II OSK 1157/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski sędzia del. WSA Marzenna Linska – Wawrzon Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. i J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 31/07 w sprawie ze skargi J. i J. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 31/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę J. i J. P. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych . Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] listopada 2006r. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 51 ust. 1a i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2002 r., Nr 74, poz. 676), po rozpatrzeniu odwołania J. i J. P., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kołobrzegu z dnia [...] czerwca 2006 r., znak [...], o udzieleniu R. i M. W. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy rozbudowie hurtowni-magazynu wód mineralnych z częścią mieszkalną (kategoria obiektu budowlanego XVIII ) na działkach Nr [...] i [...] w Kołobrzegu - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, że organ pierwszej instancji zobowiązany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 listopada 2005r., sygn. akt II SA/Sz 187/04, ponownie rozpatrzył sprawę udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na rozbudowie przedmiotowego obiektu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kołobrzegu, po przeprowadzeniu postępowania stwierdził, iż roboty budowlane polegające na rozbudowie hurtowni-magazynu, wykonywane są niezgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r., [...], o pozwoleniu na budowę. Inwestorzy dokonali podwyższenia części poddasza budynku, zmieniając przeznaczenie strychu na pomieszczenia użytkowe, ponadto w części parterowej zmienili ilość i rozmieszczenie okien oraz wrót. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2002 r. wstrzymał prowadzenie nie zakończonych jeszcze robót budowlanych, a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. nakazał inwestorom wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, tj. przedłożenie inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych, projektu zamiennego oraz zgody J. i J. P. na zmiany proponowane w projekcie zamiennym. Z uwagi na wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kołobrzegu powyższej decyzji Starosta Powiatu Kołobrzeskiego decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., [...], działając na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego uchylił decyzję z dnia [...] grudnia 2000 r., [...], o pozwoleniu na rozbudowę hurtowni-magazynu. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, decyzją z dnia [...] maja 2003 r., znak [...], stwierdził nieważność decyzji, Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kołobrzegu z dnia [...] lipca 2002 r., wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w części nakazującej M. W. i R. W. uzyskanie zgody J. i J. P. na proponowane w projekcie zamiennym rozwiązanie dotyczące części obiektu objętej ugodą z dnia [...] sierpnia 1996 r., bądź zgody zastępczej wydanej przez sąd powszechny. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. utrzymał w mocy decyzję o stwierdzeniu nieważności. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kołobrzegu, decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., [...], działając na podstawie art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718.), zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił M. i R. W. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., [...] utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpatrzeniu skargi J. i J. P., wyrokiem z dnia 24 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Sz 187/04, uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...] stycznia 2004 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2003 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy obu instancji wydały decyzje na podstawie przepisu art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, tj. na podstawie przepisu wprowadzonego ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718.), podczas, gdy w przedmiotowej sprawie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. nie znajdują zastosowania i decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych powinna być wydana na podstawie art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego, tj. w brzmieniu sprzed zmiany ustawą z dnia 27 marca 2003 r. Po uwzględnieniu wytycznych Sądu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kołobrzegu decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., działając na podstawie art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed zmiany ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718.), udzielił