I SA/Po 872/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2022 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2021 r. uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Burmistrz Miasta [...] W. decyzją z 14 stycznia 2021 r., nr [...] ustalił M. P. łączne zobowiązanie podatkowe na rok 2021 w wysokości [...] zł, na które składa się: podatek rolny w kwocie [...]zł, podatek od nieruchomości w kwocie [...]zł oraz podatek leśny w kwocie [...]zł. Odwołanie od ww. decyzji wniósł w imieniu własnym i w imieniu M. P. - R. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości w celu oznaczenia działek i prawidłowego naliczenia podatku, gdyż w jego ocenie naliczenie podatku w zaskarżonej decyzji jest wygórowane i niesprawiedliwe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 13 sierpnia 2021 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji dokonał opodatkowania gruntów opisanych w zaskarżonej decyzji zgodnie z zapisami ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe we W., z uwzględnieniem stosownych przepisów materialnych, jak również w oparciu o uchwały Rady Miejskiej we W. przywołane w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do kwestionowania zapisów w ewidencji gruntów i budynków i podkreślił, że wszystkie działki podlegające opodatkowaniu w zaskarżonej decyzji mają stosowne oznaczenia, a w konsekwencji naliczenie podatku jest możliwe do zweryfikowania. M. P., reprezentowany przez pełnomocnika – R. P., pismem z 30 września 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję SKO w P.. Zarzucił, że organy nie przytoczyły w swoich decyzjach numerów działek. W ocenie skarżącego nie jest możliwe ustalenie prawidłowego podatku rolnego czy leśnego bez wskazania numeru działek czy klasy gruntów na poszczególnych działkach. W odpowiedzi na skargę SKO w P. wniosło o oddalenie skargi jako niezasadnej. W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że nie znalazło podstaw do kwestionowania obliczeń organu I instancji w zakresie należnego podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane. Sprawa dotyczy wymiaru podatku od nieruchomości i rolnego za 2021 r. stanowiących własność M. P.. Z akt sprawy wynika, że odwołanie od decyzji podpisał R. P., wskazując, ze działa w imieniu własnym i jego mocodawcy M. P.. W aktach podatkowych nie ma jednak pełnomocnictwa udzielonego przez M. P. R. P.. SKO rozpoznając odwołanie i kierując decyzję do strony, nie uwzględniło okoliczności, że odwołanie nie zostało podpisane przez stronę, a przez R. P., który do akt sprawy nie złożył pełnomocnictwa. Kierowanie korespondencji bezpośrednio do skarżącego nie było kwestionowane w skardze. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Wskazać należy, że zgodnie z art. 138a. § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. z dnia 31 lipca 2020 r., Dz.U. z 2020 roku, poz. 1325 – dalej: "o.p.") strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W myśl § 2 pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne albo do doręczeń. W myśl art. 138b § 1 o.p. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych. Zgodnie z art. 138d § 1 o.p. pełnomocnictwo ogólne upoważnia do działania we wszystkich sprawach podatkowych oraz w innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych. Jak zaś stanowi art. 138e § 1 o.p. pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego. Co prawda w myśl art. 138b § 3 o.p. § 3 w kwestiach mniejszej wagi wynikających w toku postępowania, organ podatkowy może nie żądać pełnomocnictwa, jeżeli pełnomocnikiem jest małżonek strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu jego upoważnienia do występowania w imieniu strony. Jednak z oczywistych względów przepis ten nie znajdował w niniejszej sprawie zastosowania. Organ zatem, aby uznać R. P. za należycie umocowanego pełnomocnika, winien był wezwać go do przedstawienia prawidłowego pełnomocnictwa, obejmującego zakres prowadzonej sprawy, czego nie uczynił. W związku z powyższym należało uznać, iż organ wszczął postępowanie odwoławcze i przeprowadził je z udziałem osoby, która nie wykazała się posiadaniem stosownego pełnomocnictwa do działania w imieniu strony, co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Ponownie rozpoznając sprawę, organ wezwie osobę, która złożyła odwołanie do wykazania swojego umocowania prawidłowym pełnomocnictwem pochodzącym od skarżącego i w razie takiego wykazania przeprowadzi postępowanie odwoławcze, uwzględniając zarzuty zawarte w odwołaniu co do przedmiotu opodatkowania. W razie zaś nieuzupełnienia tego barku na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 stwierdzi niedopuszczalność odwołania. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.