II SA/Rz 287/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Przewodniczący referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 31 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku, adwokata M. G., o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 października 2007r. sygn. II SA/Rz 287/07, w sprawie ze skargi M. W., na decyzję Wojewody, z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości, - postanawia – odmówić przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. UZASADNIENIE II SA/Rz 287/07 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2007r. o sygn. akt II SA/Rz 287/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA w Rzeszowie) przyznał M. W. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wyznaczony przez Radę i umocowany przez stronę adwokat M. G. w dniu 26 września 2007r. skierowała do Sądu pismo zawierające opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w Rzeszowie z dnia 19 lipca 2007r. o sygn. akt II SA/Rz 287/07. Na mocy tego postanowienia WSA odrzucił skargę M. W. wniesioną na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2007r. znak [...]. Pełnomocnik strony skarżącej do swej opinii o braku podstaw wniesienia skargi kasacyjnej załączyła żądanie przyznania wynagrodzenia za wykonanie nieopłaconej pomocy prawnej. Wniosek pełnomocnika został rozstrzygnięty postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 października 2007r. sygn. II SA/Rz 287/07. Postanowienie to stało się prawomocne. WSA w Rzeszowie postanowieniem z dnia 22 października 2007r. sygn. II SA/Rz 287/07 odrzucił skargę kasacyjną M. W. wniesioną od postanowienia WSA w Rzeszowie z dnia 19 lipca 2007r. sygn. II SA/Rz 287/07. Przyczyną odrzucenia skargi kasacyjnej było naruszenie przez stronę przepisów regulujących termin wnoszenia skargi kasacyjnej oraz obowiązek sporządzenia środka odwoławczego przez fachowego pełnomocnika. W dniu 29 października 2007r. wpłynęło do WSA w Rzeszowie pismo adwokat M. G. zatytułowane "odmowa sporządzenia skargi kasacyjnej z wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej niniejszej opinii". Stwierdzono, co następuje: Wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej zwana P.p.s.a.). Funkcją tego przepisu jest zapewnienie fachowym pełnomocnikom wynagrodzenia za wykonane czynności procesowe w imieniu strony korzystającej z prawa pomocy. Ustanowiony pełnomocnik ma prawo domagać się od Sądu wynagrodzenia wyłącznie za wykonaną pomoc prawną. Sąd rozpatrując wniosek pełnomocnika ustanowionego z urzędu nie może tracić z pola widzenia kwestii potrzeby podejmowanych czynności oraz standardu tych czynności wiążących się z wniesionym nakładem pracy. Pominięcie tych kryteriów oceny wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej naruszałoby przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.; dalej zwane rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości). Powodowałoby również pomniejszenie środków budżetowych, z których opłacane są koszty udzielonej pomocy prawnej. Opinia prawna sporządzona przez adwokat M. G. nie odpowiada standardom przewidzianym dla tego rodzaju czynności procesowych przed sądem administracyjnym. Adwokat domaga się od Sądu zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w Rzeszowie z dnia 22 października 2007r. Postanowieniem WSA w Rzeszowie wydanym w tej dacie a dotyczącym sprawy skargi M. W. jest postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez wniesienia zażalenia, a nie skargi kasacyjnej. Decyduje o tym niebudzący jakichkolwiek wątpliwości art. 194 § 1 pkt 7 P.p.s.a.. Opinia o braku podstaw wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w Rzeszowie z dnia 22 października 2007r. sygn. II SA/Rz 287/07 sporządzona przez adwokata M. G. nie przyczyniła się do ochrony interesu M.i W. skoro tego rodzaju środek odwoławczy nie spowodowałby skutku zaskarżenia. Po drugie, pełnomocnik strony stwierdza, że skarga kasacyjna była już przedmiotem rozpatrzenia przez WSA w Rzeszowie pod względem merytorycznym postanowieniem z dnia 19 lipca 2007r. sygn. II SA/Rz 287/07. Należy jednak przypomnieć, że postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 19 lipca 2007r. o podanej wyżej sygnaturze jest orzeczeniem, na mocy którego Sądu odrzucił skargę M. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2007r. znak [...]. Sąd nie rozpatrywał więc, jak twierdzi wnioskodawczyni, skargi kasacyjnej lecz skargę na akt administracyjny organu administracji publicznej. Odmowa sporządzenia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w Rzeszowie z 19 lipca 2007r. sygn. II SA/Rz 287/07 podtrzymana w opinii M. G. z dnia 29 października 2007r. nie ma jakiekolwiek znaczenia dla oceny postanowienia WSA z dnia 22 października 2007r. sygn. II SA/Rz 287/07, gdyż te orzeczenia jakkolwiek wydane w tej samej sprawie dotyczą różnych kwestii procesowych i podlegają różnym środkom zaskarżenia (zażalenie, skarga kasacyjna). Ponieważ opinia adwokat M. G. nie pozwala na przyjęcie, że pełnomocnik wniosła do sprawy niezbędny nakład pracy, Sąd nie może przyznać wnioskodawczyni kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Z wyłożonych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.