III SA/Gd 433/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Alicja Stępień, po rozpoznaniu w Wydziale III w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 12 lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 12 lutego 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) w skrócie O.p., art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r.- Prawo celne (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1169) po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółka z o.o. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia 20 lutego 2019 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru. Stan faktyczny przedstawia się następująco. W dniu 22 kwietnia 2016 r. "A" Sp. z o.o., na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu w procedurze uproszczonej towar sprowadzony z Chin - towar opisany w polu 31 dokumentu SAD jako tabliczki białe, nieoprawione, przeznaczone do pisania po nich markerem, dla którego zadeklarowano kod TARIC 9610 00 00 00 (Pole 33) ze stawką celną erga omnes w wysokości 2,7%. Funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] w okresie czerwiec-wrzesień 2018 r. przeprowadzili w firmie "A" Sp. z o.o. kontrolę prawidłowości obrotu towarowego z zagranicą, w szczególności w zakresie środków antydumpingowych i wyrównawczych za okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 kwietnia 2018 r. W jej toku stwierdzono m.in. nieprawidłową klasyfikację taryfową towaru - białe tabliczki z powierzchnią do pisania oraz blachy lakierowane do tablic kredowych - objętego ww. zgłoszeniem. Według ustaleń kontrolujących towar ten prawidłowo winien być klasyfikowany do kodu TARIC 7210 70 80 11. Decyzją z dnia 20 lutego 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] orzekł o klasyfikacji taryfowej ww. towarów do kodu TARIC 7210 70 80 11 oraz do kodu TARIC 7212 40 80 01, określił stawkę celną erga omnes w wysokości 0%, określił kwotę należności celnych (A00) podlegającą zwrotowi w kwocie 3.701,00 zł, określił stawkę ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w wysokości 13,6% i stawkę cła wyrównawczego (A40) w wysokości 44,7%, orzekł o zaksięgowaniu kwoty ostatecznego cła antydumpingowego i cła wyrównawczego, w łącznej wysokości 79.905,00 zł oraz orzekł o poborze odsetek. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 12 lutego 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie było określenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru objętego zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 22 kwietnia 2016 r. opisanego w polu 31 SAD jako tabliczki białe, nieoprawione, przeznaczone do pisania po nich markerem, dla którego zadeklarowano kod TARIC 9610 00 00 00. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] w zaskarżonej decyzji na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego zakwestionował klasyfikację ww. wyrobów uznając, iż towar ze względu na rozmiar winien być zaklasyfikowana do kodu dwóch kodów TARIC, tj.: 7210 70 80 11- arkusze blachy o wymiarach 0,2x3000x1200mm; 0,2x2440x1200mm; 0,2x1185x885mm; 7212 40 80 01- arkusze blachy o wymiarach 0,2x885x585mm; 0,2x880x580mm. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż kryterium klasyfikacji taryfowej towarów w pierwszej kolejności są obiektywne cechy i właściwości klasyfikowanego towaru, w tym budowy (wielkości), użytych materiałów oraz właściwości danego produktu, ujęte w opisie pozycji oraz w uwagach do sekcji działów Taryfy Celnej. Obiektywnym kryterium klasyfikacji może być również przeznaczenie towaru, jeżeli jest ono właściwe danemu towarowi, co należy oceniać w każdym przypadku według cech i właściwości tego towaru, w odniesieniu do brzmienia pozycji. Prawidłowo stosowane reguły klasyfikacji taryfowej zapewniają klasyfikowanie danego towaru zawsze do jednej i tej samej pozycji i podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odnotował, iż pozycja 9610 Taryfy Celnej, do której strona zaklasyfikowała sporne towary, obejmuje: Tabliczki i tablice z powierzchnią do pisania, kreślenia lub rysowania, nawet oprawione. Zgodnie z Notami Wyjaśniającymi do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów do pozycji 9610, obejmuje ona: tablice i deski jednoznacznie przeznaczone do pisania, kreślenia lub rysowania rysikiem, kredą lub pisakami zakończonymi filcem lub włóknem (np. tabliczki używane przez dzieci w szkole, tablice do pisania i niektóre tablice informacyjne). W niniejszej sprawie przedmiotem importu był towar w postaci arkuszy blachy, lakierowanej, o grubości 0,2 mm, szerokości od 880 mm do 3000 mm i długości od 580 mm do 3000 mm, w kształcie prostokąta. Należy zatem stwierdzić, iż z uwagi na stan towaru w dniu dokonania zgłoszenia nie są to wyroby w rodzaju zaliczanych do pozycji 9610, tj. nie odpowiadają opisowi tej