I OZ 1610/15

SENTENCJA Dnia 9 grudnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 września 2015 roku sygn. akt II SA/Gd 521/15 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2015 roku nr [...] w przedmiocie opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości gruntowej w terminie postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 521/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości gruntowej w terminie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] grudnia 2013 r. ustalającą Spółce opłatę za niezagospodarowanie w terminie nieruchomości gruntowej w wysokości 98.581,20 zł. We wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Spółka podniosła, że ewentualna zapłata dodatkowej opłaty powinna nastąpić dopiero po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, ponadto konieczność ponoszenia na obecnym etapie dodatkowej opłaty godzi w jej interesy finansowe oraz w proces inwestycyjny na przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, Spółka nie wykazała, aby uiszczenie opłaty narażało ją na szkodę lub powodowało trudne do odwrócenia skutki, gdyż nie przedstawiła jakiejkolwiek dokumentacji, z której wynikałoby, że nie posiada środków finansowych wystarczających do uiszczenia ustalonej dodatkowej opłaty rocznej. Sąd zaznaczył, że twierdzenia Spółki o zagrożonych interesach finansowych oraz o zagrożonym procesie inwestycyjnym powinny zostać uprawdopodobnione poprzez przedłożenie odpowiedniej dokumentacji źródłowej wskazującej na jej stan finansowy. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest bowiem dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym strony, szczegółowe przedstawienie sytuacji przedsiębiorcy, jego aktywów i pasywów. Zweryfikowanie przez Sąd tego czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej Spółki, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach czy ponoszonych wydatkach. Nadmienić przy tym należy, że ocena sytuacji wnioskodawcy nie może odbywać bez uwzględnienia jego indywidualnej, aktualnej kondycji finansowej i wymagane jest dogłębne zbadanie sytuacji majątkowej konkretnego, zindywidualizowanego podmiotu składającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ponadto Sąd podkreślił, że konieczność poniesienia kosztów uiszczenia dodatkowej opłaty rocznej jest oczywistą konsekwencją decyzji ustalającej tę opłatę. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. domagając się jego uchylenia i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu zarzucono Sądowi naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez uznanie, że nieprzedstawienie dokumentów potwierdzających brak środków na uiszczenie nałożonej opłaty równoznaczne jest z niewykazaniem przez wnioskodawcę, że uiszczenie przedmiotowej opłaty naraża spółkę na szkodę lub powoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu podkreślono, że uiszczenie opłaty w wysokości ponad 100 000 zł narazi skarżącą spółkę na stratę, gdyż kwota ta nie będzie mogła być przeznaczona na jej funkcjonowanie, tj. wydatki, inwestycje, koszty pracownicze itp. Podkreślono, że konieczność ponoszenia nadzwyczajnych wydatków, nieprzewidzianych w budżecie, które są nakładane uznaniowo przez organy administracji publicznej, powoduje dezorganizację działalności przedsiębiorcy. Jest to tym bardziej odczuwalne dla spółki, gdyż kwota ta jest bardzo wysoka. Zdaniem spółki powyższe okoliczności są notoryjne, powszechnie znane i powinny prowadzić do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji bez konieczności przedkładania jakichkolwiek dokumentów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji stanowi wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Stosownie do art. art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu możliwe jest jedynie wówczas, gdy istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności należy wykazać zatem, że ich wykonanie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody, tj. takiej której rozmiary są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju lub też spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków, czyli skutków których odwrócenie jest trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. W niniejszej sprawie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spółka podniosła jedynie, że "konieczność ponoszenia na obecnym etapie dodatkowej opłaty godzi w interesy finansowe skarżącego oraz w proces inwestycyjny przedmiotowej nieruchomości". Tak sformułowanego uzasadnienia wniosku nie można uznać za wystarczające w postępowania o wstrzymanie wykonania decyzji. Strona nie odniosła się w żaden sposób do swojej sytuacji materialnej, nie wskazała w jaki dokładnie sposób uiszczenie nałożonej opłaty wpłynie na proces inwestycyjny czy na jej interes finansowy. Podmiotem w niniejszej sprawie nie jest osoba fizyczna a spółka i udzielenie tego typu informacji, nawet jeżeli miałby one zostać jedynie zawarte we wniosku i niepoparte dodatkowymi dokumentami, jest niezbędnym do prawidłowej oceny czy w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nie można także się zgodzić z zawartym w zażaleniu twierdzeniem, iż wysokość nałożonej opłaty jest tak duża, że jej uiszczenie zawsze, niezależnie od okoliczności, wiązać będzie się z trudnymi do odwrócenia skutkami lub spowoduje znaczną szkodę. Bezwątpienia wysokość opłaty jest znaczna, jednakże oceny czy faktycznie uiszczenie jej będzie powodowało skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. można dokonać jedynie w kontekście sytuacji finansowej podmiotu, który opłatę tę ma uiścić. Dokonanie opłaty w takiej wysokości, będzie wpływało na funkcjonowanie każdego przedsiębiorcy, ale tylko w niektórych przypadkach wywoła trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, o których mowa w powołanym przepisie. Istnieją bowiem przedsiębiorcy, dla których uiszczenie opłaty takiej wysokości będzie problematyczne, ale nie będzie wpływało destabilizującą lub rujnująco na prowadzona przez nich działalność. Nie można więc założyć, że opłata w wysokości ponad 100 000 zł, w każdym przypadku będzie powodowała znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Rajcę ma zatem Sąd I instancji, twierdząc w zaskarżonym postanowieniu, że strona w złożonym przez siebie wniosku w sposób niewystarczający wykazała zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., i w konsekwencji uznając, że należało odmówić Spółce wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.