III SAB/Wr 997/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. UZASADNIENIE Skarżący - działając przez pełnomocnika - wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. Pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków skargi, tj. złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 4 września 2020 r. (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że brak nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Z akt sprawy wynika, że - mimo prawidłowo doręczonego (4 września 2020 r.) odpisu zarządzenia do uzupełnienia braku formalnego skargi, tj. przedłożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi - skarżący nie uzupełnił braku skargi. W tym stanie rzeczy - na podstawie w/w przepisów - Sąd orzekł, jak w pkt. I sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach oparł na art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji postanowienia).