R. i M. W. ponownie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W uzasadnieniu organ wskazał, że po analizie przedłożonego przez inwestora projektu zamiennego i pozwolenia na przebudowę dachu (tj. decyzji Starosty Powiatu Kołobrzeskiego z dnia [...] lipca 2004 r., [...], o pozwoleniu na przebudowę dachu nad częścią realizowanej hurtowni - magazynu wód mineralnych, w celu uzyskania poddasza użytkowego, zmienionej decyzją tego organu z dnia [...] września 2004 r., [...], zatwierdzającą aneks do projektu, ocenił, że przedłożony projekt zamienny jest zgodny z wymaganiami prawa budowlanego, ponieważ przewiduje rozbudowę hurtowni-magazynu wód mineralnych w odległości 4,0 m od granicy działki. Budynek na działce Nr [...], bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, znajduje się w odległości ok. 8,0 m od granicy, a funkcja mieszkaniowa rozbudowanej hurtowni nie będzie uciążliwa dla działek sąsiednich. Zatem poszanowanie interesów osób trzecich, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, jest zapewnione. Organ wziął również pod uwagę fakt, iż zabudowa spornej części obiektu, objętej wcześniejszą ugodą, nie zwiększa bezwzględnej wysokości budynku (jest niższa od północnej części budynku), a ilość kondygnacji nie jest większa niż na działkach sąsiednich. Od decyzji tej odwołanie złożyli J. i J. P., właściciele sąsiedniej działki, zarzucając, że jest dla nich krzywdząca i wydana z rażącym naruszeniem prawa. Odwołujący podnieśli, że przy wydawaniu decyzji nie wzięto pod uwagę charakteru zabudowy ich nieruchomości, wskazując, iż na działce znajduje się budynek służący do działalności turystycznej polegającej na wynajmie pokoi wczasowych oraz budynek mieszkalny, natomiast działająca na sąsiednich działkach hurtownia alkoholu i wody mineralnej uniemożliwia im prowadzenie działalności, gdyż bardzo dużo wczasowiczów rezygnuje z uwagi na hałaśliwość hurtowni, ponieważ tiry podjeżdżają w ciągu dnia i nocy. Odwołujący wskazali też, że działalność hurtowni zakłóca wypoczynek wczasowiczów, a budynek dla nich zbudowali dysponując decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania i w postępowaniu o pozwoleniu na budowę organ winien wziąć ten fakt pod uwagę. Poza tym małżonkowie Piwowarczyk oświadczyli, że nie zgadzają się na wybudowanie uciążliwego dla nich obiektu. Skarżący zarzucili także, że ograniczono im możliwość rozbudowy obiektu wypoczynkowego w stronę hurtowni, która zasłaniałaby dostęp światła słonecznego do ewentualnie rozbudowanego obiektu wypoczynkowego oraz stwierdzili, że zawarta wcześniej ugoda jest aktualna, nikt jej nie uchylił, natomiast wersją, w jakiej została zabudowana część obiektu objęta ugodą, nie są zainteresowani. Zażądali nadto, by inwestorzy w takiej samej mierze wywiązali się z warunków zawartej ugody korzystnej dla odwołujących się, tak jak wykorzystali wynikającą z ugody możliwość przybliżenia się do granicy z działką skarżących na odległość 1 m. Nadto zakwestionowali decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r., oraz decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. zaznaczając, że każda decyzja "nakładająca się na ugodę" jest wydana z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 kpa. Dodatkowo odwołujący powołali się na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2005 r., nakazujące Wojewodzie Zachodniopomorskiemu wszczęcie postępowania egzekucyjnego oraz uznające ich roszczenie za zasadne i stwierdzili, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie budynku hurtowni z dnia [...] listopada 1996 r. jest podrobiona gdyż została wydana zanim obiekt hurtowni został wybudowany, decyzja ta w ogóle nie powinna być wydana skoro inwestorzy nie wywiązali się z warunków ugody, poza tym skarżący decyzji tej nie otrzymali. Stwierdzili też, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie budynku hurtowni, którą wydano pomimo, że inwestorzy nie wywiązali się z warunków ugody, powinna być wzięta pod uwagę w postępowaniu o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych i potraktowana jako wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 kpa), a na działalność i budowę przedmiotowego obiektu właściciele hurtowni powinni mieć zgodę właścicieli sąsiednich nieruchomości. Oświadczyli nadto, że w chwili zapoznania się z aktami sprawy organ pierwszej instancji odmówił im jako stronie wydania kopii dokumentów oraz potwierdzenia odpisu dokumentu, co naruszyło ich prawa. Organ odwoławczy odnosząc się do podniesionych zarzutów stwierdził, że inwestorzy wykonali czynności nakazane decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2002 r., polegające na przedłożeniu inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych oraz projektu budowlanego zamiennego. Organ pierwszej instancji uwzględnił ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 listopada 2005r., sygn. akt II SA/Sz 187/04 i wydał decyzję na podstawie art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego (Dz. U. z 2002 r., Nr 74, poz. 676), tj. w brzmieniu sprzed zmiany ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw. Ocenił także zgodność przedłożonego projektu budowlanego zamiennego z przepisami prawa budowlanego, którą organ odwoławczy potwierdził. Ponadto dokonano oceny przedłożonego przez zobowiązanych projektu budowlanego z pozostającą w obrocie prawnym decyzją Prezydenta Miasta Kołobrzegu z dnia [...] lipca 2000 r., [...] - o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji stanowiącą m. in., że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego teren położony jest w jednostce strukturalnej i przeznaczono go pod zabudowę mieszkalno-usługową, wysokość zabudowy dostosowano do wysokości istniejącego obiektu, projektowana zabudowa nie powinna zakłócać formy architektonicznej całego budynku. W związku z tym uznano, że decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z prawem. Odpowiadając na pozostałe zarzuty organ odwoławczy wyjaśnił, że pozostająca w obrocie prawnym decyzja z dnia [...] lipca 2000 r., o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, została wydana na podstawie obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego zarzut skarżących, iż nie wzięto pod uwagę charakteru zabudowy ich nieruchomości przy wydawaniu decyzji o zabudowie jest niezasadny. Natomiast sprawdzanie zgodności z prawem prowadzenia rozładunku na ulicy ciężarowych samochodów, nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Jak podkreślił organ odwoławczy obowiązujące przepisy nie wymagają uzyskania przez inwestora zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich na zamierzoną budowę, dlatego brak zgody skarżących na wybudowanie hurtowni, której działalność jest uciążliwa dla prowadzonej przez nich działalności gospodarczej, nie wywołuje skutków prawnych. Przedstawiony przez inwestorów zamienny projekt budowlany jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dlatego zarzut dotyczący ograniczenia możliwości rozbudowy obiektu wypoczynkowego w stronę hurtowni, ponieważ budynek hurtowni zasłaniałby dostęp światła słonecznego, uznano również za bezzasadny. Wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r., P11/2000, stwierdzający, że § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. z 2000 r. Dz. U. Nr 106, poz. 1126), stwierdzono, że nie jest wymagana zgoda właściciela działki sąsiedniej na prowadzenie budowy w wymaganej przepisami prawa odległości od granicy z działką sąsiednią. W związku z tym żądanie skarżących uwzględnienia ugody zawartej w dniu 30 sierpnia 1996 r., na podstawie art. 114 kpa pomiędzy R. W. i M. W. a J. P., zatwierdzonej przez Wojewodę Koszalińskiego postanowieniem z dnia [...] września 1996 r. jak uznano było nieuzasadnione. Ugoda ta zawarta została w toku postępowania odwoławczego od decyzji z dnia [...] grudnia 1995 r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę przedmiotowej hurtowni-magazynu wód mineralnych i nie dotyczy przedmiotowego postępowania, którego celem jest doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych wykonanych z istotnymi odstępstwami od decyzji z dnia [...] grudnia 2000 r., o pozwoleniu na rozbudowę hurtowni. Od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] listopada 2006 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyli J. i J. P. zarzucając, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa i jest dla nich krzywdząca. Zdaniem skarżących decyzje organów obu instancji nie uwzględniły treści ugody, która znajduje się w obrocie prawnym i winna być traktowana tak, jak decyzja administracyjna w myśl art. 121 kpa, zgodnie z pismem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 sierpnia 2004 r. Ugoda ta, zawarta pomiędzy skarżącymi a inwestorami rozwiązuje częściowo kwestię budowanego obiektu w sposób trwały i każda decyzja "nałożona na ugodę", która jest również decyzją narusza art. 156 § 1 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 24 listopada 2005 r., II SA/Sz 187/04 nie wziął pod uwagę naruszenia art. 156 § 1 kpa, ponieważ zgodnie z postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2005r. toczyło się postępowanie egzekucyjne dotyczące ugody. Obecnie postępowanie egzekucyjne zostało umorzone z wyjaśnieniem, że zawarta ugoda skutkuje jak decyzja o pozwoleniu na budowę. Takie stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest dla skarżących niezrozumiałe i rażąco narusza prawo, ponieważ to Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał nakaz wykonania ugody. Skarżący wskazali , iż w