II SA/Bd 216/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi D. B., Z. B. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w T. zawiadomił skarżących D. B. i Z. B. o wszczęciu w dniu [...] czerwca 2014 (data przeprowadzenia oględzin obiektu budowlanego) postępowania administracyjnego w sprawie budowy budynku o funkcji letniskowej, w kształcie ośmiokąta o boku 2,4 m, zlokalizowanego na działce o nr [...] w miejscowości M., gmina C., którego właścicielem są skarżący. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy w następstwie m.in. wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 761/17 uchylającego decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB) w B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję PINB dnia [...] marca 2017 r. nr [...].AD w przedmiocie umorzenia prowadzonego w sprawie ww. budynku postępowania administracyjnego, PINB na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186; ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane dalej powoływana jako "prawo budowlane" lub "pb"), wymieniając w podstawie prawnej również art. 105 § 1 ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa"), nakazał skarżącym rozbiórkę zrealizowanego w warunkach samowoli budowalnej budynku letniskowego w kształcie ośmiokąta, zlokalizowanego na działce o nr [...] w miejscowości M., gmina C.. W uzasadnieniu decyzji PINB opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że w następstwie podjętych w sprawie czynności, w tym m.in. kontroli obiektu przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2014 r., ustalił że na działce nr [...] zlokalizowany jest budynek letniskowy w kształcie ośmiokąta, o boku o długości 2,18 m i wysokości 5,25 m, którego inwestorem są skarżący, że budynek stanowi obiekt o konstrukcji drewnianej (ściany od strony zewnętrznej jak i wewnętrznej obłożone są deskami), że ma dach wielospadowy o konstrukcji drewnianej, kryty strzechą, że jest posadowiony na betonowej płycie fundamentowej oraz, że obiekt zlokalizowany jest w odległości 5 m od istniejącego ogrodzenia z działką sąsiadującą (nr [...]) oraz 13 m mierząc od budynku letniskowego murowanego również posadowionego na działce nr [...]. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2014 r. w ścianach budynku osadzone były okna w ilości 4 sztuk i drzwi w ilości 1 sztuki, w budynku znajdowało się pomieszczenie z aneksem kuchennym, antresola (z miejscem do spania), pomieszczenie sanitarne wyposażone w kabinę prysznicową, miskę ustępową i umywalkę, a budynek wyposażony był w instalacje wodno-kanalizacyjną i elektryczną oraz piec żeliwny. Natomiast w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2017 r. ustalono, że została dokonana modyfikacja obiektu w stosunku do ustaleń kontrolnych z dnia [...] czerwca 2014 r. poprzez usunięcie w obiekcie okien, drzwi, wewnętrznych schodów prowadzących na antresolę, osprzętu kuchennego i pieca oraz części mebli. Nie uległo zaś zmianie – jak wyjaśnił PINB - usytuowanie obiektu oraz jego parametry techniczne (wysokość, długość i szerokość). Organ I instancji podniósł również, że z oświadczenia skarżącej złożonego w trakcie kontroli w dniu [...] czerwca 2014 r. wynika, że inwestorami budynku byli skarżący, że powstał on w okresie budowy budynku letniskowego murowanego (od 2011 r. do 2014 r.), stanowiąc do lata 2013 r. zaplecze budowy do realizacji tego obiektu, a następnie po jego odnowieniu i remoncie pełnił on funkcję letniskową. Organ wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie prowadzone było wcześniej w trybie art. 50 i art. 51 pb, co oparte było na stanowisku, że w sprawie mamy do czynienia z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego. Niemniej ze względu na poczynione przez organy nadzoru budowlanego ustalenie, iż w sprawie mamy do czynienia z całkowitą samowolą budowlaną, gdyż decyzja udzielająca pozwolenie na budowę właściwego budynku letniskowego murowanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. i decyzja zmieniająca tę decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. nie stanowią dokumentów dotyczących przedmiotowego budynku (obiekt nie został ujęty we wniosku inwestora o zmianę pozwolenia na budowę, nie został wskazany w treści decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, w sprawie powstał zupełnie innych obiekt i w innym miejscu niż wskazany w projekcie zagospodarowania terenu z 2013 r., obiekt nie mógł powstać w oparciu o decyzję z [...] listopada 2013 r. zmieniającą pierwotne pozwolenie na budowę skoro stanowił on zaplecze budowy dla zasadniczego obiektu budowlanego i do lata pełnił tą funkcję, a następnie funkcję letniskową), postępowanie prowadzone w trybie art. 50 i art. 51 pb zostało – jak wskazał organ - umorzone celem przejścia do trybu z art. 48/art. 49b pb i wszczęcia w tym zakresie nowego postępowania (znak: [...]), co nie spotkało się z akceptacją WSA w Bydgoszczy w ww. wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r. o sygn. akt II SA/Bd 761/17, z którego zdaniem PINB wynika – co należało uwzględnić - że postępowanie powinno być dalej kontynuowane w postępowaniu pod znakiem: [...], bez względu na poczynione ustalenia dotyczące określonej kwalifikacji prawnej obiektu. Podtrzymując w ponownie prowadzonym postępowaniu stanowisko, że przedmiotowy obiekt został zrealizowany w warunkach całkowitej samowoli budowlanej, a nie istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, PINB jednocześnie stwierdził, że w sprawie mamy do czynienia z budową obiektu będącego budynkiem (obiekt jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowalnych, posiada dach i fundament), zaznaczając że w sprawie potwierdził to WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r., oraz że dokonane przy obiekcie modyfikacje, stwierdzone podczas oględzin z dnia [...] sierpnia 2017 r., nie zmieniły tego stanu rzeczy, gdyż obiekt w dalszym ciągu jest budynkiem, tj. obiektem trwale związanym z gruntem, posiadającym przegrody budowalne, dach i fundament. Wobec powyższego PINB uznał, że skoro przedmiotowy obiekt, stanowiąc budynek letniskowy, nie został w dacie jego budowy wyłączony z ogólnej zasady obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a skarżący nie posiadają takiego zezwolenia, to tym samym w sprawie mamy do czynienia z samowolą budowalną. Organ wyjaśnił przy tym, że z uwagi na zmianę stanu prawnego w trakcie prowadzonego i niezakończonego postępowania, do skutków stwierdzonej samowoli budowalnej zastosowanie ma aktualnie obowiązujący art. 49b pb, a nie 48, co wynika z treści art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 r. poz. 2255) oraz okoliczności, że mocą ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 443) wolno stojące parterowe budynki rekreacji indywidualnej zwolnione zostały z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a objęte zostały wymogiem dokonania zgłoszenia organowi. Następnie PINB wskazał, że w świetle - mającego zastosowanie do stwierdzonej samowoli budowalnej - art. 49b pb nie było podstaw do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej, gdyż lokalizacja przedmiotowego budynku letniskowego narusza nieprzekraczalną tylną linię zabudowy określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy C. z dnia 24 stycznia 2008 r. w sprawie zamiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C., części w wsi M., a obejmującym m.in. działkę inwestycyjną. Z uwagi zatem na niezgodność obiektu z ustaleniami ww. planu miejscowego, a więc brak wystąpienia w sprawie podstawowej przesłanki legalizacyjnej, PINB stwierdził, że w sprawie należało w trybie art. 49b ust. 1 pb nakazać rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie, w którym domagając się uchylenia decyzji organu I instancji, zarzucili PINB, że nakazał on rozbiórkę spornego obiektu pomimo niezakończenia prawomocną decyzją postępowania prowadzonego w trybie art. 50 i art. 51 pb, co narusza art. 51 ust. 1 pkt 2 pb i uniemożliwia wykonanie wskazań zawartych w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2018 r. Podnieśli, że PINB nieprawidłowo zakwalifikował sporny obiekt jako budynek, a nie altanę oraz, że nie ustalił on jak wyglądała altana w momencie jej powstania w 2013 r. i dopuszczenia do użytkowania w 2014 r., tymczasem wówczas zgodnie z zamierzeniem skarżących była to altana ogrodowa (nie budynek), a jedynie wraz z upływem czasu zmieniał się wygląd altany i zwiększała jej użyteczność, niemniej dokonywane zmiany miały charakter nietrwały, ozdobny, uwzględniający sezonowy charakter altany, co potwierdzają modyfikacje altany wykazane w czasie kontroli w 2017 r., których celem było jedynie wykazanie realnego przeznaczenia altany, takiego jaki istniał w momencie jej powstania i oddania do użytkowania. Skarżący zakwestionowali także stanowisko PINB o braku możliwości spełnienia w sprawie przesłanek z art. 49b ust. 2 pb, podnosząc że altana kwalifikowana jako budowla, a nie budynek, może być zlokalizowana poza linią zabudowy wyznaczoną w planie miejscowym, tym bardziej, że w projekcie budowlanym zmian zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. wyrysowano altanę poza linią zabudowy, a organ udzielił pozwolenia na budowę obejmującego realizację tego projektu. Skarżący podkreślili również, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nie wymieniała w swej treści altany, gdyż obowiązujące przepisy prawa nie przewidują konieczności uzyskania pozwolenia na budowę altan. Po rozpatrzeniu ww. odwołania, WINB decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] uchylił decyzję PINB w części przyjętej przez PINB podstawy prawnej z art. 105 § 1 kpa, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB. W uzasadnieniu decyzji