II SA/Wa 2759/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę UZASADNIENIE Komendant Główny Policji (dalej KGP/organem) decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Pana T. D.(dalej skarżący) od decyzji Komendanta Stołecznego Policji (dalej KSP/organ I instancji ) z dnia [...] czerwca 2019r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu W. Zachodniego z siedzibą w S. B. z dnia [...] kwietnia 2009r. w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] listopada 2007 r. z powodu rażącego naruszenia prawa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Skarżący pełni służbę na stanowisku Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu W. Zachodniego z siedzibą w S.B.; w służbie stałej od dnia [...] stycznia 1995 r. W poprzednim miejscu pełnienia służby Komendant Rejonowy Policji W.IV kolejnymi decyzjami nr [...] z dnia [...] lipca 1996 r., nr [...] z dnia [...] stycznia 1997 r. i nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. przyznał skarżącemu pomoc finansową, najpierw w formie zaliczkowej a następnie w pełnej przysługującej wysokości z przeznaczeniem na rozbudowę domu jednorodzinnego przy ul. K. [...] w K.. Możliwość taką dopuszczały poprzednio obowiązujące przepisy zarządzenia nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 marca 1993 r. w sprawie określenia wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe dla funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej oraz zasad jej przyznawania i zwracania (Dz. Urz. Nr 3, poz. 40), które stanowiły, że świadczenie to można przyznać na uzyskanie lokalu w miejscowości innej niż pobliska o ile kierownik jednostki organizacyjnej uzna, że zamieszkiwanie funkcjonariusza w tej miejscowości nie będzie kolidować z interesem służby. Oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] kwietnia 2009 r. zainteresowany wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu W. Zachodniego z siedzibą w S. B. o przyznanie od dnia 8 listopada 2007 r. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w związku z faktem nie posiadania w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Komendant Powiatowy Policji dla Powiatu W. Zachodniego z siedzibą w S. B. przyznał skarżącemu od dnia [...] listopada 2007 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Komendant Stołeczny Policji (w trakcie pełnienia przez skarżącego funkcji Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu W. Zachodniego z siedzibą w S. B.), decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] odmówił skarżącemu prawa do tego równoważnika za okres od dnia 27 czerwca 2017 r. Organ II instancji decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2017 r. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2018 r. (Sygn. akt II SA/Wa 2156/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony na decyzję dotyczącą uprawnień skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia 27 czerwca 2017 r. i wskazał, że fakt pobierania przez stronę przedmiotowego świadczenia w latach 2007-2012 nie ma znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia, może natomiast stanowić okoliczność uzasadniającą wszczęcie przez organ postępowania w trybie nadzwyczajnym pod kątem zaistnienia przesłanki określonej wart. 156 § 1 pkt 2 KPA. Komendant Stołeczny Policji, dokonując weryfikacji uprawnień skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, działając na podstawie art. 157 KPA, zawiadomił stronę (zawiadomienie z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...]) o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu W. Zachodniego z siedzibą w S. B.. Ponadto poinformował stronę o prawie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów oraz zgłoszenia żądań i dowodów, zgodnie z art. 10 KPA. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Komendant Stołeczny Policji stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu W. Zachodniego z siedzibą w S. B. z powodu rażącego naruszenia prawa. Komendanta Głównego Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdził, że decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Komendanta Powiatowego Policji w S. B. obarczona jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 KPA tj.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że w świetle art. 92 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Szczegółowe zasady przyznawania omawianego świadczenia kształtuje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130), które zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej - art. 92 ust. 2 ustawy o Policji. Przepis § 1 ust. 2 wyżej cytowanego rozporządzenia enumeratywnie wylicza negatywne przesłanki, zaistnienie których prowadzi do odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem policjanta przeniesionego do służby w innej miejscowości. Uwzględniając powyższe stwierdził, że powołany przepis wyklucza przyznanie policjantowi równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli policjant otrzymał już pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. Wskazał, że z materiału dowodowego wynika, że Komendant Rejonowy Policji W. IV decyzjami nr [...] z dnia [...] lipca 1996 r., nr [...] z dnia [...] stycznia 1997 r. i nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. przyznał skarżącemu pomoc finansową na rozbudowę domu jednorodzinnego przy ul. K. 10 w K.. Jego zdaniem nie może budzić wątpliwości, że na dzień wydania decyzji przyznającej zainteresowanemu równoważnik pieniężny za brak lokalu ([...] kwietnia 2009 r.) stan faktyczny sprawy wykluczał tego rodzaju rozstrzygnięcie, albowiem przyznana w dniu [...] grudnia 1998 r. skarżącemu pomoc finansowa w pełnej przysługującej wysokości uniemożliwiała przyznanie mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Podniósł, że skarżący skorzystał z pomocy finansowej, będąc funkcjonariuszem Komendy Rejonowej Policji W. IV bezpośrednio nadzorowanej przez Komendanta Stołecznego Policji. Również poza sporem pozostaje fakt, że zainteresowanego z Komendy Rejonowej Policji W. IV przeniesiono do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji dla Powiatu W. Zachodniego z siedzibą w S. B., niemniej jednak jednostka ta znajduje się w miejscowości pobliskiej poprzedniego miejsca pełnienia służby (tj.: miejscowości gdzie czas przejazdu publicznymi środkami transportu nie przekracza 2 godzin w obie strony), gdzie policjant skorzystał z pomocy finansowej. Tym samym ustawowe prawo do lokalu, wynikające z art. 88 ustawy o Policji, zostało wobec skarżącego zrealizowane poprzez przyznanie tego świadczenia. Z okoliczności posiadania domu w miejscowości niepobliskiej zarówno Warszawy (poprzedniego miejsca pełnienia służby) jak i S. B. (obecnego miejsca pełnienia służby) nie można wywieźć faktu, iż równoważnik zainteresowanemu przysługiwał. Jak wspomniano powyżej pomoc finansowa przyznana została skarżącemu w czasie, kiedy przepisy warunkowo dopuszczały przyznanie takiego świadczenia na uzyskanie domu w miejscowości innej niż pobliska, na co strona wyraziła wówczas zgodę. Wskazał, że ustawodawca w rozdziale 8 "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" jako kryterium uzależniające przyznawanie poszczególnych uprawnień mieszkaniowych wskazuje miejsce pełnienia służby funkcjonariusza, określając je jako "miejscowość w której policjant pełni służbę" (art. 88 ust. 1), "miejscowość pobliska" (art. 88 ust. 4) oraz "inna miejscowość" (art. 96) tj.: miejscowości gdzie czas przejazdu publicznymi środkami transportu przekracza 2 godziny w obie strony . Faktem jest, że skarżący został przeniesiony do pełnienia służby w miejscowości pobliskiej a nie w "innej miejscowości", którą wskazuje § 1 ust. 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia MSWiA. Jego zdaniem przeniesienie to pozostaje bez znaczenie w kontekście uprawnień skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu, bowiem zainteresowany skorzystał z pomocy finansowej w miejscowości pobliskiej. Tym samym brak było uzasadnienia do przyznania skarżącemu w 2009 r. uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu W. Zachodniego z siedzibą w S.B. przyznająca to uprawnienie, wydana została z rażącym naruszeniem § 1 ust.2 pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając: - rażące naruszenie przepisów prawa materialnego art. 92 Ustawy o policji w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego polegający na niesłusznym uznaniu, iż skarżący w dniu [...] listopada 2007 nie był osobą uprawnioną do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - naruszenie przepisów proceduralnych - art. 75 ust. 1 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 78 §1 kpa polegającą na odmowie uwzględnienia wniosków skarżącego o przeprowadzenie dowodu z zeznań osób biorących udział w wydaniu decyzji nr [...], w sytuacji gdy dowód ten był niezbędny do ustalenia przesłanek wydania decyzji i wiedzy tych osób o fakcie wcześniejszego przyznania skarżącemu pomocy finansowej na rozbudowę domu jednorodzinnego - naruszenie art. 156 §2 kpa polegające na podjęciu decyzji o stwierdzeniu nieważności ostatecznej decyzji po upływie 10 lat od jej podjęcia, w sytuacji gdy brak jest podstaw do przyjęcie, iż ewentualne naruszenie prawa miało charakter rażący, a przedmiotowy przepis w części nieprzewidującej ograniczenia czasowego stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych z powodu rażącego naruszenia prawa został uznany na niekonstytucyjny. Wskazał, że powodem stwierdzenia naruszenia prawa było niesłuszne przyjęcie, iż w dacie wydawania decyzji nr [...] skarżący nie był osobą uprawnioną do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, gdyż wcześniej - w dniu [...] lipca 1996 otrzymał pomoc finansową na rozbudowę domu jednorodzinnego w K.. Wskazał, że zgodnie z art. 92 §1 Ustawy o policji policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Szczegółowe zasady przyznawania pomocy reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Podniósł, że