piśmie z dnia [...] marca 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego określił inwestorom, kiedy i w jaki sposób mogą uzyskać pozwolenie na wznowienie robót budowlanych. Jednak oni załatwili sobie decyzje o pozwoleniu na budowę oraz przebudowę dachu, które wydał Starosta Powiatowy z rażącym naruszeniem prawa, dopuszczając do zabudowy części obiektu objętą ugodą i nie traktując skarżących jako strony, pomimo że są oni stroną w postępowaniu dotyczącym przedmiotowej inwestycji. Potwierdza to wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 listopada 2005 r. Na podstawie tych decyzji budowano hurtownię natomiast zaskarżone decyzje organów obu instancji mają na celu zalegalizowanie robót budowlanych, wykonywanych na podstawie decyzji wydanych z rażącym naruszeniem prawa oraz decyzji wycofanych z obrotu prawnego. O tym, że obiekt hurtowni był budowany na podstawie nieprawomocnych decyzji, organy wiedziały, pomimo tego twierdziły, że prace wykonywano na podstawie prawomocnych decyzji. Zdaniem skarżących organ odwoławczy wydając przedmiotową decyzję wziął pod uwagę tylko te aspekty sprawy, które pasują do danej sytuacji i umożliwiają zalegalizowanie wybudowanej hurtowni, nie uwzględnił jednak decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r., która nakazuje inwestorom uzyskanie nowych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji gdyż jest to zupełnie inna inwestycja niż przedstawiona w sierpniu 2000 r. Nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestorzy nie przedstawili, o czym świadczy decyzja Prezydenta Miasta Kołobrzeg z dnia [...] czerwca 2003 r. oraz pismo tego organu z dnia [...] listopada 2003 r. Skarżący wskazali, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku hurtowni została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co potwierdza decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. nakazująca zaniechanie dalszych robót. Poza tym skarżący posiadają decyzję Prezydenta Kołobrzegu z dnia [...] marca 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w której określono jaki budynek ma być wybudowany na ich posesji. Pismo Starosty Kołobrzeskiego z dnia [...] listopada 2003 r. określa, że hurtownia występuje jako zakład produkcyjny, natomiast ZWINB w Szczecinie w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że teren jest przeznaczony pod zabudowę mieszkalno usługową zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wynika z tego, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] lipca 2000 r. na którą powołuje się ten organ nie może być brana pod uwagę, ponieważ została wydana z rażącym naruszeniem prawa gdyż w tym czasie skarżący wybudowali budynek przeznaczony do prowadzenia działalności turystycznej. Wynika z tego, że nie można było wybudować hurtowni obok ich budynku. Poza tym zdaniem skarżących fakt, że hurtownia alkoholu działa pod przykrywką hurtowni wody mineralnej jest od dawna znany. Niezrozumiałe jest również stanowisko organu odwoławczego, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę hurtowni, nie mającej placu manewrowego na swoim terenie. Uciążliwość hurtowni jak zaznaczono jest oczywista, ale organ za wszelką cenę chce doprowadzić do zalegalizowania wybudowanego obiektu, pomimo że na taką hurtownię w sąsiedztwie skarżący nie wyrazili zgody. Budynek, który wybudowali inwestorzy ogranicza użytkowanie i zagospodarowanie nieruchomości skarżących. Nie było nigdy żadnej komisji, która by zbadała stopień uciążliwości tego obiektu. Wynika z tego, że opinie wydawane są zza biurka. Skarżący dodali , że istniejąca hurtownia znacząco ogranicza ich dochody. Ponadto nie jest prawdą. że ugoda zawarta między stronami dotyczyła innego postępowania i w przedmiotowym postępowaniu nie powinna być brana pod uwagę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, iż skarga nie jest zasadna i orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) o jej oddaleniu. Zdaniem Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ obszernie przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i szczegółowo odniósł się do kwestii faktycznych i prawnych rozpoznawanej sprawy. Sąd podkreślił , iż organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy rozbudowie hurtowni-magazynu wód mineralnych z częścią mieszkalną. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718.). Organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Obie te decyzje uchylił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 24 listopada 2005 r., II SA/Sz 187/04, wskazując, że zostały wydane z naruszeniem przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718.), ponieważ w przedmiotowej sprawie należało zastosować art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 27 marca 2003 r. Na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W związku z tym organ pierwszej instancji związany oceną i wskazaniami Sądu, po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawie art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji, udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, uznając że przedłożony projekt zamienny jest zgodny z wymaganiami prawa budowlanego, ponieważ przewiduje rozbudowę hurtowni-magazynu wód mineralnych w odległości 4,0 m od granicy działki. Budynek na działce Nr [...], bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, znajduje się w odległości ok. 8,0 m od granicy, a funkcja mieszkaniowa rozbudowanej hurtowni nie jest uciążliwa dla działek sąsiednich i prawa osób trzecich nie zostały naruszone. Organ odwoławczy aprobując stanowisko organu pierwszej instancji stwierdził nadto, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Prezydenta Miasta Kołobrzegu z dnia [...] lipca 2000r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, która została wydana na podstawie ówcześnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, przy uwzględnieniu przeznaczenia nieruchomości i charakteru zabudowy. Poza tym przedstawiony przez inwestorów zamienny projekt budowlany odpowiada wymogom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), a obowiązujące przepisy nie wymagają uzyskania przez inwestorów zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości na rozbudowę obiektu. Podzielając dokonane ustalenia i stanowisko organu odwoławczego zdaniem Sądu pierwszej instancji należało stwierdzić, że podniesione przez skarżących zarzuty nie są zasadne. Ugoda z dnia [...] sierpnia 1996r. zawarta pomiędzy J. P. a R. W. i M. W. zatwierdzona przez Wojewodę Koszalińskiego postanowieniem z dnia [...] września 1996r. dotyczyła pozwolenia na budowę hurtowni - magazynu wód mineralnych i nie odnosi się do przedmiotowego postępowania, którego celem jest doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych wykonanych przez inwestorów z istotnymi odstępstwami od decyzji z dnia [...] grudnia 2000 r. o pozwoleniu na rozbudowę hurtowni. Kwestia wykonania tej ugody została już wyjaśniona i nie podlega kontroli w tym postępowaniu. Stwierdzenie skarżących, że stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który nakazał wykonanie ugody, jest niezrozumiałe, stanowi subiektywne przekonanie, ponieważ motywy umorzenia postępowania egzekucyjnego zastały obszernie uzasadnione. Podkreślono, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zgodności z prawem decyzji podjętych przez organy nadzoru budowanego mających na celu zalegalizowanie robót budowlanych. W postępowaniu tym nie jest zatem badana prawidłowość decyzji z dnia [...] lipca 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie hurtowni-magazynu. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżących, dotyczącego faktu posiadania przez nich decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odnoszącej się do obiektu przeznaczonego na wynajem dla wczasowiczów, stwierdzono, że jest on niesłuszny, bowiem decyzja z dnia [...] marca 1998 r. Prezydenta Miasta Kołobrzegu dotyczy wyłącznie domu letniskowego, a nie wczasowego, który spełnia inne funkcje i nie ma związku z faktyczną działalnością wykonywaną przez skarżących. Natomiast zarzut prowadzenia przez inwestorów hurtowni alkoholu zamiast wód mineralnych dotyczy zmiany sposobu użytkowania i może być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Zarzut dotyczący odmowy wydania skarżącym potwierdzonych kopii dokumentów z akt administracyjnych także nie uznano za zasadny. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia 5 czerwca 2006 r. jak wykazano szczegółowo wyjaśnił podstawy prawne swego działania, poza tym jak podał organ odwoławczy kwestia ta nie stanowiła przedmiotu niniejszego postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli J. i J. P. zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucili : cytat – " 1) naruszenie przepisów postępowania art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, mając na uwadze słuszny interes skarżących , którym w wyniku wydania zaskarżonego orzeczenia ograniczono prawo własności skarżących oraz naruszenie przepisów art. 74 § 2 kpa poprzez odmowę wydania kopii dokumentów przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego co ograniczyło prawo strony skarżącej do obrony jej praw w toku toczącego się postępowania. 