pozycji, jak i Notom wyjaśniającym do niej. Zgodnie z dokonanymi ustaleniami przedmiotowa blacha jest wykorzystywana przez stronę do wykonywania (produkcji) tablic. Powyższe nie stanowi jednakże okoliczności wystarczającej do zaklasyfikowania tych towarów do pozycji 9610, gdyż sposób w jaki wyrób może być wykorzystywany przez odbiorcę towaru nie może stanowić podstawy do dokonania klasyfikacji towarów. Biorąc pod uwagę cechy importowanego towaru, uwzględniając brzmienie pozycji 7210 i 7212 oraz 9610 Taryfy celnej wraz z uwagami i notami wyjaśniającymi do nich, w oparciu o reguły 1 i 6 ORINS organ przyjął, iż towar w postaci blachy stalowej (w arkuszach), powlekanej tworzywem sztucznym, winien zostać przypisane do kodu TARIC 7210 70 80 11 oraz do kodu 7212 40 80 01, które określają go w sposób bardziej szczegółowy. Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 220 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, poprzez nierozpoznanie ponowne sprawy, lecz ograniczenie się do weryfikacji decyzji kończącej postępowanie przed organem I instancji; 2.art. 187 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, poprzez nierozpatrzenie większości zebranego w sprawie materiału, w tym pominięcie dołączonego do odwołania Świadectwa badań stwierdzającego, iż importowany wyrób spełnia wymogi norm PN-EN: 1023-3:2002 i PN-EN: 14434:2010, a w konsekwencji naruszenie art. 191 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne w wyniku czego, przekraczając granice swobodnej oceny dowodów i opierając się na niepełnym materiale dowodowym, uznano iż importowany wyrób nie powinien być klasyfikowany do poz. 9610 Nomenklatury scalonej; 3.art. 155 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, co spowodowało obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę wbrew przepisowi art. 54 O.p., II. naruszenie przepisów prawa materialnego określonych w art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 1228) oraz w zw. z art. 1 i art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy celnej (Dz. Urz. WE L nr 256), w związku z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/1754 z 6 października 2015 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, polegające na nieprawidłowym zaklasyfikowaniu importowanego towaru do pozycji CN 7210 (kod celny CN 7210 70 80 11) zamiast do pozycji 9610 i w konsekwencji nieuzasadnione retrospektywne zaksięgowanie należności celnych. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W piśmie procesowym z dnia 9 października 2020 r. strona skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z załączonych dokumentów. Do pisma załączono zawiadomienia z dnia 14 maja 2020 r. oraz 26 sierpnia 2020 r. dotyczące przedłużenia terminu rozpatrzenia odwołań. W piśmie z dnia 19 października 2020 r. organ II instancji podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o wyżej wskazane kryterium prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 12 lutego 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia 20 lutego 2019 r., którą organ orzekł o klasyfikacji taryfowej towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 22 kwietnia 2016 r. nr [...], określeniu stawki celnej dla tego towaru, zaksięgowaniu wymaganej kwoty należności celnych oraz o poborze odsetek. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że sformułowane w skardze zarzuty dotyczą naruszenia zarówno przepisów prawa procesowego, jak i materialnego. W takiej sytuacji Sąd, co do zasady, czyni przedmiotem rozpoznania najpierw zarzuty pierwszego rodzaju, ponieważ potwierdzenie ich zasadności może czynić zbędnym lub przynajmniej przedwczesnym rozpatrywanie zarzutów łączących się z ewentualnym naruszeniem prawa materialnego. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego. Jeśli zaś materiał dowodowy w sprawie zawiera luki co do istotnych okoliczności, to wybór rozstrzygnięcia, zastosowania prawa materialnego jest przypadkowy i nielogiczny, a ponadto narusza art. 187 § 1 O.p. (por. NSA OZ w Łodzi w wyroku z dnia 8 stycznia 2003 r., I SA/Łd 2272/02 – wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące uchybień w przeprowadzonym przez organy postępowaniu dowodowym w niniejszej sprawie. Sąd podkreśla, iż okoliczność, że decyzja nie koresponduje z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może stanowić podstawy do uznania naruszeniu przepisów postępowania w powyższym zakresie. Podnieść należy, że zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia a tym samym została zrealizowana zasada kompletności materiału dowodowego, określona w art. 187 § 1 O.p. W uzasadnieniu decyzji zostały szczegółowo przedstawione przesłanki, którymi organ kierował się dokonując rozstrzygnięcia. Obecnie formułowane zarzuty stanowią próbę wykazania dokonania błędnych ustaleń faktycznych odnośnie