Ppolska.starec← UrzadnikZaloguj

II SAB/Lu 103/12

Sądy administracyjne2012-12-12
Sygnatura
II SAB/Lu 103/12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia
2012-12-12
Rodzaj
Postanowienie WSA w Lublinie

Sędziowie

Grażyna Pawlos-JanuszJerzy DudekKrystyna Sidor

Rozstrzygnięcie

Umorzono postępowanie

Treść orzeczenia

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. S. i A. S. na bezczynność Wojewody w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie. UZASADNIENIE W dniu [...] października 2012 r. E. S. i A. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wojewody L. polegającą na niewydaniu decyzji ustalającej wysokość odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną pod drogę, położoną w obrębie geodezyjnym P., gmina L., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działki nr: [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wskazał, że w dniu [...] października 2012 r. wydał decyzję: znak [...], w której ustalił wysokość odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. W piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. pełnomocnik skarżących cofnął skargę. Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. pełnomocnik Wojewody L. nie oponował umorzeniu postępowania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W związku z tym, iż skarżący cofnęli skargę, do czego byli uprawnieni na zasadzie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), a nadto nie zachodzą podstawy do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W niniejszym postanowieniu sąd nie orzekł o zwrocie skarżącym uiszczonego wpisu, do czego był zobligowany na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a. W myśl art. 232 § 2 p.p.s.a., sąd może uzupełnić postanowienie w tym zakresie na posiedzeniu niejawnym, o ile zostanie złożony stosowny wniosek. Z tych względów sąd orzekł, jak w postanowieniu.