2) naruszenie przepisów prawa budowlanego, a mianowicie przez ograniczenie możliwości zagospodarowania przez skarżących ich nieruchomości gdzie została naruszona ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym - art. 3 pkt 1,2 ( Dz. U. z 1999 r. , Nr 15 poz. 139 ) oraz art. 6 ust 1 i 2 pkt 1 i2 ( Dz. U. z 2003 r. , Nr.80 poz. 717) , 3) błędne przyjęcie w zaskarżonym wyroku, iż obiekt hurtowni należy zaliczyć do XVII. kategorii obiektów budowlanych, pomimo że z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika że obiekt ten został zaliczony do XVIII kategorii, co także wynika z pisma Starosty Kołobrzeskiego z dnia [...] listopada 2003 r. wskazując że obiekt ten należy zaliczyć do obiektów produkcyjnych a nie usługowych, co prowadzi do naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Kołobrzeg. Jak również naruszenia przepisów Prawa budowlanego art. 34 ust 1 ust 3 pkt 1 oraz art. 35 ust 1 pkt 1 ppkt a, b, c (Dz. U. z 2000 r. Nr.106 poz. 1126), 4) zarzut skarżących dotyczący zatwierdzonego projektu budowlanego dla inwestycji polegającej na rozbudowie magazynu -hurtowni przy ul. [...] w K., należy również uznać za zasadny ponieważ projekt ten rażąco narusza postanowienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lipca 2000 r. znak [...], która została wydana przez Prezydenta Miasta K., decyzja ta również narusza ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym art. 40 ust 1 i 3 art. 42 ust. 1 pkt 1,2,3,4,5 oraz art. 47. (Dz. U. z 1999 r. , Nr.15 poz. 139 ) , 5) naruszenie prawa materialnego art. 156 § 1 kpa poprzez nie uznanie za obowiązujące postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] marca 2006 r. znak [...]. jak też postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] września 2004 r. znak [...], oraz pisma Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie znak [...], z dnia [...] sierpnia 2004 r. i pismo znak [...] z dnia [...] lutego 2004 r. , które znajdują się w aktach sprawy i potwierdzają, że została zawarta ugoda administracyjna w dniu [...] sierpnia 1996 r. która rozstrzyga sprawę zabudowy obiektu objętego ugodą w sposób trwały, a późniejsze decyzje które zostały wydane, dotyczą już decyzji poprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją, a także należy zwrócić uwagę że decyzje które zostały wydane naruszały warunki zawartej ugody w wyniku czego część obiektu hurtowni objęta ugodą została nadbudowana o dwie kondygnacje wyżej aniżeli było ustalone w warunkach zawartej ugody co również odnosi się do naruszenia art. 156 § 1 kpa, 6) zarzut skarżących dotyczący naruszenia Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie §12 ust 1 i 9. ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140) należy również uznać za zasadny gdyż budynek magazynu - hurtowni występujący jako zakład produkcyjny usytuowany jest przy nieruchomości skarżących, i z całą pewnością stanowi uciążliwość dla skarżących. 7) w kwestii ograniczenia zagospodarowania nieruchomości skarżących roszczenie jest zasadne z tego względu gdyż skarżący mają tytuł prawny do swojej nieruchomości i mają prawo dysponować nieruchomością na cele budowlane zgodnie z wymogami prawa budowlanego o czym mowa w art. 5 ust 2 oraz art.7 (Dz. U. 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ) pomimo , że obowiązujące przepisy nie wymagają zgody właścicieli sąsiedniej nieruchomości na rozbudowę obiektu hurtowni to obowiązujące przepisy dotyczą takich przypadków gdzie nie są naruszane prawa osób trzecich, natomiast w tym przypadku prawa osób trzecich zostały naruszone poprzez naruszenie warunków zawartej ugody, naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ograniczenie praw do zagospodarowania nieruchomości skarżących." - koniec cytatu . Wskazując na powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych . Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ustawy. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Nie stwierdzając w rozpatrywanej sprawie przesłanek nieważności postępowania Naczelny Sąd Administracyjny przystąpił zatem do oceny powołanych podstaw kasacyjnych. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają miedzy innymi wymienione w art. 176 ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy procesowej mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W podstawach skargi kasacyjnej należy powołać wyraźnie normę prawa materialnego lub procesowego (wskazać właściwy artykuł lub paragraf, a także konkretny ustęp czy punkt, jeżeli w danym przepisie one występują). Niezbędne jest ponadto określenie rodzaju zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa w szczególności poprzez określenie czy nastąpiło to poprzez błędną wykładnię bądź niewłaściwe zastosowanie, uzasadnienie zarzutu naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazanie dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna sporządzona w tej sprawie nie odpowiada powyższym wymogom , bowiem sporządzona został z uchybieniami formalnymi świadczącymi o braku dbałości o należytą prezentację argumentów. W rozpoznawanej bowiem skardze kasacyjnej