I OZ 490/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Nowak - Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.U na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 czerwca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 67/22 o odrzuceniu skargi W.U na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego na żywność i leki postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 24 czerwca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 67/22, odrzucił skargę W.U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2021r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego na żywność i leki. W uzasadnieniu Sąd przytoczył treść art. 53 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022r. poz. 329, dalej: P.p.s.a.) i wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 12 listopada 2021 r. (piątek). Termin na wniesienie skargi upływał zatem z dniem 13 grudnia 2021r. (12 grudnia 2021 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy). Tymczasem skarga została złożona do organu za pośrednictwem poczty polskiej w dniu 28 grudnia 2021 r., a zatem po upływie terminu do jej wniesienia. Na powyższe postanowienie W. U. reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu adwokat A. S. wniósł zażalenie. W ocenie strony sąd pierwszej instancji naruszył art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a poprzez mylne przyjęcie, że skarga została wniesiona po terminie w sytuacji, gdy W. U. otrzymał więcej niż jedną decyzję SKO w [...] i w jego ocenie termin wniesienia skargi wskazywany przez WSA dotyczy innej decyzji, co nie zostało przez Sąd należycie zweryfikowane. Skarżący podniósł, że w przypadku ustalenia, iż rzeczywiście wniósł skargę po terminie, to Sąd winien uwzględnić jego złą sytuację zdrowotną, która mimo staranności jakiej usiłuje dochować, nie zawsze pozwala mu na prawidłowe dokonywanie czynności procesowych. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia; 2) przyznanie pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Z przywołanych przepisów ustawy procesowej jednoznacznie wynika, w jakim terminie należy wnieść skargę do sądu administracyjnego. Każdorazowo badanie dochowania terminu do dokonania tej czynności procesowej wymaga poczynienia przede wszystkim ustaleń w zakresie daty doręczenia zaskarżonego aktu, która wywołuje rozpoczęcie biegu terminu do złożenia skargi. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarga W. U. została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., czego następstwem było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2021 r., nr [...], została doręczona skarżącemu w dniu 12 listopada 2021 r. Bezspornym jest zatem, że ustawowy termin do zaskarżenia decyzji [...], upływał z dniem 13 grudnia 2021 r. Skarga została wniesiona dopiero 28 grudnia 2021 r., a zatem z upływem przewidzianego przepisami prawa terminie. Wskazane ustalenia stanowiły zatem przesłankę do odrzucenia skargi na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Odnosząc się do argumentacji zażalenia wskazującej, że "termin wniesienia skargi wskazywany przez WSA dotyczy innej decyzji", w pierwszej kolejności wskazać należy, że z akt sądowych sprawy wynika, iż W. U. w piśmie z dnia 28 grudnia 2021r. wskazał, że złożył dwie skargi na decyzje SKO [...] "z dnia [...].10.2021 i [...]11.21". Powyższe obligowało Przewodniczącego Wydziału IV WSA we Wrocławiu do wydania (w oparciu o art. 57 § 3 P.p.s.a) zarządzenia z dnia 2 lutego 2022 r. o rozdzieleniu skarg na dwie sprawy. Skarga na decyzję z dnia [...] października 2021 r., nr [...], została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wr 67/22. Druga zaś - na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2021r., nr [...] (odmowa przyznania zasiłku celowego na żywność) – została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wr 68/22. O treści powyższego zarządzenia skarżący został poinformowany przez WSA pismem z dnia 25 marca 2022 r. Jednocześnie Sąd przesłał stronie odpis odpowiedzi na skargę, w której organ wnosił o odrzucenie skargi na decyzji z dnia [...] października 2021r., z uwagi przekroczenie ustawowego terminu do jej złożenia. Akta sprawy nie wskazują, aby po odebraniu ww korespondencji (28 marca 2022 r.) W. U, w jakikolwiek sposób kwestionował dokonany przez WSA sposób rozdzielenie złożonych przez niego skarg. Nie zarzucił również, aby pismo z dnia 28 grudnia 2021 r. dotyczyło większej ilości skarg na decyzje SKO w [...] ponad te wskazane w jego treści. Skarżący nie odniósł się również do wniosku organu o odrzucenie skargi, w szczególności zaś do wskazywanej przez SKO daty odbioru zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, nie można uznać argumentacji autora zażalenia za zasadną. Nic bowiem nie wskazuje, aby sąd pierwszej instancji błędnie przypisał termin odbioru zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji innemu orzeczeniu SKO w [...], tym bardziej, że na odwrocie zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji znajduje się adnotacja SKO "oznaczenie rodzaju pisma: decyzja, numer pisma: [...], z dnia: [...]." Nie było zatem podstaw, aby Sąd I instancji potraktował złożoną skargę odmiennie niż oczekiwała tego sama strona. Odnosząc się do drugiej podnoszonej w zażaleniu kwestii tj. złego stanu zdrowia skarżącego, co w jego ocenie miało mieć wpływ na skuteczność dokonywanych przez stronę czynności prawnych, to wskazać należy, iż jest to argumentacja, którą strona mogłaby podnosić przy ewentualnym składaniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, nie zaś w postępowaniu zażaleniowym na postanowienie o odrzucenie skargi z przyczyn określonych w art. art. 53 § 1 P.p.s.a. Mając powyższe okoliczności na uwadze uznać należało zapatrywanie Sądu I instancji w kwestii uchybienia terminu do wniesienia skargi za prawidłowe, a zatem zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej bowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na zasadzie prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu unormowanym w przepisach art. 254 § 1 i art. 258 - 261 P.p.s.a.