I SA/Kr 492/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek (spr.) WSA Urszula Zięba Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi D. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych). UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] nr [...] , zaliczył D. L. nadpłatę podatku od nieruchomości za 2016rr. z dnia [...] . w wysokości 158,50 zł na bieżące należności z tytułu podatku od nieruchomości (za 2017r.) W uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, że postanowienie o zaliczeniu nadpłaty na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych nie kreuje nowego stanu faktycznego i prawnego, a jedynie potwierdza wykonanie czynności o charakterze rachunkowym. Postanowienie jest bowiem aktem formalnym, informującym podatnika o sposobie zaliczenia nadpłaty. W związku z tym, po dokonaniu badania podatkowej księgi rachunkowej na tej podstawie, organ stwierdził, że podatnik posiada nadpłatę podatku oraz zobowiązania podatkowe, do których stosuje się zasadę określoną w art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, nadpłatę zarachowano zatem w sposób wskazany powyżej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła D. L., podnosząc naruszenie art. 76 § 1, art. 72 § 1, art. 207 oraz art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie postanowienia o zaliczeniu nadpłaty bez zaistnienia przestanek ustawowych i bez wcześniejszego jej wykazania w przepisanym przez ustawę trybie decyzyjnym, oraz naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 stosowanym przez art. 239 Ordynacji podatkowej, poprzez uzasadnienie postanowienia w sposób niewłaściwy. Strona podniosła, że nie ma i nigdy nie było żadnych zaległości w podatku od należącej do niej nieruchomości przy ul. [...] w K., albowiem podatek ten jest opłacany przez stronę z własnych środków, w pełnej wysokości, od całej nieruchomości. Ponadto na dzień składania zażalenia termin do opłacenia podatku od nieruchomości osób fizycznych za 2017r. jeszcze nie upłynął. Żaląca się wskazała, że nigdy nie składała żadnego wniosku o zaliczenie jakiejkolwiek nadpłaty. W konsekwencji nie było podstaw do zastosowania przez organ I instancji zasady określonej w art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem strony nie zachodzi sytuacja określona w art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym nadpłata powstaje, gdy świadczenie nie powinno mieć miejsca lub też świadczenie jest wyższe, niż powinno to wynikać z treści obowiązującego prawa, gdyż jako podatnik podatku od nieruchomości uregulowała ona całość zobowiązania podatkowego za 2016r. i 2017r. w prawidłowej wysokości (od całej nieruchomości). Podkreśliła także, że od dwóch lat wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości zmuszona jest obliczać i wpłacać samodzielnie, gdyż Prezydent Miasta K. w sposób stronniczy sprzeniewierza się swoim obowiązkom ustawowym i nie wydaje decyzji ustalającej wymiar podatku. Ani Skarb Państwa ani Gmina Miasta K., ani wskazane przez stronę osoby, czy ich następcy prawni, nigdy nie objęli w posiadanie żadnej części nieruchomości przy ul. [...] w K. , która znajduje się w jej posiadaniu samoistnym. Istnienie nadpłaty w sensie prawnym uzależnione jest od zastosowania określonego trybu jej wykazania, co oznacza, że zastosowanie znajduje art. 207 Ordynacji podatkowej, przewidujący uprzednie wydanie decyzji w sprawie - co w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W pierwszym rzędzie SKO w K. wyjaśniło, że w toku postępowania, odpowiadając na przedłożony przez stronę dokument potwierdzający złożenia w sądzie powszechnym wniosku o stwierdzenie nabycia przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie, Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] zawiesił wszczęte przez siebie z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016r. od nieruchomość położoną przy ul. [...] w K. argumentując, że rozpatrzenie tej sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny wniosku o stwierdzenie zasiedzenia udziałów. Postanowieniem z dnia [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia [...] , sygn. akt I SA/Kr 1421/16 oddalił skargę na postanowienie ostateczne o zawieszeniu postępowania. W dalszej części uzasadnienia rozstrzygnięcia z dnia [...] SKO w K. wskazało, iż na mocy art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej obowiązuje domniemanie prawidłowości zobowiązania wynikającego z deklaracji. Powinność zapłaty wynikająca z deklaracji podatkowej istnieje, dopóki nie zmieni jej decyzja wydana w postępowaniu podatkowym, zmierzającym do określenia zobowiązania podatkowego. W związku z zawieszeniem postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016r., do dnia wydania postanowienia przez SKO w K. prawidłowość zobowiązania wynikającego z deklaracji nie została skutecznie zakwestionowana. Wskazano zatem, iż skoro oprócz strony - która uiściła tytułem zobowiązania podatkowego za 2016r. kwotę 421,00 zł - zobowiązanie podatkowe zostało wcześniej częściowo zapłacone przez innego współwłaściciela