sformułowano siedem zarzutów kasacyjnych, z których tylko w dwóch został określony rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia poprzez zakwalifikowanie do zarzutu naruszenia prawa procesowego (zarzut Nr 1) oraz zarzutu naruszenia prawa materialnego (zarzut Nr 5) natomiast w pozostałych pięciu nie sprecyzowano zarzutów w tym zakresie. Jednakże przede wszystkim poza zarzutem Nr 1 dotyczącym naruszenia prawa procesowego pozostałe dotyczą wskazywanych naruszeń ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139) , ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126), czy też rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 15 z 1999 r. , poz. 140) a więc dotyczą prawa materialnego, które można zaskarżyć poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie . Błędna wykładnia to mylne rozumienie treści normy prawnej, a niewłaściwe zastosowanie to tzw. błąd w subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotetycznie określonej normie prawnej. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa nie obejmuje zarzutu błędnej wykładni, co wynika z odmiennej treści każdego z tych pojęć i alternatywnego ujęcia każdej z postaci naruszenia prawa materialnego. Jeżeli skarżący zamierzali zakwestionować zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia obydwu postaci naruszenia prawa materialnego, to należało wyraźnie każdą z tych postaci wskazać i przytoczyć zarzuty odnoszące się odpowiednio do każdej z nich. Nie budzi zatem wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że pełnomocnik skarżących formułując zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, nie sprecyzował, jaką formę naruszenia zarzuca Sądowi pierwszej instancji, czy błędne zastosowanie czy niewłaściwą interpretację (wykładnię) wskazanych przepisów zaś w zamian za to polemizował z ustaleniami , które Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. Jednocześnie ustalenia te zakwestionowano zostały w skardze kasacyjnej zarzutem naruszenia prawa procesowego a w tym zakresie powołano przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a to art. 7 i 77 oraz 74 § 2 tego Kodeksu. Przy czym zarzut naruszenia art. 74 § 2 kpa odniesiono do postępowania administracyjnego albowiem wyjaśniono, że odmowa wydania skarżącym kopii dokumentów przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ograniczyła prawo strony skarżącej do obrony jej praw w tym postępowaniu . Podstawa kasacyjna z art. 174 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obliguje wnoszącego skargę kasacyjną do wskazania naruszonych w postępowaniu sądowoadministracyjnym przepisów proceduralnych a także do wskazania, iż naruszenie to mogło mieć pływ na wynik sprawy. Dokonywana kontrola kasacyjna przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje wyłącznie stosowanie prawa procesowego przez sądy administracyjne, a więc przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Badanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stosowania prawa przez organy administracji może mieć jedynie charakter pośredni, w sytuacji , gdy skarżący w ramach podstawy kasacyjnej zarzuci sądowi pierwszej instancji naruszenie stosownych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie, mimo zarzutów zawartych w skardze, naruszenia przez organy wskazanych w niej przepisów. W tym kontekście stwierdzić należy , że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji bezpośredniego zastosowania nie znajdywały a także odniesione zostały do postępowania administracyjnego ( art. 74 § 2 kpa), są chybione. W konsekwencji zarzut naruszenia prawa procesowego jest prawnie bezskuteczny w tym sensie , że uniemożliwia kontrolowanie zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie . To zaś prowadzi do konkluzji , iż ustalony stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygania nie został skutecznie podważony, a więc wiąże również i Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygający w tej sprawie. Konstrukcja skargi kasacyjnej w zakresie pozostałych zarzutów w niej zawartych nakazywałaby więc odnieść się do przedstawionych zarzutów naruszenia prawa materialnego gdyby zostały prawidłowo sformułowane albowiem co już wyżej zaznaczono zarzuty w tym zakresie wskazane zostały w sposób sprzeczny z art. 174 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , gdyż nie określono czy naruszenie tego prawa miało miejsce poprzez błędną wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie. Choć analiza tych zarzutów teoretycznie wyklucza zarzut błędnej wykładni wskazywanych w skardze kasacyjnej norm prawa materialnego a zdaniem Sądu powiązane ich z ustaleniami sprawy wskazuje na czynienie zarzutu ich niewłaściwego zastosowania to gdyby przyjąć teoretycznie, że wskazane zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczą ich niewłaściwego zastosowanie to wówczas należało by je ocenić jako nieusprawiedliwione wobec braku skutecznego podważenia stanu faktycznego sprawy o czym wyżej wspomniano. Jednakże skoro Naczelny Sąd administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej i Sąd ten nie można domniemywać charakteru czynionych zarzutów, to taki sposób formułowania zarzutów naruszenia prawa materialnego w tym zakresie uniemożliwia odniesienie się do nich przez Naczelny Sąd Administracyjny . Natomiast niezależnie od powyższego jedynie informacyjnie wskazać należy zarzuty naruszenia prawa materialnego w tym zakresie odnoszą się generalne do obiektu hurtowni - magazynu w ramach całego postępowania administracyjnego prowadzonego od połowy lat dziewięćdziesiątych i rozstrzygnięć wydawanych w międzyczasie tak jak w szczególności postanowienie z dnia 2 września 1996 r. zatwierdzające ugodę zawartą w dniu 30 sierpnia 1996 r. pomiędzy inwestorami W. a J. P. w sprawie zadaszenia części wyższej i niższej realizacji hurtowni magazynu wód mineralnych objętych podstawowym pozwoleniem na budowę tej hurtowni z dnia 7 grudnia 1995 r. i innych rozstrzygnięć, nie kwestionując natomiast podstawy materialnoprawnej zaskarżonych decyzji. Natomiast przedmiotem postępowania objętego zaskarżonym wyrokiem jest wyłącznie postępowanie naprawcze w trybie art. 51 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 106 , poz. 1126 ze zm.) dotyczące zezwolenia inwestorom na wznowienie robót budowlanych po odstąpieniu przez nich od warunków pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Prezydenta Miasta Kołobrzegu z dnia [...] grudnia 2000 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu R. i M. W. pozwolenia na rozbudowę hurtowni magazynu wód mineralnych . W skardze kasacyjnej jednakże nie zarzucono naruszenia prawa materialnego zastosowanego w tej sprawie a to art. 51 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 106 z 2000 r. poz.1126 ze zm. ), lecz zakwestionowano przepisy , które nie miały w niej zastosowania jak w szczególności art. 34 ust. 1 , ust. 3pkt. 1 , art. 35 ust.1 pkt. 1 ppkt a,b,c ustawy Prawo budowlane , art. 3 pkt. 1 ,2 , art. 40 ust. 1i 3 , art. 42 ust. 1 pkt. 1,2,3,4,7 art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd . Wskazanie w skardze przepisu prawa materialnego , który nie był zastosowany w sprawie , czyni nieskutecznym zarzut błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania ( porównaj wyrok NSA z dna 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 publikowany ONSAiWSA Nr 1 z 2004 r. po. 11 ). Także zauważyć w tym miejscu należy , że w skardze kasacyjnej uczyniono zarzut naruszenia przepisu § 12 ust. 1 i 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 140) , który nie miało zastosowania w rozpoznawanej sprawie albowiem jak wynika z zaskarżonego rozstrzygnięcia przedstawiony projekt przez inwestorów oceniany był na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) i uznano , że projekt ten odpowiada wymogom tego rozporządzenia wykonawczego. Zaskarżone decyzje są wynikiem przede wszystkim tego, iż decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kołobrzegu na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestorów Wrońskich obowiązek wykonania określonych czynności zmierzających do doprowadzenia rozpoczętej rozbudowy hurtowni – magazynu do stanu zgodnego z prawem zaś przedmiotem niniejszego postępowania określanym jako postępowanie naprawczym jest sprawdzenie wykonania tych obowiązków nałożonych w/w decyzją i wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie. Stąd też to postępowanie ma doprowadzić do zakończenia już rozpoczętej rozbudowy a to prowadzi do wniosku, że kwestie związane z zagospodarowaniem przestrzennym przesądzone na wcześniejszym etapie postępowania nie są już badane w takim postępowaniu naprawczym gdyż przepisy ustawy Prawa budowlanego w tym zakresie nie przewidują takiego wymogu. Zatem brak było podstaw do badania w niniejszej sprawie prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej rozbudowy hurtowni magazynu (w tej sprawie wydanej przez Prezydenta Miasta Kołobrzegu [...] lipca 2000 r.). Poza tym zaznaczyć trzeba , iż poza zakresem kontroli Sądu pozostawała w tej sprawie kwestią ugody z dnia [...] sierpnia 1996 r., która nie dotyczyło przedmiotowego postępowania, albowiem odnosiło się ona do decyzji o pozwoleniu na budowę hurtowni a nie jej rozbudowy. Zatem również i inne rozstrzygnięcia wydawane w kwestii tejże ugody nie mogły być przedmiotem oceny Sądu w tej sprawie na co trafnie zwrócono uwagę w zaskarżonym wyroku . Dlatego też mając powyższe na uwadze uznać należy , iż skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji wyroku .