według § 1 ust 2 pkt 2 pierwszego z cytowanych rozporządzeń równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli m .in. otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem policjanta przeniesionego do służby w innej miejscowości. Jego zdaniem w stanie faktycznym sprawy zachodzi wyjątek przewidziany w przedmiotowym przepisie. W dacie przyznawania pomocy na rozbudowę domu w 1996 skarżący pełnił służbę w Komendzie Rejonowej Policji w W., a w dacie przyznania mu dodatku za brak lokalu pełnił służbę w jednostce policji w innej miejscowości, do której został przeniesiony. Wbrew twierdzeniom uzasadnienia decyzji przepis nie przewiduje "wyjątku od wyjątku" w postaci faktu, że policjant miał przed przeniesieniem lokal mieszkalny w miejscowości, w której wcześniej pełnił służbę i na który uzyskał pomoc finansową. Treść przepisu jest jasna i nie ma podstaw do przyjmowania jakichkolwiek dodatkowych kryteriów przyznawania pomocy. Skarżący został przeniesiony do służby w innej miejscowości, w związku z czym ponownie stał się uprawniony do uzyskania dodatku za tzw. brak mieszkania. Stanowisko takie jest prezentowane również w orzecznictwie sądowym. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 czerwca 2018 ( II SA/Op 107/18) zapadłym w podobnym stanie faktycznym wskazano, że równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem policjanta przeniesionego do służby w innej miejscowości. Przewidziano możliwość przyznania policjantowi w służbie stałej równoważnika pieniężnego, mimo wcześniejszego otrzymania przez niego pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. Warunkiem otrzymania równoważnika jest przeniesienie policjanta do służby w innej miejscowości. W cytowanym wyroku sąd wskazał, że w związku z przeniesieniem siedziby do innej miejscowości policjant dojeżdżał z domu do miejsca pracy w czasie ponad dwóch godzin w obie strony. Tym samym jego obecne miejsce pełnienia służby znajdowało się w miejscowości, niebędącej miejscowością pobliską miejsca zamieszkania policjanta w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji. Sąd wskazał, że istotą równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, w przypadku spełnienia przesłanek określonych w przepisach, jest zrekompensowanie finansowe kosztów dojazdu policjanta do miejsca pracy. W jego ocenie w tym wypadku ocenie powinna podlegać sytuacja faktyczna konkretnego przypadku i to czy funkcjonariusz musi dojeżdżać do miejsca pracy oraz to ile czasu mu to zajmuje. Wskazany wyżej Sąd uznał, że powyższe oznacza w konsekwencji, że organy błędnie zinterpretowały przepisy prawa materialnego dotyczące równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przy spełnieniu przesłanek z art. 92 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 i 4 ustawy o Policji. W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzję oraz poprzedzającej ją decyzji KPP dla Powiatu W. Zachodniego z siedzibą w S.B. i stwierdzeniu , że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] października 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2019 r. stwierdzającą nieważność decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu W. Zachodniego z siedzibą w S. B. w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] listopada 2007 r. z powodu rażącego naruszenia prawa, Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2018.2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325, zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Trafna jest argumentacja organu administracji, gdy chodzi o prawne i faktyczne uwarunkowania sprawy, w tym stosowne poglądy judykatury. Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Organ odwoławczy właściwie skonstatował wystąpienie w sprawie przesłanek stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu W. Zachodniego z siedzibą w S. B.. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Komendant Stołeczny Policji stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu W. Zachodniego z siedzibą w S. B. z powodu rażącego naruszenia prawa. Stwierdzenia nieważności jest formą nadzoru, mającą na celu weryfikację ostatecznych decyzji administracyjnych. Tak więc postępowanie o stwierdzenie nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, wszczynanym na wniosek strony lub z urzędu i służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 KPA. Dlatego też, stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej wymaga bezspornego ustalenia, że decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w powołanym art. 156 § 1 KPA. Organ nadzorczy nie jest zaś władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 KPA, organ orzekający w tym zakresie jest obowiązany ustalić zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny na dzień wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności. Podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zatem zaistnienie przesłanki powodującej konieczność stwierdzenia nieważności musi być oczywiste. W niniejszej sprawie kontroli nadzorczej została poddana decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu W. Zachodniego z siedzibą w S. B. o przyznaniu z dniem [...] listopada 2007 r. skarżącemu uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją, przez proste zestawienie ich ze sobą. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa (interpretacji przepisów), ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Spór sprowadza się do kwestii właściwej wykładni przepisu, określającego negatywne przesłanki uzyskania przez policjanta pomocy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. W świetle art. 92 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Szczegółowe zasady przyznawania omawianego świadczenia kształtuje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130), które zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej - art. 92 ust. 2 ustawy o Policji. Przepis § 1 ust. 2 wyżej cytowanego rozporządzenia enumeratywnie wylicza negatywne przesłanki, zaistnienie których prowadzi do odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem policjanta przeniesionego do służby w innej miejscowości. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że powołany przepis wyklucza przyznanie policjantowi równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli policjant otrzymał już pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. Jak wynika z akt sprawy, Komendant Rejonowy Policji W. IV decyzjami nr [...] z dnia [...]lipca 1996 r., nr [...] z dnia [...] stycznia 1997 r. i nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. przyznał skarżącemu pomoc finansową na rozbudowę domu jednorodzinnego przy ul. K.10 w K.. Nie może zatem budzić wątpliwości, że na dzień wydania decyzji przyznającej zainteresowanemu równoważnik pieniężny za brak lokalu ([...] kwietnia 2009 r.) stan faktyczny sprawy wykluczał tego rodzaju rozstrzygnięcie, albowiem przyznana w dniu [...]grudnia 1998 r. skarżącemu pomoc finansowa w pełnej przysługującej wysokości uniemożliwiała przyznanie mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Mając zatem powyższe na uwadze zasadne jest twierdzenie, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Powiatowy Policji dla Powiatu W. Zachodniego z siedzibą w S. B., wbrew regulacji prawnej zawartej w § 1 ust. 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia MSWiA w sposób nieprawidłowy, nie wynikający z postanowień powołanego przepisu przyznał stronie równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący skorzystał z pomocy finansowej, będąc funkcjonariuszem Komendy Rejonowej Policji W. IV bezpośrednio nadzorowanej przez Komendanta Stołecznego Policji. Również poza sporem pozostaje fakt, że zainteresowanego z Komendy Rejonowej Policji W.IV przeniesiono do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji dla P. Warszawskiego Zachodniego z siedzibą w S. B., niemniej jednak jednostka ta znajduje się w miejscowości pobliskiej poprzedniego miejsca pełnienia służby (tj.: miejscowości gdzie czas przejazdu publicznymi środkami transportu nie przekracza 2 godzin w obie strony), gdzie policjant skorzystał z pomocy finansowej. Tym samym ustawowe prawo do lokalu, wynikające z art. 88 ustawy o Policji, zostało wobec skarżącego zrealizowane poprzez przyznanie tego świadczenia. Z okoliczności posiadania domu w miejscowości niepobliskiej zarówno W. (poprzedniego miejsca pełnienia służby) jak i S. B. (obecnego miejsca pełnienia służby) nie można wywieźć faktu, iż równoważnik zainteresowanemu przysługiwał. Jak wspomniano powyżej pomoc finansowa przyznana została skarżącemu w czasie, kiedy przepisy warunkowo dopuszczały przyznanie takiego świadczenia na uzyskanie domu w miejscowości innej niż pobliska, na co strona wyraziła wówczas zgodę. Ustawodawca w rozdziale 8 "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" jako kryterium uzależniające przyznawanie poszczególnych uprawnień mieszkaniowych wskazuje miejsce pełnienia służby funkcjonariusza, określając je jako "miejscowość w której policjant pełni służbę" (art. 88 ust. 1), "miejscowość pobliska" (art. 88 ust. 4) oraz "inna miejscowość" (art. 96) tj.: miejscowości gdzie czas przejazdu publicznymi środkami transportu przekracza 2 godziny w obie strony . Faktem jest, że skarżący został przeniesiony do pełnienia służby w miejscowości pobliskiej a nie w "innej miejscowości", którą wskazuje § 1 ust. 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia MSWiA. Jego zdaniem przeniesienie to pozostaje bez znaczenie w kontekście uprawnień skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu, bowiem zainteresowany skorzystał z pomocy finansowej w miejscowości pobliskiej. Tym samym brak było uzasadnienia do przyznania skarżącemu w 2009 r. uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu W. Zachodniego z siedzibą w S. B. przyznająca to uprawnienie, wydana została z rażącym naruszeniem § 1 ust. 2 pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.