WINB, podtrzymał i powtórzył w całości stanowisko i argumentację organu I instancji odnośnie podstaw do wydania w sprawie nakazu rozbiórki w trybie art. 49b ust. 1 pb, podkreślając że organ I instancji prawidło ustalił, że w sprawie mamy do czynienia z budową budynku letniskowego, że realizacja przedmiotowego budynku nastąpiła niezgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na lokalizację budynku, co uniemożliwia wdrożenie procedury legalizacyjnej, a także że budynek zrealizowano bez wymaganego w czasie jego budowy pozwolenia na budowę, a aktualnie zgłoszenia właściwemu organowi, oraz że przedmiotowy budynek stanowi w całości samowolę budowalną z art. 49b pb biorąc pod uwagę, iż nie został on ujęty we wniosku inwestora, nie ma o nim wzmianki w treści decyzji z 2013 r. i, w sprawie został zrealizowany zupełnie inny obiekt niż ten, który występuje w projekcie zagospodarowania terenu, tj. budynek wraz z fundamentem o większej powierzchni zabudowy i w innym miejscu niż wskazywana przez skarżących altana. Jednocześnie WINB wskazał, że w toku postępowania odwoławczego nastąpiło uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie przez PINB na zlecenie WINB dodatkowych oględzin obiektu w dniu [...] października 2019 r., które to oględziny wykazały, że stan przedmiotowego obiektu nie uległ zmianie od poprzedniej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2017 r. Ponadto WINB wyjaśnił, że z uwagi na omyłkowe przywołanie przez PINB w podstawie prawnej decyzji art. 105 § 1 kpa, należało jedynie w tej części uchylić decyzję PINB, a w pozostałym zakresie utrzymać ją w mocy, jako odpowiadającą prawu. Na powyższą decyzję WINB skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zaskarżając ją w części utrzymującej w mocy decyzję PINB i wnosząc o uchylenie decyzji WINB w zaskarżonej części oraz poprzedzającej (w nieuchylonej części) ją decyzji PINB, ewentualnie uchylenie decyzji WINB w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił WINB naruszenie w szczególności: - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na braku zastosowania się do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2018 r.; - art. 7 kpa polegające na braku podjęcia wszelkich czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; - art. 77 § 1 kpa polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; - art. 80 kpa polegające na braku oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona; - art. 49b ust. 1 pb poprzez niewłaściwe zastosowanie; - art. 51 pb poprzez brak zastosowania i nakazanie rozbiórki pomimo braku prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie możliwości doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Skarżący w uzasadnieniu skargi podtrzymali stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dodatkowo podnosząc, że WINB przesłał zaskarżoną decyzję na adres niezgodny z adresem wskazanym przez pełnomocnika skarżących jako adres do doręczeń oraz, że organ nie zastosował się do wytycznych WSA w Bydgoszczy zawartych w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r. w zakresie wskazań dotyczących: wyjaśnienia wątpliwości odnoszących się do zgodności spornego budynku z pozwoleniem na budowę; przeprowadzenia postępowania we właściwym trybie; odniesienia się do zaświadczenia Wójta Gminy C. z dnia [...] stycznia 2016 r.; uzupełnienia materiału dowodowego pozwalającego na jednoznaczne ustalenie czy posadowienie budynku pozostaje w sprzeczności z planem miejscowym. Skarżący podkreślili też, że altana została ujęta w projekcie zagospodarowania terenu składającym się wraz z projektem domu letniskowego na projekt budowlany, który został zatwierdzony decyzją Starosty z dnia [...] listopada 2013 r., a także że wbrew stanowisku stan faktyczny obiektu uległ zmianie oraz, że przedmiotowa altana uzyskała pozwolenie na użytkowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie bezspornym jest, że na stanowiącej własność skarżących działce nr [...], położonej w miejscowości M., gmina C., skarżący jako inwestorzy zrealizowali obiekt w kształcie ośmiokąta o konstrukcji drewnianej, posadowiony na płycie betonowej, posiadający dach wodospadowy o konstrukcji drewnianej, kryty strzechą. Z akt sprawy w sposób jednoznaczny wynika też, że przedmiotowy obiekt, o powierzchni 27 m2, zlokalizowany zostatał w odległości 5 m od działki nr [...] m od budynku letniskowego murowanego posadowionego także na działce nr [...] (patrz: protokół oględzin obiektu budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. wraz z załączonymi zdjęciami i mapą, protokół oględzin z dnia [...] sierpnia 2017 r., protokół oględzin z dnia [...] października 2019 r., projekt budowlany zamienny sporządzony przez projektant R. G. ze stycznia 2016 r.). Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii czy i ewentualnie jakiego rodzaju samowolę budowlaną stanowi przedmiotowy obiekt oraz czy możliwa jest jego legalizacja i w jakim trybie należy to zweryfikować. W sprawie znaczenie ma też to czy orzekające w sprawie organy mogły wydać zakwestionowane przez skarżących decyzje w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego pod znakiem: [...]. Rozstrzygnięcie powyższych, istotnych w sprawie kwestii, niezbędnych dla oceny legalności wydanych w sprawie decyzji, wymaga uwzględnienia dyrektyw wynikających z treści art. 153 ppsa dotyczących mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego, jako że o sprawie wypowiedział się już WSA w Bydgoszczy w prawomocnym wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 761/17, którym to uchylił decyzję WINB z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję PINB dnia [...] marca 2017 r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego prowadzonego co do przedmiotowego obiektu w trybie art. 51 pb, w ramach weryfikacji istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W tym kontekście wskazać należy, że w przedmiotowym wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r., WSA w Bydgoszczy wskazał wprost, że należy zgodzić się z orzekającymi w sprawie organami nadzoru budowlanego, że sporny obiekt poddany kontroli należy zakwalifikować jako budynek. W tym zakresie WSA wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 2 pb budynek to obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Podkreślił, że z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] czerwca 2014 r. wynika, że przedmiotowy obiekt posadowiony został na betonowej płycie fundamentowej, budowla posiada ściany wypełnione izolacją termiczną, jest konstrukcją pokrytą dachem. Także dokumentacja fotograficzna potwierdza wyraźne wydzielenie obiektu z przestrzeni ścianami i dachem. Powyższe, jak podsumował WSA, wskazuje na trafność stanowiska organów, iż przedmiotowy obiekt stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 pb. Jednocześnie WSA zaznaczył, że sporny obiekt jest trwale związany z gruntem w rozumieniu art. 3 pkt 2 pb, wyjaśniając że cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce, a także wskazując, że to, iż dane urządzenie jest przestawne nie oznacza jeszcze, że nie można przyjąć, że nie jest ono trwale związane z gruntem, ponieważ w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny, oraz że wskazana cecha budynku dotyczy każdego rozwiązania, które ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Nie ulega zatem wątpliwości, że w mającym moc wiążącą w sprawie wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r., WSA w Bydgoszczy stwierdził, że w przypadku spornego obiektu mamy do czynienia z budynkiem, a nie altaną będącą budowlą, jak podnoszą skarżący, czemu Sąd dał wyraz w uzasadnieniu wyroku stwierdzając wprost (str. 11 uzasadnienia wyroku), iż cyt. "organy nadzoru budowlanego prawidłowo zakwalifikowały przedmiot postępowania do określonej grupy obiektów (budynku)". W związku z tym, iż – jak podkreślono - ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie zarówno organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sąd orzekający następnie w danej sprawie, należy stwierdzić, że wyrażona w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r. ocena odnośnie kwalifikacji spornego obiektu jako budynku jest wiążąca w niniejszej sprawie, co oznacza że skoro skarżący nie zaskarżyli ww. wyroku, to tym samy, ani organy, ani Sąd orzekający w obecnym składzie, nie może zakwalifikować spornego obiektu w sposób odmienny niż zostało to uczynione w prawomocnym wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r. Należy przy tym zaznaczyć, że zmiany w obiekcie wykazane w trakcie kontroli z dnia [...] sierpnia 2017 r. (przeprowadzonej niemalże 8 miesięcy przed wydaniem wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r.) w żaden sposób nie mogły wpłynąć na zmianę kwalifikacji prawnej obiektu, gdyż jak prawidłowo podkreślił to organ I instancji dokonane zmiany, obejmujące zwłaszcza wyjęcie drzwi i okien, zdemontowanie pieca i sprzętu kuchennego, nie spowodowały, że obiekt przestał być budynkiem, gdyż w dalszym ciągu posiada on cechę trwałego związania z gruntem, wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowalnych (nie zmienia tego stanu rzeczy wyjęcie okien czy drzwi) oraz stanowi obiekt mający dach i fundament, co obrazują zdjęcia załączone do protokołu oględzin z dnia [...] października 2019 r. Porównanie wszystkich protokołów oględzin obiektu, dokumentacji fotograficznej oraz danych zwartych w projekcie budowlanym zamiennym sporządzonym przez projektant R. G. ze stycznia 2016 r. wskazuje, że w przypadku spornego obiektu od dnia przeprowadzenia przez organ pierwszych oględzin obiektu (24 czerwca 2014 r.) nie uległy zmianie główne parametry obiektu tj. wysokość, długość, szerokość (w tym zakresie powoływane były jedynie nieprecyzyjne dane, wynikające ze sposobu pomiaru, nie mające żadnego wpływu na kwalifikacje obiektu), ani też niezmieniona została lokalizacja obiektu. W tym stanie rzeczy wszystkie zarzuty skarżących odnośnie nieprawidłowej kwalifikacji spornego obiektu jako budynku, a nie altany, nie mogły zostać uwzględnione. Zdaniem Sądu prawidłowo również organy stwierdziły, że w sprawie mamy do czynienia z obiektem wybudowanym w warunkach całkowitej samowoli budowlanej, a nie z obiektem zrealizowanym z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowalnego. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Starosta T. zatwierdził przedłożony przez skarżących projekt budowlany i udzielił im pozwolenia na budowę na działce nr [...] budynku letniskowego (murowanego) o powierzchni zabudowy 218,35 m2, szczelnego zbiornika na ścieki, oczka wodnego i elementów urządzenia terenu. Jak wynika z dokumentacji projektowej, dołączonej do akt sprawy, projekt zagospodarowania działki, składający się m.in. na zatwierdzony projekt budowlany, ani w części opisowej, ani w części graficznej, nie obejmował przedmiotowego obiektu, jak też jakiejkolwiek altany. Dokumenty dołączone do akt sprawy wskazują również, że skarżący wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. wystąpili o zmianę ww. pozwolenia na budowę, w następstwie którego Starosta T. decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., w oparciu o art. 36a pb, zmienił decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r., zatwierdzając projekt budowlany zmian i udzielając pozwolenia na istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowalnego. Zarówno wniosek o zmianę pozwolenia na budowę, jak i treść decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę nie wymieniały, jako przedmiotu zmiany spornego budynku czy też altany. W dokumentach tych mowa jest jedynie o cyt. "budowie elementów małej architektury schodów na gruncie i murków oparowych". Wymaga zaznaczenia przy tym, że w dzienniku budowy, na str. 6 wskazuje się na zakończenie robót budowlanych objętych projektem zmian stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 2013 r. oraz wymienia roboty objęte zmianami, wśród których wyszczególniona została cyt. "budowa elementów małej architektury ogrodowej – (myślnik pogrubiony przez Sąd) schodów i murków oporowych". Wskazać należy również, że w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r., jako załącznik do decyzji, wymieniony został jedynie projekt budowlany zmian, natomiast nie wymieniono projektu altany ogrodowej (o pow. zab. 21 m2, z tarasem, bez antresoli) opatrzonego pieczęcią Starostwa Powiatowego w T. jako załącznika do decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. W projekcie budowlanym zmian natomiast - w części graficznej obejmującej projekt zagospodarowania działki wyrysowana została altana w odległości 8 m od budynku letniskowego murowanego, a w części opisowej pod poz. 8 wymieniona została altana, ze wskazaniem, że powierzchnia zabudowy altany wynosi przed zmianą 21 m, a po zmianie 21 m. W sprawie należy też zwrócić uwagę na oświadczenie skarżącej, złożone do protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2014 r., w ramach którego skarżąca wskazała że sporny obiekt został wykonany w okresie budowy budynku letniskowego murowanego (2011-2014) i stanowił zaplecze do jego budowy, którą to funkcję pełnił do lata 2013 r., natomiast później po jego remoncie pełnił funkcję letniskową. Z powyższych informacji i dokumentów wynika, że pozwolenie na budowę z 2011 r. nie obejmowało budynku letniskowego, jak też jakiejkolwiek altany, że obiektów tych nie wymieniał też wniosek o zmianę pozwolenia na budowę, jak i sama treść decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę, że sporny obiekt został zrealizowany najpóźniej przed latem 2013 r. (skoro zgodnie z oświadczeniem skarżącej do tego czasu pełnił funkcję zaplecza budowlanego), a także że pozwolenie na budowę z 2011 r. zostało zmienione w trybie art. 36a pb, który to tryb dotyczyć może tylko zamierzonych (przyszłych), a nie dokonanych przez inwestora istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, oraz ma zastosowanie w przypadku tożsamości obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę i obiektu, którego zamierzone odstępstwa dotyczą. Wskazane warunki zastosowania art. 36a pb nie mogły mieć w sprawie miejsca, skoro obiekt nie był objęty pierwotnym pozwoleniem na budowę, zaś do lata 2013 pełnił określoną funkcję (a więc istniał), a decyzja zmieniająca pozwolenie na budowę została wydana w dniu [...] listopada 2013 r. Wprawdzie w całkowicie niejasnych okolicznościach oraz niespójnych z treścią decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. i treścią dziennika budowy, jak i podstawami zastosowania art. 36a pb, obiekt o nazwie altana został wymieniony w