II GSK 1655/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędzia del. WSA Maria Grabowska Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2576/12 w sprawie ze skargi E. z siedzibą [...] na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz E. z siedzibą [...] 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE I Wyrokiem z dnia 21 marca 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2576/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), uwzględnił skargę E. z siedzibą na [...] (dalej zwanej "E." lub skarżąca), uchylając zaskarżone postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. (nr [...]) oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia [...] lipca 2012 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku E. o udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet. Ponadto Sąd stwierdził, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu, a także zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącej 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko Ministra Finansów. Organ ten stwierdził, że w styczniu 2012 r. E. złożyła do Ministra Finansów - w trybie art. 32 ust. 2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) - wniosek o udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet. We wniosku tym skarżąca stwierdziła m.in. że stosowanie wymogu określonego w art. 36 pkt 4 ustawy o grach hazardowych w stosunku do podmiotu nieposiadającego siedziby na terytorium Polski stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości (art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej - dalej zwanego "TFUE") oraz swobody świadczenia usług (art. 56 TFUE). Z uwagi na to, że złożony przez E. wniosek nie zawierał wszystkich informacji i dokumentów wymienionych w art. 36 ustawy o grach hazardowych, Minister wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie informacji, o jakich mowa w art. 36 pkt 2, 3, 4, 8a lit. s), 8a lit. c), 8a lit. d), 11, 16 lit. b), 17, 18, 19 ustawy o grach hazardowych - w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. W dniach [...] i [...] maja 2012 r. skarżąca odpowiedziała na to wezwanie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Minister Finansów - powołując się na art. 169 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz art. 36 pkt 3, 8a lit. d) oraz pkt 17 w zw. z art. 10 ust. 4 i art. 57 ustawy o grach hazardowych - pozostawił wniosek E. bez rozpoznania. Natomiast po rozpatrzeniu zażalenia strony na to orzeczenie, Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Organ administracji wyjaśnił, że chcąc uzyskać zezwolenie, o jakim mowa w art. 32 ust. 2 ustawy grach hazardowych, skarżąca powinna była złożyć wniosek zawierający wszystkie elementy określone w art. 36 tej ustawy. Zdaniem Ministra Finansów, przekazane przez skarżącą dokumenty oraz informacje nie usunęły wszystkich braków formalnych wniosku, bowiem nadal nie przedłożono informacji dotyczących: 1) zasad przechowywania i ewidencjonowania kapitału, 2) danych osobowych członków rady nadzorczej oraz dokumentów potwierdzających powołanie rady nadzorczej w spółce skarżącej, 3) aktualnego zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach stanowiących dochód państwa oraz o niezaleganiu z zapłatą składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne, 4) oświadczeń członków rady nadzorczej, że nie toczy się przeciwko nim postępowanie przed organami wymiaru sprawiedliwości w sprawach przestępstw określonych w art. 299 kodeksu karnego, 5) aktualnego zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego, że członkowie rady nadzorczej skarżącej nie byli skazani za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Brak uzupełnienia - pomimo wezwania - braków wniosku musiał skutkować pozostawieniem tegoż wniosku bez rozpoznania. Minister Finansów nie podzielił przy tym stanowiska E., że w stosunku do niej - jako podmiotu posiadającego siedzibę poza terytorium Polski - nie powinien być stosowany wymóg określony w art. 36 pkt 4 ustawy o grach hazardowych (odnoszący się do przedstawienia danych osobowych członków rady nadzorczej). W tym zakresie organ administracji powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie Komisja przeciwko Grecji (C-65/05, pkt 31) oraz stanowisko wyrażone w rezolucji Parlamentu Europejskiego nr 2008/2215 (INI) z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie uczciwości gier hazardowych on line. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wydane w sprawie postanowienia Ministra Finansów naruszyły prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie tych rozstrzygnięć obrotu prawnego. Za wadliwe uznał Sąd pierwszej instancji stanowisko Ministra Finansów o zastosowaniu w stanie faktycznym niniejszej sprawy trybu postępowania określonego w art. 169 Ordynacji podatkowej. Stosując ten tryb, organ administracji w istocie uchylił się bowiem od merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Zdaniem Sądu, instytucja wezwania do usunięcia braków w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej ma służyć usunięciu braków formalnych podania wynikających ze ściśle określonych przepisów, jednak nie może być stosowana, gdy co prawda brak formalny występuje, ale nie niweczy on możliwości rozpoznania sprawy. Skutek w postaci pozostawienia podania bez rozpoznania nie dotyczy zatem wniosku spełniającego wymogi, które pozwalają na jego merytoryczną ocenę. Sąd wskazał, że skarżąca w swoim wniosku zaznaczyła, iż stosowanie wymogu określonego w art. 36 pkt 4 ustawy o grach hazardowych w stosunku do podmiotu nieposiadającego siedziby na terytorium Polski stanowi ograniczenie swobód określonych w art. 49 i art. 56 TFUE, a zatem już w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego organowi był wiadomy fakt, że nie wszystkie wymogi określone w art. 36 ustawy mogą być spełnione przez skarżącą. W takiej sytuacji działanie Ministra Finansów w trybie art. 169 Ordynacji podatkowej złamało zasadę zaufania obywatela do organów państwa. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, bez wpływu na ocenę uchybień charakteryzujących działania organu administracji miała okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia de facto Minister Finansów odniósł się do kwestionowanych przez skarżącą przepisów ustawy o grach hazardowych. Sąd uznał, że fakt ten nie sprawia, iż zaskarżony akt jest zgodny z obowiązującym prawem. Konkludując Sąd pierwszej instancji uznał, że stwierdzone przez organ braki wniosku, dotyczące w szczególności kapitału, rady nadzorczej oraz zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach stanowiących dochód państwa oraz o niezaleganiu z zapłatą składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne - nie są brakami tego rodzaju, że uniemożliwiałyby organowi merytoryczne rozpoznanie sprawy. II Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył Minister Finansów. Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 36 ustawy o grach hazardowych poprzez uznanie przez Sąd, że w przedmiotowej sprawie braki wniosku nie są brakami tego rodzaju, które uniemożliwiały organowi merytoryczne rozpatrzenie sprawy, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, pomimo że w postępowaniu przed organem nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 36 pkt 4, pkt 8a lit. d), pkt 17, pkt 18, pkt 19 ustawy o grach hazardowych poprzez niezasadne przyjęcie, że zawarte w tym przepisie wymagania dotyczące elementów wniosku o udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych nie mają charakteru bezwzględnie obowiązującego i tym samym Minister Finansów mógł wydać decyzję w przedmiocie wniosku spółki niespełniającego wymogów art. 36 ustawy o grach hazardowych, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, pomimo że w postępowaniu przed organem nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że Minister Finansów w prowadzonym postępowaniu naruszył art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, pomimo że prawidłowo zastosował tryb wynikający z art. 169 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji uchylenie postanowień, pomimo że w postępowaniu przed organem nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że norma z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru ocennego i nie przyznaje organowi prowadzącemu postępowanie swobody w ocenie wagi i znaczenia dla sprawy występowania braków formalnych. Przepis ten nie pozwala organowi na uznanie administracyjne, które w tym przypadku oznaczałoby arbitralną ocenę znaczenia określonych przepisami odrębnymi (w tym przypadku ustawą o grach hazardowych) wymogów formalnych wniosku dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Ponadto fakt prawidłowego zastosowania prawnie dopuszczalnych instrumentów, do których Minister Finansów nie tylko jest uprawniony, ale również zobowiązany wyraźnymi przepisami prawa, nie może być podstawą formułowania zarzutu złamania zasady zaufania obywatela do organów państwa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. (reprezentowana przez adwokata) wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, jak również kosztów zastępstwa procesowego w wysokości przewidzianej odpowiednimi przepisami. Strona przedstawiła stanowisko, mające świadczyć o niezasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej organu administracji. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2013 r. Minister Finansów podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane przez niego w sprawie. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2013 r. E. stwierdziła w szczególności, że w zaskarżonym wyroku Sąd nie odniósł się do zarzutów skargi, wskazujących na naruszenie przez organ art. 49 i art. 56 TFUE. Rodzi to ryzyko, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez Ministra, stan sprzeczności prawa krajowego z prawem UE nie zostanie wzięty pod uwagę. Zdaniem strony, w związku z tym zasadne byłoby odniesienie się do przedstawionych zarzutów w uzasadnieniu wyroku (przez NSA). W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2014 r. Minister Finansów podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w zakresie niezastosowania art. 49 i art. 56 TFUE. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2014 r. pełnomocnik E. złożył wniosek o zadanie pytań prejudycjalnych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej: 1. Czy art. 49 i art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że zabronione jest ograniczenie wynikające z przepisów ustawodawstwa państwa członkowskiego, dotyczącego działalności w zakresie urządzania zakładów wzajemnych przez sieć internet, takie jak w postępowaniu przed sądem krajowym, które uzależnia prowadzenie wspomnianej działalności od uzyskania zezwolenia, przy czym zezwolenie takie może uzyskać wyłącznie spółka akcyjna lub spółka z ograniczoną odpowiedzialnością mająca siedzibę na terytorium tego państwa członkowskiego, do której stosuje się przepisy krajowej ustawy dotyczącej spółek handlowych?, 2. Czy ustanowione w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zasadę pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej i zasadę efektywności (skuteczności) prawa Unii Europejskiej oraz zasadę lojalności zawartą w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować ten sposób, że stoją one na przeszkodzie takiemu prowadzeniu postępowania przez organ administracji państwa członkowskiego, jak w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, w którym organ ten uznaje, że nie jest uprawniony do oceny zgodności przepisów prawa krajowego z prawem Unii Europejskiej oraz że przepisy prawa krajowego (ustawy) mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a co za tym idzie, w przypadku wystąpienia konfliktu przepisów prawa krajowego z prawem Unii Europejskiej organ administracji nie ma obowiązku stosowania prawa Unii Europejskiej, ponieważ nie może odmówić stosowania przepisów krajowej ustawy?, 3. W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na dwa poprzednie pytania: Czy organ administracji, w sytuacji takiej jak w postępowaniu zawisłym przed sądem krajowym, obowiązany jest odmówić stosowania przepisów ustawy, którym sprzeciwiał się art. 49 i art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i rozpatrywać wniosek Spółki o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych w internecie w oparciu o pozostałe przepisu ustawy krajowej. Wskazany wniosek o zadanie pytań prejudycjalnych został oddalony przez Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Wszystkie podniesione zarzuty procesowe sprowadzają się w istocie do jednego zagadnienia, a mianowicie, czy w sytuacji gdy strona nie spełnia przewidzianych przez ustawę warunków koniecznych do uzyskania zezwolenia (koncesji) na prowadzenie danego rodzaju działalności regulowanej organ powinien pozostawić wniosek o udzielenie tego zezwolenia (koncesji) bez rozpoznania, ponieważ strona nie jest w stanie przedstawić, a ściślej mówiąc, wręcz odmawia przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnianie koniecznych wymogów, czy też – w takiej właśnie sytuacji – sprawa jednak nadaje się do merytorycznego załatwienia, pomimo niezłożenia wszystkich przewidzianych przez ustawodawcę dokumentów. Odnosząc się do tak zdefiniowanego problemu konieczne jest zwrócenie uwagi, że wprowadzanie przez ustawodawcę różnego rodzaju wymogów formalnych co do zasady nie ma na celu mnożenia przed obywatelem (stroną) przeszkód w możliwości załatwienia jego sprawy. Istotą zobowiązywania strony do ponoszenia pewnego dodatkowego wysiłku poprzez ściśle skonkretyzowane jej zachowanie się jest (a w każdym razie tak to należy rozumieć) działanie właśnie w interesie strony. Dzięki bowiem jednoznacznie określonym wymogom formalnym – tak dotyczącym kwestii materialno-prawnych, jak i procesowych – postępowanie powinno toczyć się szybciej, a ponadto strona ma szansę wykazać swój interes (swoje racje) w sposób, którego organ nie może skutecznie zakwestionować. Jednocześnie nie można pominąć, że każde postępowanie administracyjne (nie wyłączając postępowań podatkowych) jest postępowaniem, w którym organ poprzez wydanie orzeczenia kształtuje prawa podmiotowe strony. Jeżeli zatem ktoś zwraca się do organu z wnioskiem o przyznanie jej dalszych (szczególnych w danym zakresie) uprawnień, to tym samym, już tylko poprzez powiązanie z faktem wystąpienia o przyznanie tych dodatkowych praw, należy wiązać domniemanie, że – zdaniem strony inicjującej postępowanie – spełnia ona konieczne wymogi do przyznania jej tych uprawnień. I właśnie do powyższego domniemania nawiązuje art. 169 Ordynacji podatkowej. Tymczasem w sprawie niniejszej strona sama wyłączyła to domniemanie deklarując, że nie spełnia ona (jak również nie zamierza spełnić) wymogów, jakie polskie ustawodawstwo nakłada na podmioty ubiegające się o dany rodzaj zezwolenia. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do domagania się przedstawienia przez stronę dokumentów, o których wiadomo, że nie istnieją, jak też, że strona nie zamierza doprowadzić do ich powstania. W tej sytuacji zobowiązywanie przez organ do usunięcia braków formalnych, o których z góry wiadomo, iż nie zostaną usunięte jest działaniem irracjonalnym, a działania irracjonalne ex definitione nie mogą (i nie powinny) być elementem jakiejkolwiek procedury. Tworzenie procedur ma bowiem cel dokładnie przeciwny, tj. określenie zespołu czynności, które w sposób uporządkowany i najbardziej racjonalny doprowadzą do wyjaśnienia sprawy. W związku z powyższym, jak to ustalił Wojewódzki Sąd Administracyjny – i co przecież jest bezsporne – już w chwili wystąpienia z wnioskiem było wiadome ponad wszelką wątpliwość, iż strona ma pełną świadomość, że nie spełnia wymogów przewidzianych przez polskie prawo dla uzyskania będącego przedmiotem wystąpienia zezwolenia, a także że nie zamierza ich spełnić. Od początku były więc znane organowi wszelkie okoliczności konieczne do podjęcia rozstrzygnięcia. Również było wiadome organowi, że braki formalne nie zostaną usunięte, ponieważ strona wprost zadeklarowała, że oczekuje wydania zezwolenia z pominięciem wymogów polskiego prawa. W tym stanie rzeczy wzywanie strony do usunięcia braków w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej nie miało racjonalnego uzasadnienia, a jedynie miało stworzyć pretekst do zastosowania jego § 4 i uchylenia się przez organ od merytorycznego załatwienia sprawy. W ten sposób działanie organu naruszałoby także określoną w art. 125 Ordynacji podatkowej zasadę szybkości i prostoty działania. Zgodnie bowiem z tym przepisem: "Organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia". Z kolei jak stanowi art. 139 § 2 Ordynacji podatkowej: "Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie", a jak to wynikało z treści wniosku, celem strony było uzyskanie oczekiwanego zezwolenia na podstawie art. 49 i art. 56 TFUE z pominięciem polskich przepisów regulujących działalność w zakresie gier hazardowych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie stanął na stanowisku, które można by zdefiniować w ten sposób, że celem postępowania administracyjnego jest merytoryczne rozpoznawanie spraw przez organy administracji, czemu ma sprzyjać (ułatwiać, przyspieszać, upraszczać, itp.) wprowadzenie różnych wymogów formalnych, nie zaś piętrzenie przed stroną różnego rodzaju trudności, a samo merytoryczne rozpoznanie sprawy zostawienie na później, dopiero wówczas, gdy strona już przejdzie przez ową "fazę wstępną", podczas gdy sprawa jest możliwa do merytorycznego załatwienia już w chwili założenia wniosku. Drugie z tych podejść, polegające na bezkrytycznym podejściu do wymogów formalnych i skupianiu się wyłącznie na nich, podczas gdy jest oczywiste, że w żaden sposób nie mogą przyczynić się do merytorycznego rozpoznania sprawy na pewno nie sprzyja budowaniu zaufania do organów podatkowych, ani jakichkolwiek innych organów. Ponadto takie podejście jest sprzeczne z zasadą merytorycznego załatwiania spraw przez wszelkie organy, a przy tym bez zbędnej zwłoki, przy zastosowaniu najprostszych środków. Tak więc, jako nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że Minister Finansów w prowadzonym postępowaniu naruszył art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, "pomimo że prawidłowo zastosował tryb wynikający z art. 169 Ordynacji podatkowej". W szczególności, że takie zastosowanie art. 169 Ordynacji podatkowej dodatkowo mogło narazić na postawienie zarzutu naruszenia także art. 125 oraz 139 § 2 Ordynacji podatkowej. Oczywiście nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 36 ustawy o grach hazardowych poprzez uznanie przez Sąd, że w przedmiotowej sprawie braki wniosku nie są brakami tego rodzaju, które uniemożliwiały organowi merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Owe "braki" nie wynikały bowiem z uchybienia przez stronę wymogom proceduralnym, ale stanowiły świadome działanie i wyraz jej merytorycznego stanowiska. Strona nie załączyła przedmiotowych dokumentów, ponieważ nie spełniała wymogów, których spełnienie miały one potwierdzać. Co więcej, strona nawet w przyszłości nie zamierzała tych wymogów spełnić. Tym samym organ już na podstawie samego wniosku mógł zająć stanowisko w sprawie. Podobnie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 36 pkt 4, pkt 8a lit. d), pkt 17, pkt 18, pkt 19 ustawy o grach hazardowych poprzez niezasadne przyjęcie, że zawarte w tym przepisie wymagania dotyczące elementów wniosku o udzielenie zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych nie mają charakteru bezwzględnie obowiązującego. W pierwszym rzędzie trzeba mieć na względzie, iż bezwzględnym obowiązkiem organów (w tym podatkowych) jest dążenie do merytorycznego rozpoznania sprawy i prawidłowe ustalenie tego co jest jej przedmiotem. Wobec tego warto jeszcze raz przypomnieć, że przedmiotem sprawy niniejszej nie było wydanie zezwolenia z tego powodu, że strona zgodnie z prawem polskim spełnia wymogi do jego wydania – a co odzwierciedlałby wniosek sporządzony zgodnie z art. 36 ustawy o grach losowych – ale dlatego, że strona tych wymogów nie spełnia i domaga się wydania wnioskowanego zezwolenia z częściowym pominięciem polskiego prawa przy zastosowaniu art. 49 i art. 56 TFUE. Takiego rodzaju wniosku ustawa o grach losowych wprost nie przewiduje i również, co jest oczywiste, nie przewiduje dla niego jakichkolwiek wymogów formalnych. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i - stosownie do art. 184 oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.