stanu towaru w dniu dokonania zgłoszenia, w sytuacji gdy na żadnym etapie przedmiot postępowania nie stanowił kwestii spornej. Zarówno dokumenty załączone do zgłoszenia celnego, jak i informacje zebrane w toku postępowania kontrolnego nie pozostawiają w tej kwestii żadnych wątpliwości. Skarżąca nie dysponuje też żadnymi nowymi dowodami, które mogłyby te ustalenia podważyć. W toku postępowania podatkowego skarżąca załączyła świadectwo z badań nr [...] z dnia 18 września 2018 r. jako dowód potwierdzający okoliczność, iż tablice suchościeralne, nieoprawione (bezszkieletowe) są zgodne z wymaganiami normowymi. Nie wskazała przy tym innego niż wyżej wskazany powód załączenia przedmiotowego dokumentu np. dla potwierdzenia lub zaprzeczenia ustaleniom dokonanym przez organ lub wynikającym z innych dokumentów. Na marginesie należy wskazać, iż jak słusznie zauważył organ, do przedmiotowego świadectwa nie zostały dołączone żadne dokumenty pozwalające na identyfikację towaru, zatem trudno jest odnieść się do przedmiotowego dokumentu. Dlatego też, w ocenie Sądu, brak odniesienia się do świadectwa z badań nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Jedynie bowiem pominięcie zarzutów i argumentów istotnych może stanowić uzasadnioną podstawę do uchylenia wydanej decyzji. Z powyższych względów nie można uznać, iż organ odwoławczy pominął dowód w sprawie, czy też odmówił mu wiarygodności, zwłaszcza w sytuacji gdy jego treść nie dotyczy zakresu dokonanego rozstrzygnięcia. Zaznaczyć należy, iż na żadnym etapie postępowania organy nie kwestionowały istnienia na rynku różnego rodzaju tablic, co znajduje odzwierciedlenie także w zaskarżonej decyzji. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, organ nie pominął i nie zignorował decyzji [...], co potwierdza treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Podnieść należy, że zarówno w świetle obowiązujących przepisów Unijnego Kodeksu Celnego (art. 33 UKC), jak i przepisów nieobowiązującego już rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (art. 12 WKC) decyzja WIT ma ograniczone znaczenie podmiotowe, przedmiotowe i czasowe. Z decyzji WIT wynikają prawa jedynie w zakresie towarów, które są w niej wskazane i dopiero od momentu jej wydania. Niewątpliwie jednak stanowią one istotny materiał poglądowy w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej stanowiącej załącznik do rozporządzenie (EWG) nr 2658/87, a tym samym równego traktowania podmiotów. Ponadto wyżej wymieniona wiążąca informacja taryfowa dotyczy jednakże innych towarów. Potwierdzenie stanowi opis, z którego wynika, iż jej przedmiot stanowi tablica fotograficzna z blachy stalowej, składająca się zasadniczo z metalowej płyty, która z przodu ma białą powłokę, na której można pisać nawet w stanie niezadrukowanym. Produkt ma grubość ok. 0,75 mm i jest dostępny w różnych rozmiarach (178 x 228 mm, 280 x 355 mm, 380 x 482 mm). Tak więc zarówno opis, jak i rozmiary (grubość i wielkość) przedmiotowych wyrobów znacząco odbiegają od cech towarów stanowiących przedmiot niniejszego postępowania. W świetle powyższego również wiążąca informacja taryfowa niemieckiej administracji celnej nr [...] z dnia 15 marca 2019 r., która jak sama strona skarżąca wskazuje dotyczy identycznych towarów jak opisanych w WIT nr [...], nie zmienia oceny dokonanej przez organ odwoławczy w zakresie klasyfikacji taryfowej spornych towarów. Zaakcentować należy, iż za niezasadne należy uznać powoływanie się na ww. wiążące informacje taryfowe z uwagi na fakt, iż dotyczą one zupełnie innych towarów, czego potwierdzenie stanowi WIT nr [...]. Niezasadny jest zarzut przekroczenia normy wynikającej z art. 191 O.p., tj. granicy swobodnej oceny dowodów. W sprawie bowiem prawidłowo ustalono stan faktyczny sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy został poddany wszechstronnej ocenie. Ocenie tej nie można zarzucić dowolności, została bowiem dokonana w granicach wyznaczonych normą ww. przepisu, który zakłada, iż organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Organ wydając rozstrzygnięcie kierował się prawidłami logiki i doświadczenia życiowego, jak również dokonał oceny okoliczności faktycznych zaistniałych w sprawie wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy. W związku z tym należy uznać, iż zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez oparcie się na niekompletnym materiale dowodowym z naruszeniem obowiązujących zasad nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc zaś do zarzutu naruszenia art. 220 O.p., poprzez nierozpoznanie ponowne sprawy, lecz ograniczenie się do weryfikacji decyzji kończącej postępowanie przed organem I instancji, należy stwierdzić, iż nie zasługuje on także na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy podatkowej rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania lub zażalenia sprawa podatkowa będzie w całości przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Rodzi to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Zasada ta nie wyklucza przy tym dokonania odmiennej oceny materiału dowodowego zgromadzonego już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Organ odwoławczy nie jest bowiem organem stricte kontrolującym prawidłowość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale samodzielnie, w oparciu o już zgromadzone, ewentualnie uzupełnione dowody, ponownie rozstrzyga sprawę. Ponowne rozstrzygnięcie sprawy oznacza zatem dokonanie ponownych ustaleń faktycznych, a nie tylko przyjęcie tych, które wynikają z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 marca 2013 r., I SA/Gd 1061/12, LEX nr 1302777). W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja spełnia wskazane standardy wynikające z przepisów prawa i zasad postępowania. Treść uzasadnienia w sposób czytelny wskazuje podstawy, które doprowadziły do wydania rozstrzygnięcia oraz wyjaśnia przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Sąd nie podziela zatem zarzutu, iż organ II instancji nie dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy, a jedynie ustosunkował się tylko do części zarzutów zawartych w odwołaniu, zwłaszcza że w skardze nie wskazano, które z zarzutów zostały pominięte przez organ i jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Odnosząc do meritum sprawy, wskazać należy, że strona skarżąca podważa klasyfikację importowanego towaru przyjętą przez organ I instancji i podtrzymaną przez organ II instancji. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie dokonania przedmiotowego zgłoszenia celnego, to jest rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej w skrócie: WKC) oraz obowiązujące od dnia 1 maja 2016 r. przepisy prawa proceduralnego zawarte w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającym unijny kodeks celny (dalej w skrócie: UKC). Zgodnie z art. 201 WKC w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, powstaje dług celny, decydująca jest przy tym chwila przyjęcia zgłoszenia celnego. W takim przypadku, zgodnie z art. 20 ust. 1 WKC, wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która obejmuje między innymi, Towarową Nomenklaturę Scaloną określoną w rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87 (art. 20 ust. 3 lit. a), stawki celne i inne elementy opłat normalnie stosowane do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną odnośnie ceł (art. 20 ust. 3 lit. c), inne środki taryfowe przewidziane innymi przepisami wspólnotowymi (art. 20 ust. 3 lit. g). Stosownie do art. 20 ust. 6 WKC "Klasyfikacja taryfowa" towarów do celów stosowania Wspólnej Taryfy Celnej polega na przyporządkowaniu towaru do właściwej podpozycji Nomenklatury Scalonej. W dacie przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia celnego obowiązywało rozporządzenie Komisji (UE) nr 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. L nr 285 z 2015 r. ze zm.). Załącznik I niniejszego rozporządzenia składa się z trzech części: Przepisów Wstępnych, Tabeli Stawek Celnych oraz Załączników Taryfowych. W myśl reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. Należy przy tym wyjaśnić, że brzmienie wszystkich pozycji i kodów oraz wszystkich uwag do sekcji i działów, z nim związanych jest najważniejsze, co oznacza, że ma ono podstawowe znaczenie przy ustalaniu prawidłowej klasyfikacji. W regule 6 postanowiono, że klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z reguł 1-5, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Pomocnicze znaczenie dla dokonania klasyfikacji towaru mają też Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, wydane i uaktualniane przez Światową Organizację Celną w Brukseli, które posługują się oznaczeniem kodu CN i w sposób opisowy wskazują kryteria i cechy pozwalające dokonać rozróżnienia towarów, celem ich prawidłowego zakwalifikowania do kodu CN. Ich dopełnienie stanowią Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich, wydawane przez Komisję Europejską na mocy art. 9 § 1(a) oraz art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Jakkolwiek Noty wyjaśniające nie są prawnie wiążące, ale w znaczący sposób przyczyniają się do interpretacji poszczególnych pozycji a w konsekwencji do dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej towarów. Podkreślić należy, iż klasyfikacji taryfowej towarów (wskazanie właściwej pozycji lub podpozycji Taryfy celnej) dokonuje się na podstawie: dostępnych danych dotyczących produktu, Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), uwag do sekcji i działów Taryfy celnej, które decydują o tym, jak należy klasyfikować poszczególne towary. Decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej należy poszukiwać zasadniczo w obiektywnych cechach i właściwościach importowanego towaru. Zgodnie z obowiązującymi przepisami dla dokonania prawidłowego przypisania towarów do kodu CN zasadnicze znaczenie ma bowiem stan towaru w dniu dokonania zgłoszenia. Przez stan towaru należy rozumieć jego rodzaj, jakość, formę (postać), ilość oraz inne właściwości np. budowę, rodzaj materiału, skład itp. odróżniające go od innych towarów. Jest to zatem okoliczność obiektywna istniejąca w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, niezależna od woli importera lub woli dalszych nabywców. W ocenie Sądu, za nieprawidłową należy uznać więc praktykę dokonania przypisania towarów jedynie w oparciu o nazwę handlową z pominięciem stanu towaru w dniu dokonania zgłoszenia. Okoliczność, że w fakturze towar został opisany jako "whiteboard", co w dosłownym tłumaczeniu oznacza "biała tablica" nie może stanowić samodzielnej podstawy dla uznania, że jest to tablica z pozycji 9610 Taryfy celnej. Jako przykład można wskazać tablicę w formie cienkiej samoprzylepnej folii, którą strona przekazała Naczelnikowi [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...], jako załącznik nr 2 do pisma dnia 2 października 2018 r., stanowiącego zastrzeżenia do protokołu kontroli. Pomimo tego, iż wyrób w obrocie handlowym występuje jako samoprzylepna tablica suchościeralna "B", to jednak nie jest to produkt, który można uznać za tablicę do pisania z pozycji 9610 Taryfy celnej. Podstawą klasyfikacji tego typu wyrobu jest materiał z którego został wykonany towar, w tym przypadku folia z tworzywa sztucznego. Kwestia ta była wyjaśniana przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] w piśmie z dnia 16 października 2018 r. Odpowiedź na zastrzeżenia i wyjaśnienia do protokołu kontroli datowane na dzień 2 października 2018 r., jak również znalazła odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji. W celu ustalenia kodu Taryfy celnej dla importowanego towaru należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Systemu Zharmonizowanego. Najważniejszą z nich jest reguła 1, która informuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działu, stosując w razie potrzeby reguły 2, 3, 4 i 5, jeżeli nie jest to sprzeczne z treścią tych pozycji lub uwag. Reguła 6 ORINS mówi o tym w jaki sposób kontynuować proces klasyfikowania z chwilą, gdy ustalona została czterocyfrowa pozycja Taryfy celnej i wskazuje, że każda podpozycja powinna być analizowana zawsze w powiązaniu z treścią właściwej dla niej pozycji. Kolejność stosowania reguł ORINS nie jest zatem dowolna. Skorzystanie z metod określonych w regułach od 2 do 5 może nastąpić dopiero wówczas, gdy klasyfikacja towaru na podstawie reguł wcześniejszych nie jest możliwa. W niniejszej sprawie przedmiotem importu w niniejszej sprawie był towar w postaci arkuszy blachy, o grubości 0,2 mm, szerokości od 880 mm do 3000 mm i długości od 580 mm do 1200 mm, w kształcie prostokąta, które w fakturze określone zostały jako białe tablice (whiteboard). W świetle dokonanych ustaleń niezrozumiałe jest stanowisko skarżącej, iż oczywistym jest, że na podstawie protokołu w żadnej mierze nie można przyjąć, że przedmiotem dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 18 lutego 2016 r. (nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania) były blachy ze stali stopowej, pokryte jednostronnie lakierem w kolorze białym, zwłaszcza w sytuacji, gdy według strony skarżącej to właśnie ten element, tj. biała powierzchnia do pisania, przesądzić powinien o klasyfikacji spornych towarów. Podnieść należy, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie, a zwłaszcza informacje uzyskane od importera odnośnie sposobu wykończenia spornych towarów, nie pozostawiają w tej kwestii żadnych wątpliwości oraz, co należy podkreślić, nie stanowiły przedmiotu sporu. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, za bezpodstawne należy uznać stanowisko strony skarżącej, iż ustalając rodzaj towaru stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania organy oparły się jedynie na dwóch dowodach, tj. na protokole oględzin sporządzonym w dniu 9 sierpnia 2018 r. oraz na fakturze handlowej. Dlatego też obecne podważanie przez skarżącą ustaleń w tym zakresie, które co istotne nie ma oparcia w dowodach, nie ma wpływu na ocenę rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie. Przy czym słusznie zauważyła strona skarżąca, że dla przypisania towaru do pozycji 9610 Taryfy celnej nie ma znaczenia fakt, czy wyrób jest kompletny czy gotowy, wynika to bowiem bezpośrednio z reguły 2a ORINS. W związku z tym nie ma w niniejszej sprawie kluczowego znaczenia rozstrzygnięcie, czy importowany towar jest w stanie gotowym, czy niegotowym. Zwłaszcza, iż według wyjaśnień importera zawartych w piśmie z dnia 27 czerwca 2018 r., importowane tablice służą jako wyrób gotowy i bywają po skonfekcjonowaniu (brak informacji o rodzaju dokonywanych czynności) i przepakowaniu dystrybułowane do klienta. Drugą formą dystrybucji ww. tablic jest poddanie ich technologicznemu procesowi polegającemu na oprawianiu ich w ramy, wzmocnieniu płytą pilśniową/tekturą wielowarstwową/innymi wg wymagań klienta. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy importowane towary, w stanie w jakim zostały zgłoszone do objęcia procedurą tj. w postaci blachy w cienkich arkuszach o określonych wymiarach, opisane w SAD jako białe tabliczki z powierzchnią do pisania - posiadają cechy towaru opisanego w pozycji 7210, czy w pozycji 9610 w Taryfie celnej. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę cechy importowanego towaru, uwzględniając brzmienie pozycji 7210 i 7212 oraz 9610 Taryfy celnej wraz z uwagami i notami wyjaśniającymi do nich, w oparciu o reguły 1 i 6 ORINS prawidłowo organy przyjęły, iż towar w postaci arkuszy blachy stalowej, powlekanych tworzywem sztucznym, winien zostać przypisany do kodu TARIC 7210 70 80 11 oraz do kodu 7212 70 80 01, które określają go w sposób bardziej szczegółowy. O przypisaniu danego towaru do określonej pozycji, jak i określenia rodzaju towaru decydują bowiem indywidualne cechy (właściwości) wyrobu. Nie ulega wątpliwości, iż powłoka, którą zostały pokryte importowane arkusze blachy umożliwia wielokrotne pisanie i zmazywanie tekstu czy rysunków powyższe nie oznacza jednakże, że są to tablice w rozumieniu Taryfy celnej, które winny zostać objęte pozycją 9610. Poza sporem jest również fakt do jakich celów wykorzystywane są przedmiotowe towary bowiem importer jest producentem tablic. Sąd nie podziela argumentacji prezentowanej w skardze, która prowadzi do stwierdzenia, iż poddanie blachy obróbce mającej na celu uzyskanie powierzchni przeznaczonej do pisania oznacza wyłączenie tego towaru z Działu 72. Treść pozycji 7210 i 7212, jak również brzmienie poszczególnych podpozycji, nie pozostawia w tej kwestii żadnych wątpliwości. Wyłączeniu z ww. pozycji podlegają jedynie produkty pokryte końcową powłoką pyłu cynkowego (bogatą w cynk farbą zawierającą cynk w ilości co najmniej 70 % wagowo) oraz produkty z podłożem pokrytym metaliczną powłoką chromu lub cyny, a z takim wyrobem nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem Taryfy celnej: pozycja 7210 obejmuje: Wyroby walcowane płaskie z żeliwa lub stali niestopowej, o szerokości 600 mm lub większej, platerowane, powleczone lub pokryte. W myśl Noty wyjaśniającej do pozycji 7210: Niniejsza pozycja obejmuje wyroby tego samego typu, co opisane w ramach pozycji 7208 lub 7209 jednak by były klasyfikowane w niniejszej pozycji, muszą być platerowane, powlekane lub pokrywane. W rozumieniu niniejszej pozycji określenie "platerowane, powlekane lub pokrywane" dotyczy wyrobów poddanych jednej z obróbek opisanych w części (C) (2), punkty (d) (iv), (d) (v) oraz (e) Uwag ogólnych do niniejszego działu Not wyjaśniających. Ponadto, w myśl Not wyjaśniających do pozycji 7210, pkt (2) Uwag ogólnych (zdanie drugie), jeżeli w treści określonych pozycji nie powiedziano inaczej, obróbki powierzchniowe nie wpływają na klasyfikowanie wyrobu do danej pozycji. Pozycja 7212 obejmuje: Wyroby walcowane płaskie z żeliwa lub stali niestopowej, o szerokości mniejszej niż 600 mm, platerowane, powleczone lub pokryte. Zgodnie z Notą wyjaśniającą do pozycji 7212: Niniejsza pozycja obejmuje wyroby tego samego rodzaju, co opisane w pozycji 7210 ale aby były one klasyfikowane do niniejszej pozycji, muszą mieć szerokość mniejszą niż 600 mm. Natomiast zgodnie z treścią Uwag ogólnych do działu 72, zawartych w Notach wyjaśniających do działu 72: (C) Dalsza obróbka i wykończenie (2) Obróbka powierzchniowa lub inne operacje, łącznie z platerowaniem, wykonywane w celu poprawienia własności lub wyglądu metalu, ochrony go przed rdzą i korozją itp. Jeżeli w treści określonych pozycji nie powiedziano inaczej, tego rodzaju obróbki nie wpływają na klasyfikowanie wyrobu do danej pozycji. Obróbki te obejmują: (d) Wykańczająca obróbka powierzchniowa obejmująca: (v) pokrywanie substancjami niemetalicznymi, np. emaliowanie, lakierowanie, malowanie, nadrukowywanie, pokrywanie ceramiką lub tworzywami sztucznymi, włączając specjalne procesy, jak wyładowania jarzeniowe, elektroforeza, napylanie elektrostatyczne i zanurzanie w kąpielach fluidyzowanych elektrostatycznie z następującym wypalaniem promiennikami itp. Dokonując analizy powołanych kodów, należy zauważyć, że pod tymi kodami mieszczą się wymienione towary, jeśli spełniają choćby jeden z warunków przewidzianych przez prawodawcę, a mianowicie: są nieobrobione więcej niż powierzchniowo lub pocięte na kształty inne niż prostokątne (włączając kwadratowe). Przywołana