projekcie zagospodarowania działki, a do dokumentacji dotyczącej zmiany pozwolenia na budowę został dołączony projekt altany, to jednak Sąd nie ma żadnej wątpliwości, że w sprawie nie zachodzą podstawy do kwalifikacji przedmiotowego budynku letniskowego jako altany objętej zmianą pozwolenia na budowę. Stanowią o tym nie tylko wymienione powyżej okoliczności, ale również to, że w sprawie mamy do czynienia z obiektem o innych parametrach i cechach (o powierzchni zabudowy 27 m2, z antresolą, bez tarasu), a przede wszystkim z obiektem zlokalizowanym w inny miejscu niż wskazany w projekcie zagospodarowania działki, objętym projektem budowlanym zmian z 2013 r. Budynek letniskowy stanowiący przedmiot postępowania zlokalizowany jest bowiem w odległości 13 m od budynku letniskowego murowanego, natomiast altana wymieniona w projekcie zagospodarowania działki z 2013 r. usytuowana została w projekcie w odległości 8 m od budynku letniskowego murowanego. Co istotne, do dokonanego przez skarżących zawiadomienia organu o zakończeniu budowy inwestycji, załączona została, w następstwie wezwania PINB, geodezyjna mapa inwentaryzacji powykonawczej, opatrzona pieczęcią i podpisem geodety J. G., zawierająca informację, że budynek mieszkalny i obiekty (protokół odbioru wymienia wśród nich m.in. altanę o pow. 21 m2) wybudowano zgodnie z projektem zagospodarowania działki. Skoro projekt zagospodarowania działki określał, że altana usytuowana zastała w odległości 8 m od budynku letniskowego murowanego, a przedmiotowy budynek letniskowy usytuowany jest w odległości 13 m od budynku letniskowego murowanego, to tym samym oczywisty jest, że stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania budynku letniskowego, nie mogła dotyczyć decyzja o zmianie pozwolenia na budowę. Stwierdzając więc, że sprawie mamy do czynienia z zupełnie innym obiektem i zlokalizowanym w innym miejscu niż obiekt wskazany w projekcie zagospodarowania terenu, Sąd uznał za prawidłowe stanowisko orzekających w sprawie organów, że sporny budynek został zrealizowany nie z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowalnego, lecz w warunkach całkowitej samowoli budowlanej, skoro skarżący nie posiadają i nie przedłożyli żądanego dokumentu świadczącego o realizacji obiektu za zgodą/pozwoleniem właściwego organu. W tym miejscu należy wskazać, że w okresie wskazanym przez skarżącą, jako czas realizacji przedmiotowego obiektu (skarżąca oświadczyła, że obiekt powstał w okresie budowy budynku letniskowego murowanego – 2011-2014), aż do dnia [...] czerwca 2015 r., budowa budynków letniskowych wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż budowa tego rodzaju budynków nie była wyłączona od wynikającej z art. 28 ust. 1 pb zasady realizacji robót budowalnych jedynie na podstawie pozwolenia na budowę (nota bene w okresie budowy budynku letniskowego murowanego także realizacja altan do 25 m2 oraz obiektów tymczasowych wymagała akceptacji organów budowlanych, gdyż objęta była wymogiem dokonania zgłoszenia). Na mocy natomiast art. 1 pkt 7 lit. a ww. ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, który wszedł w życie dnia 28 czerwca 2015 r., budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej zwolniona została od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast objęta została wymogiem zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 pb. Do stwierdzonej samowoli budowalnej nie ma więc zastosowania art. 48 pb - który dotyczy obiektów budowlanych wybudowanych bez pozwolenia na budowę, lecz obowiązujący w dniu wydania zaskarżonej decyzji art. 49b pb - odnoszący się do obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia, gdyż do konsekwencji stwierdzonych samowoli budowlanych stosuje się co do zasady prawo nowe, a poza tym postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało w 2014 r., a zgodnie z art. 26 ust. 2 ww. ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców - w sprawach, o których mowa w art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Skoro zgodnie z aktualnym katalogiem obiektów budowlanych wymienionym w prawie budowlanym, budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej nie wymaga już uzyskania pozwolenia na budowę, lecz objęta została wymogiem zgłoszenia, a do obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia stosuje się art. 49b pb, to tym samym do przedmiotowego obiektu budowlanego powinna mieć zastosowanie procedura przewidziana w art. 49b pb, jako że to ona jest aktualnie właściwa i przewidziana dla samowolnie wybudowanych tj. bez wymaganego zgłoszenia – wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, a taki stanowi sporny budynek letniskowy. Z powyższych unormowań wynika więc, że orzekające w sprawie organy prawidłowo zastosowały do stwierdzonej samowoli budowlanej tryb przewidziany art. 49b pb. Zgodnie z treścią