IV W 1837/17

<p> <span class="underline"> <!-- -->sygn. akt IV W 1837/17</span> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 29 grudnia 2017 r.</p> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie w IV Wydziale Karnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSR Tomasz Ładny</p> <p>Protokolant: Sylwia Grędzińska</p> <p>Oskarżyciel publiczny: ---</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29.12.2017r. na rozprawie</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. P.</span>, </strong>syna <span class="anon-block">Z.</span> i <span class="anon-block">D.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->obwinionego o to, że:</span> </p> <p>w okresie od dnia 14 września 2016 r. do dnia 20 września 2016 r., tj. w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> będąc właścicielem pojazdu marki <span class="anon-block">B.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> wbrew obowiązkowi nie wskazał na żądanie Straży Miejskiej <span class="anon-block">(...) W.</span> komu powierzył wyżej wymieniony pojazd do kierowania lub używania w dniu 28 sierpnia 2016 r. o godz. 16:25,</p> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 96;art. 96 § 3)">art. 96 § 3</a> k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 78;art. 78 ust. 4)">art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20.06.1997 r.</a> „<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">Prawo o ruchu drogowym</a>” (Dz. U. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.)</p> <p> <strong> <!-- -->orzeka</strong> </p> <p>I.  obwinionego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. P.</span> </strong>uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> <p>II.  Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 2)">art. 118 § 2 kpw</a> kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt IV W 1837/17</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny</strong>:</p> <p>W dniu 28 sierpnia 2016 r. ok. godz. 16:20 przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, pełniący służbę patrolową funkcjonariusze Straży Miejskiej <span class="anon-block">(...) W.</span>, <span class="anon-block">D. S.</span> i <span class="anon-block">T. M.</span>, ujawnili wykroczenie drogowe, polegające na parkowaniu przez kierującego samochodem marki <span class="anon-block">B.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> w strefie zamieszkania, poza miejscem do tego wyznaczonym. Okoliczność popełnienia wykroczenia, wypełniającego kwalifikację z art. 97 k.w., udokumentowano przy pomocy aparatu cyfrowego.</p> <p>W toku prowadzonych czynności wyjaśniających, w oparciu o dane z systemu Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców MSWiA ustalono, że właścicielem auta jest <span class="anon-block">M. P.</span>. W związku z powyższym, Straż Miejska pismem z dnia 05 września 2016 r. wezwała ww. do udzielenia informacji, poprzez wskazanie – w terminie 7 dni – komu ww. powierzył pojazd do kierowania lub używania w chwili zdarzenia. Jednocześnie w piśmie zawarto pouczenie, że odmowa udzielenia informacji, podobnie jak brak reakcji na wezwanie, traktowane będzie jako zaniechanie wykonania obowiązku ciążącego na właścicielu lub posiadaczu pojazdu z mocy ustawy na podstawie art. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20.06.97 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">Prawo o ruchu drogowym</a> i spowoduje skierowanie do sądu wniosku o ukaranie w związku z popełnieniem wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 96;art. 96 § 3)">art. 96 § 3</a> k.w.</p> <p>Powyższe pismo skierowano na adres zameldowania <span class="anon-block">M. P.</span>, tj. <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, pod którym ww. faktycznie nie zamieszkiwał, albowiem przebywał na stałe pod adresem: <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>. Przedmiotową korespondencję odebrała w dniu 13 września 2016r. – kwitując powyższe własnoręcznym podpisem – nieznana obwinionemu - <span class="anon-block">I. S.</span>. W/w nie przekazała wezwania adresatowi, w związku z czym <span class="anon-block">M. P.</span> nie miał świadomości, iż został wezwany przez Straż Miejską <span class="anon-block">(...) W.</span> do udzielenia informacji w trybie art. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20.06.97 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">Prawo o ruchu drogowym</a>.</p> <p> <strong> <!-- -->Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów:</strong> </p> <p>wyjaśnień obwinionego <span class="anon-block">M. P.</span> (k. 25-26), notatki urzędowej (k. 1), zdjęcia <br/>(k. 2), <span class="anon-block"> (...)</span> (k. 5), pisemnych wyjaśnień (k. 12).</p> <p>Przesłuchany przed Sądem w dniu 29 grudnia 2017 r. obwiniony <span class="anon-block">M. P.</span> nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jak wyjaśnił, po okazaniu mu zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania z dnia 05 września 2016 r., to nie jego podpis widniał w polu właściwym dla nakreślenia imienia i nazwiska odbiorcy korespondencji. Obwiniony oświadczył jednocześnie, że nie wie, kim jest <span class="anon-block">I. S.</span>. W czasie, w którym doszło do odbioru wezwania w mieszkaniu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> zamieszkiwał brat obwinionego, <span class="anon-block">P. P.</span> – nie zaś on sam. Jak wskazał <span class="anon-block">M. P.</span>, we wrześniu 2016 r. przebywał na stałe pod adresem: <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>. Brat nie poinformował go o wezwaniu, obwiniony nigdy nie otrzymał przedmiotowej korespondencji, stąd nie udzielił Straży Miejskiej żądanych przez nią informacji. Wskazał jednocześnie, że w okresie popełnienia wykroczenia dostęp do pojazdu miało wiele osób, co miało związek z remontem w mieszkaniu rodziców obwinionego, zlokalizowanym na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, tj. w miejscu zaparkowania samochodu w dniu 28 sierpnia 2016 r. Obwiniony zapewnił przed Sądem, że gdyby wiedział o wezwaniu, z pewnością udzieliłby żądanych informacji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Uwzględniając przeprowadzone i ujawnione w sprawie dowody Sąd uznał, iż nie sposób jest przyjąć, aby w jakimkolwiek stopniu potwierdziły one sprawstwo bądź winę obwinionego <span class="anon-block">M. P.</span> w odniesieniu do zarzucanego mu czynu, choć wykluczyć tego nie można. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego - w tym zwłaszcza z treści wyjaśnień <span class="anon-block">M. P.</span>, które Sąd uznał za wiarygodne w całości, albowiem w sprawie nie ujawnił się żaden dowód przeciwny - obwiniony nie został skutecznie wezwany do wskazania, na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd marki <span class="anon-block">B.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> do kierowania lub używania w oznaczonym we wniosku o ukaranie czasie, bowiem korespondencji nie otrzymał. Wprawdzie oskarżyciel domniemywał, że korespondencja ta do niego dotarła, ale żaden z dowodów tego nie potwierdza. Tym samym nie sposób jest przyjąć, iż <span class="anon-block">M. P.</span> świadomie nie wywiązał się z ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 78;art. 78 ust. 4)">art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a>.</p> <p>W ocenie Sądu, oskarżyciel publiczny mógł zakładać, że obwiniony świadom ciążących na nim obowiązków, celowo zignorował wezwanie do udzielenia żądanych informacji. Powyższe oskarżyciel mógł wywodzić w oparciu o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 132;art. 132 § 2)">art. 132 § 2 k.p.k.</a> (znajdującego zastosowanie w postępowaniach w sprawach o wykroczenia na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 38;art. 38 § 1)">art. 38 § 1 k.p.w.</a>), regulującego kwestię tzw. doręczenia pośredniego, tj. doręczenia pisma dorosłemu domownikowi adresata, a w razie jego nieobecności administracji domu, dozorcy domu lub sołtysowi, jeżeli podejmą się oddać korespondencję adresatowi. Doręczenie takie uznaje się bowiem za tak samo skuteczne, jak doręczenie pisma osobie, do której było ono wystosowane. Wynika to z faktu, że doręczenie w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 132;art. 132 § 2)">art. 132 § 2 k.p.k.</a> przyjmuje domniemanie faktyczne, że osoba, której doręczono pismo kierowane do określonego adresata, przekaże mu korespondencję niezwłocznie. Należy jednak pamiętać, iż domniemanie to może zostać obalone w każdym czasie poprzez dowód przeciwny. Taka też sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. Jak podnosił <span class="anon-block">M. P.</span>, skierowane do niego wezwanie wysłano na adres, pod którym ww. faktycznie nie przebywał. Pismo bez jego zgody i wiedzy odebrała nieznana mu osoba. Obwiniony nigdy pisma nie otrzymał, toteż nie miał możliwości zaznajomienia się z jego treścią. Wyjaśnienia obwinionego znajdują w tym zakresie potwierdzenie w zgromadzonej w aktach dokumentacji. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania z dnia 5 września 2016r. (k. 5), w polu przeznaczonym na wskazanie danych osoby odbierającej korespondencję, widnieje bowiem wyraźny zapis o treści <span class="anon-block"> (...)</span>. Nazwisko tejże osoby – inne przecież od nazwiska obwinionego - nie wskazuje na istnienie jakiejkolwiek więzi pomiędzy podsądnym a odbierającą pismo.</p> <p>Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd stanął na stanowisku, że obwiniony – nie wiedząc o skierowanym do niego żądaniu udzielenia informacji w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 78;art. 78 ust. 4)">art. 78 ust 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> – nie może ponosić negatywnych, prawnokarnych konsekwencji z tym związanych, albowiem jego zachowanie nie było w żaden sposób zawinione. Stosownie zaś do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2</a> k.w., nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu. Nadto, obwinionego chroni zasada domniemania niewinności (wyrażona wprost w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1)">art. 5 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a>), co wyłącza możliwość domniemania świadomości wypełnienia znamion wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 96;art. 96 § 3)">art. 96 § 3</a> k.w. w sytuacji, gdy nie wskazują na to żadne obiektywne dowody.</p> <p>W konsekwencji, wobec zaistnienia warunków wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 2)">art. 5 § 1 pkt 2 k.p.w.</a>, Sąd uniewinnił obwinionego od zarzucanego mu czynu.</p> </div>