nieruchomości, powstała nadpłata w wysokości 158,50 zł. Powołując się na treść art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej wskazało, że nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu. Zdaniem SKO w K., w rozpatrywanym przypadku występuje solidarna odpowiedzialność wszystkich współwłaścicieli (art. 92 § 2 Ordynacji podatkowej). Istota solidarnego obowiązku podatkowego sprowadza się do tego, że wszyscy współwłaściciele są zobowiązani do płacenia podatku od wspólnej nieruchomości, a zapłacenie podatku przez jednego lub kilku z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w tym zakresie w stosunku do wszystkich. Stosunki między solidarnie zobowiązanymi podatnikami pozostają bez wpływu na kwestie zasad odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe. Dokonano zatem zaliczenia dokonanej w 2016r. wpłaty strony - będącej jedną ze współwłaścicieli nieruchomości - na poczet bieżących zobowiązań podatkowych za 2017r., dotyczących tej nieruchomości, skoro zobowiązanie podatkowe za 2016r. zostało uregulowane w całości (częściowo przez stronę, a częściowo przez innego ze współwłaścicieli nieruchomości). Na powyższe postanowienie ostateczne w sprawie zaliczenia nadpłaty D. L. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, przez nieusunięcie naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji w zakresie art. 76 § 1, art. 72 § 1, art. 207 oraz art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez zaliczenie nadpłaty bez zaistnienia przesłanek ustawowych i bez wcześniejszego jej wykazania w przepisanym przez ustawę trybie decyzyjnym, a także w zakresie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez uzasadnienie postanowienia w sposób wadliwy. Strona wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji i zasądzenie kosztów. Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2017r., sygn. akt I SA/Kr 991/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że istotą rozpatrywanej sprawy było rozstrzygnięcie, czy skarżone organy miały podstawy do zaliczenia nadpłaty dokonanej przez skarżącą w roku 2016 na poczet bieżących zobowiązań w podatku od nieruchomości tj. za 2017r. Postanowienie odnosi się zatem do kwestii, czy zaistniała nadpłata w podatku od nieruchomości za dany rok i czy została prawidłowo zaliczona na poczet bieżących zobowiązań w podatku od nieruchomości; dotyczy zatem jedynie wskazanej kwestii techniczno-rachunkowej, nie rozstrzygając o tym, kto był zobowiązany do zapłaty podatku, a co może nastąpić jedynie w formie władczej decyzji podatkowej w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości. W świetle powyższego Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo dokonały zaliczenia dokonanej w 2016r. wpłaty skarżącej, będącej wszak jedną ze współwłaścicieli nieruchomości, na poczet bieżących zobowiązań podatkowych za 2017r. dotyczących tej nieruchomości, skoro zobowiązanie podatkowe za 2016r. zostało uregulowane w całości (częściowo przez skarżącą, a częściowo przez innego ze współwłaścicieli nieruchomości). Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącej od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 maja 2019r., sygn. akt II FSK 2033/18 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w całości oraz uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...]. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie zasługują zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 72 § 1 pkt 1 w zw. z art. 76 § 1 oraz art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej. Nie można bowiem uznać, że w sprawie ustalona została nadpłata w podatku za 2016r. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Sąd I instancji powołał się na treść art. 76 § 1 oraz art. 76a Ordynacji podatkowej i wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy uznał, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości zostało skonkretyzowane przez jednego ze współwłaścicieli, tj. Gminę K. w złożonej przez ten podmiot deklaracji podatkowej za 2016r. na kwotę 420 zł. W omawianej sytuacji, gdy istnieje współwłasność nieruchomości osób fizycznych i osób (osoby) prawnej, zastosowanie znajduje art. 6 ust. 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obligujący współwłaścicieli do złożenia deklaracji podatkowej. Skarżąca deklaracji podatkowej nie złożyła na 2016r. W związku z tym organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2016r., które zostało zawieszone w związku z toczącym się postępowaniem przed sądem powszechnym, z wniosku skarżącej o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości. Jak stwierdził NSA, nie ulega zatem wątpliwości, że w przypadku stwierdzenia nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie w dacie obejmującej rok 2016 albo stwierdzenia, że skarżąca jest posiadaczem samoistnym nieruchomości, to na niej będzie spoczywał obowiązek zapłaty podatku od całej nieruchomości. NSA podkreślił, że nie jest natomiast prawidłową formą określenia wysokości nadpłaty, dokonanie tego w postanowieniu w