regulacja zawiera zatem alternatywę, co oznacza że wystarczy spełnienie jednego ze wskazanych warunków. Zdaniem Sądu, sprowadzone towary spełniają niewątpliwie pierwszy z warunków alternatywy, a mianowicie są nieobrobione więcej niż powierzchniowo. Nie budzi to, w ocenie Sądu, żadnych wątpliwości. W związku z tym należy je klasyfikować zgodnie z ich materiałem składowym do pozycji 7210 lub 7212 (w zależności od wymiarów blachy). W ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi, dotyczące błędnej taryfikacji towaru sprowadzonego przez spółkę. Zatem zaskarżoną decyzję należy uznać za prawidłową. Na stanowisko w zakresie klasyfikacji taryfowej spornych towarów nie ma wpływu wskazywana różnorodność tablic suchościeralnych występująca w obrocie handlowym, w tym tablic nieoprawionych (bezszkieletowych), gdyż nie stanowią one przedmiotu niniejszego postępowania. Wbrew stanowisku strony, w sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady (UE) nr 214/2013 z dnia 11 marca 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych powlekanych organicznie produktów ze stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 73/1 z 2013r. ze zm.) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 215/2013 z dnia 11 marca 2013 r. nakładającego cło wyrównawcze na przywóz niektórych wyrobów ze stali powlekanej organicznie pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 73/16 z 2013 r. ze zm.). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, za bezpodstawny należy także uznać zarzut naruszenia art. 155 O.p. Przede wszystkim niezasadne jest twierdzenie, iż organ nie ustosunkował się do zasadności żądania w sprawie przedłożenia pełnomocnictwa i opłaty skarbowej. W piśmie z dnia 24 lipca 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] przedstawił swoje stanowisko. Zgodnie z art. 19 ust. 2 UKC organy celne mogą zażądać od osoby deklarującej, że działa w charakterze przedstawiciela celnego dostarczenia dowodu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa przez osobę reprezentowaną. Z dalszej części wynika natomiast, że w szczególnych przypadkach organy celne nie żądają dostarczenia takiego dowodu. Należy zatem stwierdzić, iż dostarczenie dowodu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa przez osobę reprezentowaną następuje na żądanie organu, natomiast odstąpienie od żądania dostarczenia pełnomocnictwa ma miejsce w szczególnych przypadkach. Sąd nie podziela również stanowiska odnośnie obligatoryjnego zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 19 ust. 3 UKC, jak również jego interpretacji przedstawionej przez stronę z dnia 5 lipca 2019 r. W myśl art. 19 ust. 3 UKC organy celne nie żądają od osoby działającej jako przedstawiciel celny regularnie wykonującej czynności i załatwiającej formalności, aby każdorazowo przedstawiała dowód potwierdzający udzielenie pełnomocnictwa, jeżeli jest ona w stanie przedstawić taki dowód na wniosek organów celnych. W ocenie strony, fakt przedłożenia pełnomocnictw w dziesięciu sprawach wszczętych przez organ celny w stosunku do "A" Sp. z o.o. wskazuje, że regularnie wykonuje czynności i załatwia formalności danego podmiotu. Pełnomocnictwa zostały przedłożone w toku postępowań wszczętych przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] w związku z wynikami kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. Sama ich liczba nie wypełnia pojęcia osoby regularnie wykonującej czynności i załatwiającej formalności. Strona skarżąca złożyła pełnomocnictwa we wszystkich 10 postępowaniach wszczętych przed organem I instancji. Z uwagi na powyższe złożone pełnomocnictwa zostały potraktowane jako pełnomocnictwa szczególne, do każdej sprawy indywidualnie. Ponadto zakres pełnomocnictwa wskazuje, iż obejmuje ono do działania w charakterze przedstawiciela celnego przed wszystkimi organami celnymi w postępowaniach związanych z importem towarów. Tak więc jest to pełnomocnictwo dość ogólnie sformułowane, które nie wskazuje konkretnych czynności oraz co istotne, z którego nie wynika wprost możliwość reprezentowania w postępowaniach odwoławczych od decyzji wydanych przez organy celne. W tych okolicznościach brak było uzasadnionych podstaw do kwestionowania zasadności wezwania do przedłożenia pełnomocnictwa również do postępowania przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w [...] w postępowaniu odwoławczym. Możliwość reprezentacji strony jako pełnomocnika przed organem uzależniona jest bowiem od przedłożenia pełnomocnictwa. Dodatkowo należy wskazać, iż ten sam dokument stwierdzający udzielenie pełnomocnictwa nie może być użyty (złożony) wielokrotnie. Mogą być natomiast składne jego odpisy, wypisy i kopie. Jeżeli zatem pełnomocnik prowadzi w imieniu strony kilka spraw do każdej z tych spraw zobowiązany jest zgodnie z art. 19 ust. 2 unijnego kodeksu celnego złożyć dokument stwierdzający udzielenie pełnomocnictwa (lub jego odpis, wypis albo kopię) oraz każdy z nich podlega opłacie skarbowej, mimo iż umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu strony wynika tylko z jednego stosunku pełnomocnictwa. Przepisy ustawy o opłacie skarbowej nie przewidują zwolnienia od opłaty skarbowej w przypadku, gdy pełnomocnik występuje w różnych sprawach tego samego podatnika. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1044 ze zm.) opłacie tej podlega złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo ich odpisu, wypisu lub kopii - w sprawie z zakresu administracji publicznej lub w postępowaniu sądowym. W myśl natomiast art. 12 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach opłaty skarbowej jest organ właściwy dla miejsca złożenia dokumentu - w przedmiotowej sprawie jest to Urząd Miasta w [...]. Analiza powyższych przepisów wskazuje, iż samo ustanowienie pełnomocnika nie implikuje obowiązku w zakresie opłaty skarbowej, bowiem to nie stosunek pełnomocnictwa jest przedmiotem tej opłaty, ale złożenie dokumentu pełnomocnictwa w konkretnej sprawie administracyjnej. Odnosząc się do zarzutu, iż poprzez przedłużenie postępowania odwoławczego strona zobowiązana została do zapłaty odsetek za okres od dnia 14 czerwca 2019 r. do dnia 18 marca 2020 r., należy zauważyć, iż zgodnie z art. 108 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 2013. 269. 1), kwota należności celnych przywozowych łub wywozowych odpowiadająca długowi celnemu, podana do wiadomości zgodnie z art. 102, zostaje uiszczona przez dłużnika w terminie wyznaczonym przez organy celne. Nie naruszając przepisów art. 45 ust. 2, termin ten nie może przekraczać dziesięciu dni od daty powiadomienia dłużnika o długu celnym(...). Artykuł 114 ust. 1 UKC stanowi, iż odsetki za zwłokę naliczane są od kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych począwszy od dnia, w którym upłynął wyznaczony termin, aż do dnia zapłaty należności. Natomiast w myśl art. 45 ust. 1 UKC wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Konsekwencją zwłoki w zapłacie należności jest zaległość powodująca obowiązek uiszczenia stosownych odsetek. Odsetki są konsekwencją że w przepisanym terminie nie została uiszczona prawnie należna kwota lub, że kwota została wpłacona w niższej wysokości od kwoty prawnie należnej. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze, ani stanowisko organu w sprawie pełnomocnictwa i opłaty skarbowej, ani długość trwania postępowania odwoławczego nie miały wpływu na wynik sprawy. Dodać przy tym należy, że organy nie powoływały w podstawie rozstrzygnięć przepisu art. 54 O.p. Odnosząc się do zarzutu, że zaskarżona decyzja została wydana po upływie prawie roku od złożenia odwołania, a w zawiadomieniach o wyznaczeniu kolejnych terminów rozpatrzenia odwołania organ nie wskazał przyczyn niedotrzymania ustawowego terminu rozpatrzenia odwołania, wskazać należy, że odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego wpłynęło do Izby Administracji Skarbowej w [...] w dniu 15 kwietnia 2019 r., a decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu 12 lutego 2020 r., a więc po upływie prawie 10 miesięcy, jednakże w terminie wyznaczonym przez organ w zawiadomieniu z dnia 10 października 2019 r. Jakkolwiek rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło po upływie ustawowego terminu na załatwienie sprawy, to jednak organ informował o przyczynach niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie, co potwierdza treść zawiadomień z dnia 12 czerwca 2019 r. i z dnia 10 października 2019 r. o wyznaczeniu nowego terminu na załatwienie sprawy, które znajdują się w aktach sprawy. W toku postępowania skarżąca nie zgłaszała uwag odnośnie tempa postępowania oraz terminu jego zakończenia i nie skorzystała z przysługujących jej środków zaskarżenia (ponaglenie). W piśmie procesowym z dnia 9 października 2020 r. strona skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentów z załączonych dokumentów. W ocenie Sądu nie miały one wpływu na wynik sprawy, bowiem organy dokonały prawidłowej klasyfikacji importowanego towaru z uwzględnieniem jego cech, brzmienia pozycji 7210 i 7212 oraz 9610 Taryfy celnej wraz z uwagami i notami wyjaśniającymi do nich oraz regułami 1 i 6 ORINS. Końcowo wskazać należy, że w art. 221 ust. 3 WKC wyrażona jest zasada, zgodnie z którą powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Bezspornym jest, że w niniejszej sprawie został zachowany podstawowy trzyletni termin do powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego, określony w art. 221 ust. 3 WKC. Mając na uwadze powyższe Sąd, nie stwierdzając naruszeń przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, ani naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.