VI Ka 575/17

<p>Warszawa, dnia 11 grudnia 2017 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 575/17</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :</p> <p>Przewodniczący: SSO Maciej Schulz</p> <p>Protokolant: p.o. protokolanta sądowego Katarzyna Pawelec</p> <p>przy udziale prokuratora Anny Radyno - Idzik</p> <p>po rozpoznaniu dnia 11 grudnia 2017 r. w Warszawie</p> <p>sprawy <span class="anon-block">Ł. M.</span> syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180a kk</a>.</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie</p> <p>z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt IV K 262/16</p> <p>uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 3)">art. 17 § 1 pkt 3 kpk</a>, postępowanie przeciwko <span class="anon-block">Ł. M.</span> o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180a kk</a> umarza; kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.</p> <p>VI Ka 575/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Ł. M.</span> został oskarżony o to, że</strong>: w dniu 14 października 2015 roku w <span class="anon-block">S.</span> woj. <span class="anon-block">(...)</span> na drodze publicznej, tj. na <span class="anon-block">ulicy (...)</span> kierował samochodem osobowym marki <span class="anon-block">M.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie stosując się do decyzji numer <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 3 lutego 2014 roku wydanej przez Prezydenta <span class="anon-block">(...) W.</span> dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180a k.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie</strong> wyrokiem z dnia 8 marca 2017 roku, IV K 262/16 uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu; zasądził od Skarbu Państwa na rzecz <span class="anon-block">Ł. M.</span> kwotę 360 zł plus VAT z tytułu ustanowienia przez oskarżonego obrońcy w sprawie oraz orzekł, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Od powyższego wyroku apelację wniósł prokurator</strong>, zaskarżając go na niekorzyść oskarżonego. Podniósł przy tym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia polegający na przyjęciu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania oskarżonemu sprawstwa i winy w zakresie zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego w przedmiotowym postępowaniu materiału dowodowego, prowadzi do wniosku przeciwnego. W konkluzji prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Argumentacja przedstawiona przez prokuratora w apelacji jest zasadniczo słuszna, Sąd Okręgowy nie dostrzegł jednak podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, o co wnosił skarżący. W niniejszej sprawie zaistniały bowiem okoliczności uzasadniające uchylenie wyroku i umorzenie postępowania wobec znikomej społecznej szkodliwości czynu.</p> <p>Analiza dołączonej do akt postępowania dokumentacji, w przekonaniu tutejszego Sądu, potwierdza prawidłowość stanowiska prokuratora. Oskarżony już niejednokrotnie z uwagi na przekroczenie dozwolonej ilości punktów karnych został pozbawiony uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Ubiegał się w związku z tym o ich przywrócenie, a zatem był zaznajomiony z obowiązującą procedurą. Potwierdza to choćby oświadczenie z dnia 12 czerwca 2009 roku, w którym oskarżony wskazał na czasową rezygnację z prawa jazdy kategorii „C” i „E”. W dniu 3 stycznia 2014 roku zwrócił się o wydanie profilu kandydata na prawo jazdy kategorii „A” i „B”, co też zostało rozpatrzone pozytywnie. Z uwagi na uzyskanie negatywnej oceny z egzaminu sprawdzającego kwalifikacje w zakresie uprawnień kategorii „B” oskarżony ponownie zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie cofniętego uprawnienia, tym razem jednak jak wynika z omawianej dokumentacji wniosek obejmował łącznie kategorie „A”, „B”, „C” i „CE”. Dokument stanowiący profil kandydata zwierający powyższe dane został odebrany przez oskarżonego, co potwierdził złożeniem w dniu 26 lutego 2014 roku własnoręcznego podpisu. Nie ulega przy tym wątpliwości, że oskarżony ukończył egzamin na prawo jazdy kat „A” i „B” z wynikiem pozytywnym. Zdobył on tym samym potwierdzenie posiadania umiejętności do prowadzenia pojazdu mechanicznego. W dalszym ciągu dysponował jednakże możliwością podejścia do egzaminu z pozostałych kategorii wymienionych we wniosku. Do tego czasu bądź też do złożenia pisma o rezygnacji z egzaminu w tej części urząd nie miał możliwości wydania stosownej decyzji, gdyż oskarżony nie był ograniczony czasem do podjęcia decyzji o kontynuowaniu odzyskiwania uprawnień. Nie ma wobec tego racji obrońca kwestionując w odpowiedzi na apelację prawidłowość procedowania organów administracji. Już nawet sam fakt, że po złożeniu przez oskarżonego wniosku o rezygnacji z egzaminu w zakresie pozostałych kategorii, niezwłocznie wydana została decyzja o przywrócenie mu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii „A” i „B” potwierdza, że organ administracji związany był stanowiskiem oskarżonego. Po uzyskaniu pozytywnej oceny z egzaminów nie zgłosił się do urzędu, co organ zobowiązany był potraktować, jako wolę uzyskania wszystkich kategorii prawa jazdy wymienionych we wniosku.</p> <p>Sąd Okręgowy podziela poglądy skarżącego, że oskarżony zaniedbał ciążący na nim obowiązek wyrażenia swojego stanowiska w zakresie pozostałych kategorii prawa jazdy w sytuacji rezygnacji ani też, że nie wykazał żadnego zainteresowania brakiem decyzji o przywróceniu mu uprawnień.</p> <p>Niemniej jednak, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu Odwoławczego oskarżony swoim działaniem wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 180 a)">art. 180 a k.k.</a> Sposób i okoliczności popełnienia czynu, rodzaj i charakter naruszonego dobra, a także pozostałe kryteria z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 2)">art. 115 § 2 k.k.</a> przemawiają za stwierdzeniem, że czyn charakteryzuje znikomy stopień społecznej szkodliwości. Jak już podkreślono we wcześniejszej części uzasadnienia oskarżony zdał egzamin na kategorię „A” i „B”, co było warunkiem niezbędnym do zmiany decyzji o cofnięciu uprawnień w tym zakresie. Natomiast, jak słusznie zauważył skarżący <span class="anon-block">Ł. M.</span> nie dopełnił obowiązków formalnych związanych z przywróceniem uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii „A” i „B”, co było niezbędne z uwagi na zakres wniosku z dnia 18 lutego 2014 roku o przywrócenie cofniętego uprawnienia. W ocenie Sądu Odwoławczego z uwagi na zaliczenie egzaminu na prawo jazdy kategorii „A” i „B” stopień społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu ocenić należy, jako znikomy w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 2)">art. 115 § 2 k.k.</a> </p> <p>Dlatego też, Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 3)">art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.</a> umorzył postępowanie wobec oskarżonego.</p> <p> <strong> <!-- -->Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku. </strong> </p> </div>