zastosowanego w sprawie art. 49b ust. 1 pb organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W myśl natomiast ust. 2, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z przytoczonych przepisów art. 49b pb, organ nadzoru nie wydaje nakazu rozbiórki, o którym mowa w ust. 1, lecz wdraża procedurę legalizacyjną, jedynie w sytuacji, gdy określona budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, orzekające organy prawidłowo stwierdziły, że nie zachodzi możliwość legalizacji budynku letniskowego, gdyż został on wybudowany niezgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. ustaleniami obowiązującego dla działki inwestycyjnej nr [...] planu miejscowego, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. w części wsi M.. Zgodnie z § 4 pkt 3 tego planu miejscowego - obowiązującymi ustaleniami planu są m.in. oznaczenia graficzne na rysunku planu dotyczące nieprzekraczalne linie zabudowy. Nieprzekraczalna linia zabudowy oraz nieprzekraczalna tylna linii zabudowy to, w myśl § 5 ust. 1 pkt 9 i 10 planu miejscowego, linia wyznaczona na rysunku planu, której nie może przekraczać bryła budynku. Stosownie do § 6 pkt 3 planu miejscowego obowiązuje zachowanie nieprzekraczalnych linii zabudowy: a) od krawędzi rynny jeziornej – zgodnie z rysunkiem planu, b) co najmniej 20 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej, c) co najmniej 8 m od linii rozgraniczającej z wewnętrzną drogą dojazdową KDW. W przepisie § 6 pkt 4 planu miejscowego ustalono lokalizację zabudowy mieszkaniowej letniskowej, wyłącznie w obrębie części terenów ograniczonych nieprzekraczalnymi liniami zabudowy według rysunku planu i wynikających z przepisów odrębnych. Przez zabudowę mieszkaniową letniskową należy natomiast rozumieć zabudowę budynkami rekreacji indywidualnej (§ 5 ust. 1 pkt 12 planu miejscowego). Z części rysunkowej planu miejscowego wynika, że możliwość zabudowy działki ograniczają dwie linie zabudowy: nieprzekraczalna linia zabudowy od strony frontowej działki, wynosząca 8 m, oraz nieprzekraczalna tylna linia zabudowy, ustalona w odległości ok 35 m od granicy frontowej działki (27 m od nieprzekraczalnej frontowej linii zabudowy). Przeprowadzone oględziny obiektu oraz projekt budowlany zamienny sporządzony przez projektant R. G. ze stycznia 2016 r. wykazały, że sporny budynek letniskowy zlokalizowany został w odległości 13 m od budynku letniskowego murowanego posadowionego na działce nr [...]. Okoliczności tej na żadnym etapie postępowania nie zakwestionowali skarżący. Budynek letniskowy murowany usytuowany jest na działce nr [...] w ten sposób, że tuż za nim przebiega nieprzekraczalna tylna linia zabudowy, co oznacza, że sporny obiekt o ok. 12 m przekracza tylną linię zabudowy. W celu dokładnego ukazania ww. sytuacji, do akt dołączono po wydaniu wyroku z dnia [...] kwietnia 2018 r., zgodnie z notatką służbową z dnia [...] czerwca 2019 r., mapę w skali 1:500 pobraną z WebEWID (geoportalu dla powiatu toruńskiego) oraz mapę zagospodarowania działki załączoną do projektu budowlanego zamiennego sporządzonego przez projektant R. G.. Na wymienionych dokumentach naniesione są występujące na działce nr [...] obiekty oraz nieprzekraczalne linie zabudowy wynikające z planu miejscowego. Z powyższych map w sposób jednoznaczny wynika przekroczenie w sposób ewidentny przez sporny obiekt nieprzekraczalnej tylnej linii zabudowy. Skarżący nie przedłożyli do akt sprawy, żadnego dokumentu, który wskazywałby, że sporny budynek nie przekracza nieprzekraczalnej tylnej linii zabudowy. Skoro więc zgodnie z ustaleniami planu miejscowego lokalizacja zabudowy mieszkaniowej letniskowej, przez którą należy rozumieć zabudowę budynkami rekreacji indywidualnej, możliwa jest wyłącznie w obrębie części terenów ograniczonych nieprzekraczalnymi liniami zabudowy według rysunku planu, a w sprawie przedmiotowy budynek usytuowany został poza nieprzekraczalną tylną linią zabudowy, to tym samym nie ulega wątpliwości, że budynek ten narusza w sposób oczywisty przepisy obowiązującego planu miejscowego, co jednocześnie oznacza, że w sprawie nie ma możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, gdyż sporny obiekt nie spełnia pierwszej z przesłanek z art. 49b ust. 2 pb (wymogu zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego), niezbędnych do wdrożenia procedury legalizacyjnej. Jednocześnie należy podkreślić, że w sprawie mamy do czynienia z budynkiem rekreacji indywidualnej (budynkiem letniskowym), a nie jak twierdzą skarżący z altaną, co tym samym oznacza, że usytuowanie tego rodzaju obiektu możliwe jest jedynie w obrębie części terenów ograniczonych nieprzekraczalnymi liniami zabudowy według rysunku planu, co – jak wykazano – nie zostało w sprawie spełnione, gdyż budynek zlokalizowany został poza nieprzekraczalną tylną linią zabudowy. W tych okolicznościach należało orzec wobec obiektu nakaz rozbiórki, o którym mowa w art. 49b ust. 1 pb, ze względu na brak możliwości jego lokalizacji, co prawidłowo uczyniły orzekające w sprawie organu nadzoru budowalnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów postępowania poprzez przesłania przez WINB zaskarżonej decyzji na adres niezgodny z adresem wskazanym przez pełnomocnika skarżących jako adres do doręczeń, wskazać należ, że zarzut ten nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż w sprawie została skutecznie wniesiona skarga, z zachowaniem ustawowego terminu do jej złożenia, a skarżący nie wykazali, że zarzucane naruszenie prawa uniemożliwiło im przedstawienie istotnego stanowiska w sprawie czy dokonanie określonej czynności w sprawie. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut skarżących, w ramach którego zakwestionowali oni możliwość wydania nakazu rozbiórki w sytuacji niezakończenia prawomocną decyzją postępowania prowadzonego w trybie art. 50 i art. 51 pb. Zauważyć należy, że dalsze kontynuowanie postępowania znak: [...] oraz wydanie - w ramach przyjętej w nim kwalifikacji prawnej obiektu - decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, stanowiło prawidłowe wykonanie przez orzekające organy wskazań zawartych w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2018 r. Podkreślić należy, że zasadniczym podwalem uchylenia przez WSA w Bydgoszczy decyzji umarzających postępowanie prowadzone w trybie art. 51 pb (wydanych celem przejścia do trybu z art. 49b pb i w związku z tym wszczęcia nowego postępowania) było zakwestionowanie przez WSA legalności takiego sposobu procedowania przez organy. Z wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r. wprost wynika, że negatywna weryfikacja przez organy wystąpienia w sprawie jednej z okoliczności stanowiących przedmiot oceny organów, mająca wpływ na określoną kwalifikację prawną inwestycji w ramach określonego trybu postępowania (art. 48/art. 49b lub art. 51 pb), nie stanowi trwałej przeszkody do prowadzenia postępowania administracyjnego. WSA zaznaczył przy tym, że nie można zakładać, aby za każdym razem o ile pojawią się dowody wpływające na kwalifikację danej inwestycji jako podlegającej weryfikacji w trybie art. 48 lub art. 51 pb organy miały umarzać prowadzone postępowanie, by zaraz wszczynać nowe z tą różnicą, że zamierzają merytorycznie orzekać w oparciu o inną normę prawa materialnego. Z tych względów WSA wykluczył możliwość umorzenia postępowania celem weryfikacji obiektu w ramach innego trybu postępowania. Dlatego też orzekające organy, w sposób prawidłowy stosując się do wytycznych WSA w Bydgoszczy, zawartych w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r., kontynuowały postępowania znak: [...], w ramach którego dokonały weryfikacji obiektu w trybie art. 49b pb, uznając poprzednią kwalifikację obiektu w ramach trybu z art. 51 pb jako nieprawidłową. Wobec powyższego nie mają racji skarżący twierdząc, że w sprawie mamy do czynienia z niezakończonym prawomocną decyzją postępowaniem prowadzonym w trybie art. 50 i art. 51 pb. To postępowanie bowiem, prowadzone pod znakiem: [...], zakończyło się właśnie wydaniem zaskarżonego do tut. Sądu nakazu rozbiórki wydanego w trybie art. 49b pb. Kontynuowanie postępowania pod znakiem: [...] w ramach innej kwalifikacji prawnej obiektu odpowiada ocenie prawnej i wskazaniom zawartym w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r. Zdaniem Sądu, organ nadzoru budowlanego uwzględniły co do istoty sprawy ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r. - kontynuowały one bowiem postępowania o znaku: [...], uzupełniły akta sprawy o wskazane w notatce służbowej z dnia [...] czerwca 2019 r. dokumenty, przeprowadziły dodatkowe oględziny obiektu w dniu [...] października 2019 r. w ramach postępowania międzyinstancyjnego). Wprawdzie organy nie odniosły się w wydanych decyzjach do zaświadczania Wójta Gminy C. z dnia [...] stycznia 2016 r., co stanowiło przedmiot wskazania WSA w wyroku z dnia [...] kwietnia 2018 r. (do przedmiotowego zaświadczenia odniósł się jedynie WiNB w odpowiedzi na skargę), to jednak wskazane naruszanie prawa nie miało wpływu na wynik sprawy, skoro w sprawie orzekające organy prawidłowo stwierdziły, że przedmiotowy budynek letniskowy narusza przepisy prawa miejscowego, a ww. zaświadczenia Wójta nie mogło zmienić prawidłowości dokonanej w tym zakresie oceny przez organy nadzoru budowlanego, gdyż zaświadczenie to dotyczyło obiektu określonego jako altana, a nie budynek letniskowego, jaki stanowi sporny obiektu, a ponadto miało ono charakter warunkowy, a warunki wynikające z zaświadczenia – jak wykazano – nie zostały w sprawie spełnione. W tym stanie rzeczy uznając decyzje orzekających w sprawie organów za odpowiadające prawu, a zarzuty skarżących za niezasługujące na uwzględnienie, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.