I SAB/Wr 841/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi V. B. na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Dolnośląskiego postępowania w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 27 października 2021 r. doręczono V. B. (Skarżąca) – w trybie art. 73 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi przez jej podpisanie, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wyjaśniono także, że E.K. wobec niewykazania przed sądem spełnienia wymogów wskazanych w art. 35 p.p.s.a. nie może być pełnomocnikiem Skarżącej. Brak formalny skargi nie został uzupełniony Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w myśl art. 46 § 1 p.p.s.a. powinna spełniać wymogi pisma procesowego. Przepis ten stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Zgodnie z dyspozycją art. 37 § 1 p.p.s.a., gdy skargę wnosi pełnomocnik procesowy, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony. Braki formalne skargi podlegają sanowaniu zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. Ich nieuzupełnienie, pomimo wezwania Sądu, skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy wezwanie do osobistego podpisania skargi (lub nadesłania podpisanego odpisu skargi), doręczono Skarżącej na adres do doręczeń wskazany w aktach administracyjnych (w trybie art. 73 p.p.s.a.) w dniu 27 października 2021 r. Powołany przepis normuje instytucję doręczenia zastępczego pism w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sytuacji, gdy doręczenie zastępcze pisma, o jakim mowa w art. 72 p.p.s.a. okaże się niemożliwe, takie pismo – po uprzednim zawiadomieniu adresata o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia – składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, po upływie których przyjmuje się fikcję doręczenia pisma. Uregulowana w tym przepisie instytucja fikcji doręczenia sprowadza się do stwierdzenia, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło. Strona miała jednakże możliwość odbioru przesyłki, ale z niej nie skorzystała (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 410-411 wraz z powołanym tam orzecznictwem). Przesyłka zawierająca odpis zarządzenia wzywającego do podpisania skargi została awizowana 13 października 2021 r. i pozostawiona w placówce pocztowej, o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Ponownego awizowania dokonano 21 października 2021 r. Zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. należało więc przyjąć, że przesyłka ta została skutecznie doręczona Skarżącej 27 października 2021 r., to jest z upływem ostatniego dnia 14 dniowego terminu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej. Wyznaczony siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku skargi upłynął bezskutecznie z końcem 3 listopada 2021 r. – nie uzupełniono ww. braku skargi. W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji.