II FZ 862/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 1127/16 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 12 lipca 2016 r. nr (...) w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 3 października 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1127/16, w którym oddalono wniosek G. O. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 12 lipca 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu spółki za jej zaległości podatkowe. W motywach orzeczenia Sąd podał, że w skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji z uwagi na możliwość wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że przedstawione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, uzasadniają przypuszczenie w stopniu graniczącym z pewnością, że decyzje organów podatkowych obu instancji zostaną uchylone w całości. Biorąc natomiast pod uwagę bardzo wysoką wartość kwestionowanego zobowiązania podatkowego, wykonanie decyzji jeszcze przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowego, wyrządziłoby skarżącemu znaczną szkodę i doprowadziłoby do następstw trudnych do odwrócenia. Mianowicie egzekucja należności podatkowych, przy uwzględnieniu majątku skarżącego oraz uzyskiwanych dochodów, doprowadziłaby do jego niewypłacalności, a w konsekwencji niemożności zaspokojenia potrzeb życiowych swoich oraz swojej rodziny. Do skargi załączono wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżący nie wymienił osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie, ponadto oświadczył tam, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych i wartościowych przedmiotów. Wskazał jedyny dochód z tytułu umowy o pracę wynoszący 7.000 zł brutto, jednak w rubryce "razem dochód" wymienił kwotę 12.300 zł brutto. Wojewódzki Sąd Administracyjny, wskazawszy na treść art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć jako szkodę, która nie będzie mogła zostać później naprawiona lub taką sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu. Oceniając argumentację przedstawioną we wniosku, z uwzględnieniem informacji o stanie majątkowo-finansowym skarżącego wymienionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd stwierdził, że nie dają one podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. Sąd uznał, że do kwalifikowanych skutków egzekucji na gruncie rozpoznawanego wniosku nie należy hipotetyczne założenie skarżącego, że wszczęcie egzekucji doprowadzi do jego niewypłacalności. Niespójna jest dalsza argumentacja wniosku, w której skarżący wskazuje, że wykonanie decyzji spowoduje niemożność zaspokojenia potrzeb życiowych skarżącego i jego rodziny. Niespójność ta wynika bowiem z tego, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nie wymienił osób (rodziny), z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe (rubryka 6). Również osiągana przez skarżącego wartość dochodu jest nieprecyzyjna. Raz bowiem wskazuje, że dochód ten wynosi 7.000 zł brutto, a następnie, że 12.300 zł brutto. W kwestii natomiast zastosowania środków egzekucyjnych w celu wykonania decyzji zaznaczyć należy, że obowiązujące przepisy w zakresie postępowania egzekucyjnego przewidują ochronę zobowiązanego, w szczególności w postaci stosownych zwolnień spod egzekucji. Ponadto organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Dla oceny przedmiotowego wniosku bez znaczenia pozostają natomiast sformułowane w skardze zarzuty co do skarżonej decyzji. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący stwierdził, że wyczerpująco wykazał spełnienie przesłanek niezbędnych do wstrzymania wykonania decyzji i przedłożył stosowne dokumenty na poparcie swoich twierdzeń, zgodnie z którymi egzekucja doprowadzi do jego niewypłacalności i niemożności zaspokojenia potrzeb skarżącego i jego rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji podkreślił, że hipotetyczne ryzyko niewypłacalności, na którą powołał się skarżący we wniosku, nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni ocenę tę podziela, wskazując jednocześnie, że podstawą do wstrzymania wykonania decyzji nie mogą być gołosłowne oświadczenia strony postępowania sądowoadministracyjnego. Gdyby przyjąć stanowisko przeciwne, wszystkie zaskarżanie do sądu decyzje musiałyby podlegać wstrzymaniu wykonania; tego rodzaju oświadczenie niepoparte żadnymi dowodami może bowiem złożyć każdy skarżący. Podkreślenia wymaga, że w zaskarżonym postanowieniu Sąd uwzględnił nie tylko treść samego wniosku skarżącego zawartego w skardze (z którego nie wynika żadna okoliczność uzasadniająca wstrzymanie wykonania decyzji ani żadna rzeczowa argumentacja), lecz także treść wniosku o przyznanie prawa pomocy (postępowanie zainicjowane na jego podstawie zostało umorzone). Sąd uwypuklił, że we wniosku tym skarżący nie wskazał, by prowadził gospodarstwo domowe z innymi osobami, tymczasem twierdzi, że egzekucja doprowadzi do niemożności zaspokojenia potrzeb życiowych jego i jego rodziny. Twierdzenie to skarżący powtarza także w zależeniu, co dowodzi, że zawarte w nim – albo we wniosku o przyznanie prawa pomocy – informacje są nierzetelne. Po drugie, skarżący nie ustosunkował się w zażaleniu do wskazanej przez Sąd rozbieżności co do wysokości osiąganych przez niego dochodów. Po trzecie, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy twierdzenie skarżącego, że sytuację materialną wykazał załączonymi do skargi dokumentami. Do skargi tej nie dołączono bowiem jakichkolwiek dokumentów dotyczących tej kwestii. Wszystkie powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, że skarżący nie uprawdopodobnił, by wykonanie zaskarżonej decyzji prowadziło do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.