sprawie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych (art. 76a Ordynacji podatkowej). Postanowienie w sprawie zaliczenia nadpłaty nie jest aktem, w którym określa się jej wysokość, a jedynie rozlicza kwotę nadpłaty zgodnie z postanowieniami ustawy. Należy przy tym wskazać, że postanowienie to jest stosowane jedynie wówczas, gdy istnieją zaległości lub bieżące zobowiązania podatnika, na rzecz których zaliczą się nadpłatę oraz przede wszystkim samą nadpłata wynikająca z odrębnego aktu administracyjnego organu. NSA wskazał, że wątpliwości pojawiają się w przypadku, gdy w wyniku przeprowadzenia postępowania wymiarowego okaże się, że podatniczce nadpłata nie przysługuje. Nie ma podstaw do wydania postanowienia w sprawie zaliczenia nadpłaty, ponieważ w toku jest postępowanie w przedmiocie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego za 2016r., w którym w istocie rozstrzygnięta zostanie podstawowa kwestia, kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Z tych powodów określanie wysokości nadpłaty przez organ podatkowy nie może mieć miejsca jedynie w postanowieniu o rozliczeniu powstałej nadpłaty. Organ podatkowy powinien to zrobić w stosownej decyzji - w analizowanej sprawie - w decyzji kończącej postępowanie wymiarowe. Zatem zdaniem NSA błędnie wskazał Sąd I instancji, że w związku z zawieszeniem postępowania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016r., do dnia dzisiejszego prawidłowość zobowiązania wynikającego z deklaracji nie została skutecznie zakwestionowana. Skoro bowiem, jak stwierdzono w zaskarżonym wyroku, "przedstawiona w skardze argumentacja odnosząca się do sporu w zakresie zasiedzenia, który na obecnym etapie nie doprowadził do zmiany w zakresie opisanych w księdze wieczystej udziałów we własności po stronie Gminy Miejskiej w wysokości 63/168, nie odnosi skutku w zakresie nadpłaty do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o zasiedzenie i następnie rozstrzygnięcia sprawy podatku od nieruchomości. Powyższe może dopiero skutkować zmianą sposobu obecnego rozliczenia podatku i w jego efekcie dokonanych wpłat" - to konieczne jest wydanie decyzji kończącej postępowanie wymiarowe. Z tych też względów należy uznać za zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 72 § 1 pkt 1 w zw. z art. 76 § 1 oraz art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej. Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną. Uznając jednocześnie, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, uchylił zaskarżone postanowienie SKO w K. i polecił organowi II instancji, ponownie rozpatrującemu zażalenie na postanowienie organu I instancji, uwzględnienie oceny prawnej dokonanej w wyroku. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] nr [...] , uchyliło w całości postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] , zaliczające D. L. nadpłatę z dnia [...] w wysokości 158,50 zł na poczet podatku od nieruchomości za 2017r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu SKO w K. wyjaśniło, że w rozpatrywanej sprawie chodzi o zaliczenie części kwoty wpłaconej przez stronę na poczet podatku od nieruchomości za 2016r. od nieruchomości położoną przy ul. [...] w K. jako nadpłaty na poczet rat podatku od nieruchomości za 2017r. Mając na uwadze wskazania zawarte w wyroku NSA z dnia [...] , sygn. akt II FSK 2033/18, które SKO w K. jest zobowiązane uwzględnić, należy wskazać zatem, iż w zaistniałym stanie faktycznym błędnie zostało wydane postanowienie w sprawie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych (art. 76a Ordynacji podatkowej). Określenie wysokości nadpłaty nie może być bowiem dokonane w tym postanowieniu, gdyż ono jedynie rozlicza kwotę nadpłaty. Jak wskazał NSA, postanowienie to może być wydane, gdy istnieje sama nadpłata wynikająca z odrębnego aktu administracyjnego organu. W zaistniałym stanie faktycznym, określanie wysokości nadpłaty przez organ powinno nastąpić w decyzji kończącej postępowanie wymiarowe. Wynik tego postępowania zależy natomiast od sposobu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, którym jest sprawa o zasiedzenie. Jak wskazał NSA, w przypadku stwierdzenia nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie w dacie obejmującej rok 2016 albo stwierdzenia, że żaląca się jest posiadaczem samoistnym nieruchomości, to na niej będzie spoczywał obowiązek zapłaty podatku od całej nieruchomości. Mając powyższe na uwadze SKO w K. postanowiło postanowienie organu I instancji uchylić w całości, a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, celem ustalenia, czy zaistniały wszystkie przesłanki do zaliczenia nadpłaty w podatku od nieruchomości poprzez wydanie postanowienia, o którym mowa jest w art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] , sygn. akt II FSK 2033/18, podstawy do wydania tego postanowienia aktualizują się wtedy, gdy istnieją zaległości lub bieżące zobowiązania podatnika, na rzecz których zalicza się nadpłatę oraz w szczególności sama nadpłata wynikająca z odrębnego aktu administracyjnego organu. Stosownie do poczynionych ustaleń organ winien jest następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, D. L. zarzuciła naruszenie: - art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na niezastosowaniu się do wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 maja 2019r. sygn. akt II FSK 2033/18 oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania, - art. 233 §1 pkt 2 lit. a in fine Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, - art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że narusza ono prawo w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy dopuszczalne jest częściowe zaliczenie dokonanej przez skarżącą w 2016r. wpłaty podatku od nieruchomości na poczet bieżących zobowiązań w tym podatku za 2017r., w sytuacji gdy pozostaje w zawieszeniu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku od nieruchomości za 2016r. Zgodzić się należy ze skarżącą, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. dokonało pobieżnej analizy wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 maja 2019r. (sygn. akt II FSK 2033/18) oceny dalszego postępowania, wskutek czego doszło do naruszenia wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. zasady związania organu ocena prawną. Analiza uzasadnienia wyżej wskazanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozostawia wątpliwości, że w niniejszej sprawie postanowienie w sprawie zaliczenia nadpłaty na poczet bieżących zobowiązań podatkowych nie powinno zostać wydane. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w zawieszeniu pozostaje postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego za 2016r. W tym postępowaniu przesądzona zostanie podstawowa kwestia - kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Skoro na chwilę obecną sporne jest kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości, nie można prowadzić postępowania dotyczącej zaliczenia nadpłaty podatku. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w przypadku stwierdzenia nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie w dacie obejmującej 2016r. albo stwierdzenia, że skarżąca jest posiadaczem samoistnym nieruchomości, to na niej będzie spoczywał obowiązek zapłaty podatku od całej nieruchomości. Uwzględniając ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznym stopniu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że "Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 233 § 2 O.p." (por. wyrok WSA z 4 sierpnia 2020r., sygn. akt I SA/Wr 13/19). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, że wydanie decyzji kasacyjnej jest niezbędne do ustalenia, czy zaistniały wszystkie przesłanki do zaliczenia nadpłaty w podatku od nieruchomości poprzez wydanie postanowienia, o którym mowa jest w art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej (tj. czy istnieją zaległości lub bieżące zobowiązania podatnika, na rzecz których zalicza się nadpłatę oraz czy istnieje nadpłata wynikająca z odrębnego aktu administracyjnego organu). Przy czym stwierdzenie istnienia nadpłaty ma pierwszeństwo przed ustaleniem, czy istnieją zaległości lub bieżące zobowiązania podatnika. Nie powtarzając przywołanej wceśniej oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazać należy że ustalenie istnienia nadpłaty nie będzie możliwe do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego za 2016r. Tym samym wydanie przez organ II instancji decyzji kasacyjnej było nieuzasadnione. Przeciwko dopuszczalności wydania w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej przemawia również uznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 28 maja 2019r. (sygn. akt II FSK 2033/18), na podstawie art. 188 p.p.s.a., że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona. "Sytuacja taka ma miejsce, gdy na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego NSA będzie mógł jednoznacznie ocenić, czy zaskarżony akt albo czynność (bezczynność, przewlekłe prowadzenie postępowania) są zgodne z prawem" (zob. R. Hauser, W. Piątek, A. Skoczylas, Środki odwoławcze..., s. 17.)". Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powinno zestawić rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego z dołączonym do akt sprawy postanowieniem Sądu Rejonowego dla K. w K. XII Wydział Cywilny, z dnia [...] (sygn. akt [...]) stwierdzającym, że skarżąca nabyła w drodze zasiedzenia z dniem 27 maja 2009r. udział w wysokości 63/163 części (w miejsce Gminy Miejskiej K. ) oraz z dniem 17 maja 2009r. udziału w wysokości 21/168 części (w miejsce A. N., H. B. , A. M. , F. M., J. M. , T. M. oraz W. M. ) we współwłasności nieruchomości, położonej w K. przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] obręb [...] , dla której Sąd Rejonowy dla K. w K. prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Uwzględniając wiążącą zarówno sąd administracyjny jak i organy administracji publicznej ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego, po ponownym rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podejmie stosowne rozstrzygnięcie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.