II AKa 505/17

<p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt: II AKa 505/17</span> </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 28 grudnia 2017 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:</strong> </p> <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="525"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->SSA Michał Marzec (spr.) </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->SSA Aleksander Sikora </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->SSO del. Andrzej Ziębiński </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>Magdalena Bauer</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale <strong> <!-- -->Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach Marka Wójcika </strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 roku sprawy</p> <p> <strong> <!-- -->wnioskodawcy <span class="anon-block">M. R.</span> </strong> s. <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">M.</span> </p> <p>w przedmiocie odszkodowania i zadośćuczynienia</p> <p>na skutek apelacji pełnomocnika wnioskodawcy</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach</p> <p>z dnia 20 lipca 2017 roku, sygn. akt XXI Ko 36/16</p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>2.  kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.</p> <p>SSO del. Andrzej Ziębiński SSA Michał Marzec SSA Aleksander Sikora</p> <p>II AKa 505/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy w Katowicach</strong> wyrokiem z dnia 20 lipca 2017 roku zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy <span class="anon-block">M. R.</span> kwotę 120 000 złotych tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia wyroku w związku z oczywiście niesłusznym tymczasowym aresztowaniem, oddalając wniosek w pozostałym zakresie.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelacje</strong> od tego wyroku w zakresie oddalenia w pozostałej części żądania zadośćuczynienia w wysokości 700 000 złotych wniósł pełnomocnik wnioskom. Zarzucił obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 2)">art. 445 § 2 kc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552;art. 552 § 1)">art. 552 § 1 kpk</a> poprzez przyznanie zadośćuczynienia w wysokości nieadekwatnej do doznanej krzywdy. Wniósł o zmianę wyroku poprzez podwyższenie kwoty zadośćuczynienia o dalsze 580 000 złotych.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Apelacyjny</strong> zważył, co następuje:</p> <p>Apelacja nie okazała się zasadna.</p> <p>Apelacja nie wskazuje żadnych istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na wysokość zasądzonego zadośćuczynienia, których nie miały na uwadze Sąd I instancji. Apelacja przywiązuje do części z tych okoliczności większe znaczenie niż uczynił to Sąd Okręgowy i z tego wywodzi zasadność swego zarzutu.</p> <p>W pierwszej kolejności należy jednak wskazać, że pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób pełny i jasny nie tylko przedstawia oceny Sądu Okręgowego, które miały decydujący wpływ na treść wyroku, ale zawiera analizę okoliczności, które podnosi w apelacji pełnomocnik wnioskodawcy. Sąd Apelacyjny wywody zawarte w tym uzasadnieniu w pełni akceptuje i odsyła apelującego do jego treści.</p> <p>Odnosząc się szczegółowo do argumentacji apelacji należy podnieść, iż cierpienia moralne wnioskodawcy związane pobytem w warunkach izolacyjnych były niewątpliwe i z tego powodu stały się jedną z podstawowych przesłanek zasądzenia zadośćuczynienia w wysokości 120 000 złotych. Sad Okręgowy posiłkując się opinią biegłego psychiatry uwzględnił, że pobyt w areszcie pogłębił problemy nerwicowe wnioskodawcy. Z zeznań świadków, czemu sąd dał wiarę wynikało, że jego stan psychiczny wpłynął na pogorszenie zarówno stosunków rodzinnych i małżeńskich wnioskodawcy, ale i na relacje ze znajomymi. Sąd Okręgowy uwzględniając opinię biegłego kardiologa, której apelacja nie kwestionowała uznał, że pobyt w areszcie nie przyczynił się do powstania lub pogłębienia istniejących u wnioskodawcy schorzeń kardiologicznych. Wszystkie te okoliczności oceniane poprzez pryzmat treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 2)">art. 445 § 2 kc</a> pozwoliły sądowi I instancji na ocenę, iż zadośćuczynienie w wysokości 120 000 złotych jest adekwatne do doznanej krzywdy. Sąd Okręgowy jednoznacznie też wskazał, że zadośćuczynienie w żądanej wysokości 700 000 złotych byłoby źródłem nadmiernego wzbogacenia. Także zdaniem Sądu Apelacyjnego kwota 120 000 złotych za prawie 12 miesięczny okres niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania jest adekwatna do krzywdy doznanej przez wnioskodawcę, uwzględnia uwarunkowania społeczno-gospodarcze, w tym stopnień zamożności społeczeństwa, oraz wszystkie inne elementy mające istotne znaczenie dla określenia wysokości kwoty zadośćuczynienia. Kwota zasądzonego zadośćuczynienia spełnia wymóg „odpowiedniości” w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 2)">art. 445 § 2 kc</a> gdyż nie ma charakteru ani symbolicznego, ani znacznie wygórowanego, prowadzącego do niestosownego wzbogacenia. Nie można przyjąć, by doszło do obrazy prawa cywilnego materialnego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 2)">art. 445 § 2 kc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552;art. 552 § 1)">art. 552 §1 kpk</a> tylko dlatego, że apelujący prezentuje odmienną ocenę przesłanek rzutujących na wysokość dochodzonego zadośćuczynienia.</p> <p>Podnoszona w apelacji okoliczność związana z nie podjęciem przez wnioskodawcę pracy u <span class="anon-block">S. G.</span> w styczniu 2009 roku nie może mieć wpływu na zaprezentowaną ocenę wysokości zasądzonego zadośćuczynienia. W tym kontekście należy tylko podnieść, że pełnomocnik nie kwestionował w apelacji tej części zaskarżonego wyroku, w której oddalono żądanie wnioskodawcy w zakresie odszkodowania, a u podstaw tej oceny leżał również nie kwestionowany fakt, iż wnioskodawca w chwili zatrzymania nie pracował, gdyż do pracy w punkcie skupu złomu prowadzonym przez <span class="anon-block">S. G.</span> mimo takiej możliwości, w początkach stycznia 2009 roku się nie stawił.</p> <p>Orzeczenie o kosztach postępowania odwoławczego jest konsekwencją wydanego wyroku.</p> <p>SSO del. Andrzej Ziębiński SSA Michał Marzec SSA Aleksander Sikora</p> </div>