II SA/Wa 2087/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie potrącenia uposażenia miesięcznego za nieusprawiedliwioną nieobecność oddala skargę UZASADNIENIE Komendant Główny Policji (dalej jako: ""KGP" "organ"), decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.) oraz w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 705/18, orzekł o potrąceniu [...] w stanie spoczynku Z. S. (dalej też jako "strona", "policjant" lub "skarżący"), pozostającemu w dyspozycji KGP, po zwolnieniu ze stanowiska asystenta: 25/30 (dwadzieścia pięć trzydziestych) uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od dnia [...] lipca 2017 r. do dnia [...] lipca 2017 r.; 30/30 (trzydzieści trzydziestych) uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od dnia [...] sierpnia 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r.; 20/30 (dwadzieścia trzydziestych) uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] września 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] maja 2016 r. [...] Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] (dalej również jako: "[...]RKL MSWiA") wydała orzeczenie nr [...], na podstawie którego uznała, że [...] Z. S. jest: "Zdolny do służby w Policji z ograniczeniem. Niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku. Zaleca się badania komisyjne po okresie dwóch lat.". Wobec powyższego KGP rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2016 r. powierzył policjantowi pełnienie obowiązków służbowych w Wydziale - [...] Biura [...] KGP z dniem [...] września 2016 r. W dniu [...] kwietnia 2017 r. lekarz Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej dla Pracowników Wojska SP ZOZ Poradni Medycyny Pracy przeprowadził profilaktyczne badanie kontrolne wobec wskazanego policjanta. W wyniku badania lekarskiego i oceny zagrożeń występujących na stanowisku pracy, stosownie do art. 43 pkt 2 i art. 229 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 1666), dalej: "k.p.", orzekł, że [...] Z. S. "wobec istnienia przeciwwskazań zdrowotnych jest niezdolny do wykonywania/podjęcia pracy na określonym stanowisku (symbol [...]).". Na wniosek dyrektora Biura Bezpieczeństwa Informacji KGP w dniu [...] maja 2017 r. wymieniony został skierowany do [...]RKL MSWiA w [...] w związku z potrzebą ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] maja 2017 r. KGP zwolnił [...] Z. S. z pełnienia obowiązków służbowych w Wydziale - [...] Biura [...] KGP oraz z zajmowanego stanowiska i przeniósł go do swojej dyspozycji z dniem [...] czerwca 2017 r. Zawiadomieniem z [...] lipca 2017 r. przewodniczący [...]RKL MSWiA w [...] poinformował, że termin badania komisyjnego dla policjanta wyznaczono na dzień [...] grudnia 2017 r. Na skutek zmiany ww. terminu policjant został zobowiązany do stawienia się na badanie komisyjne w dniu [...] września 2017 r. W dniu [...] września 2017 r. policjant stawił się do służby, jednakże po zgłoszeniu, że źle się czuje, został zwolniony z obowiązku dalszego pełnienia służby w tym dniu. Następnie, w dniu [...] września 2017 r., do Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej KGP wpłynęło zaświadczenie lekarskie wystawione przez specjalistę psychiatrę Przychodni Zdrowia Psychicznego Centralnego Szpitala Klinicznego MSWiA w [...] określające niezdolność do służby [...] Z. S. od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] października 2017 r. Pismem z [...] września 2017 r. zwrócono się do przewodniczącego [...]RKL MSWiA w [...] o udzielenie informacji w jakim terminie policjant zakończył wykonywanie badań lekarskich w związku ze skierowaniem na badania komisyjne. W odpowiedzi przewodniczący [...]RKL MSWiA w [...], pismem z [...] września 2017 r., poinformował, że ww. zdał kartę obiegową w dniu [...] lipca 2017 r., a zatem tego dnia zakończył wykonywanie badań lekarskich. Od dnia [...] lipca 2017 r. wymieniony nie wykonywał żadnych badań lekarskich zleconych przez właściwą komisję lekarską, ani też nie usprawiedliwiał swojej nieobecności w służbie stosownymi dokumentami. Wobec powyższego, pismem [...] z [...] października 2017 r., KGP wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie potrącenia [...] Z. S. 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie od dnia [...] lipca 2017 r. do dnia [...] września 2017 r. W dniu [...] grudnia 2017 r. do KGP wpłynęło pismo (z [...] grudnia 2017 r.) pełnomocnika policjanta, w którym wniesiono o przesłuchanie [...] Z. S. w charakterze strony, dołączenie do akt postępowania administracyjnego dokumentacji dotyczącej wydania rozkazu personalnego nr [...] KGP z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie przeniesienia wymienionego do dyspozycji KGP, jak również list obecności, na których figuruje [...] Z. S., za okres od dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] września 2017 r. W dniu [...] lutego 2018 r. w siedzibie Wydziału [...] Biura [...] KGP stawił się [...] Z. S. wraz z pełnomocnikiem, gdzie został przesłuchany składając stosowne wyjaśnienia. KGP rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2018 r., na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji potrącił wymienionemu 25/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od dnia [...] lipca 2017 r. do dnia [...] lipca 2017 r.; 30/30 (trzydzieści trzydziestych) uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od dnia [...] sierpnia 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz 20/30 (dwadzieścia trzydziestych) uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] września 2017 r. Na podstawie zaś art. 108 § 1 Kpa wskazanej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Na ww. rozstrzygnięcie skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 705/18 uchylił zaskarżony rozkaz personalny. Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę organ wskazał, że zgodnie z art. 126 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie. Natomiast w myśl art. 126 ust. 2 cytowanej ustawy w razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego. Stosownie do art. 126 ust. 3 wskazanej ustawy przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia przez policjanta obowiązków służbowych. KGP zwrócił uwagę, że art. 126 ustawy o Policji szczegółowo reguluje konieczność dokonania określonych przez organ czynności w sytuacji, gdy zaistnieją wskazane w tym przepisie okoliczności. Art. 126 ustawy o Policji jest przepisem szczególnym wobec normy zawartej w art. 127 ust. 1 ustawy o Policji, a zatem w sposób wyłączny reguluje kwestie w nim wskazane, co znajduje uzasadnienie również ze względu na ochronę interesu Skarbu Państwa. W omawianej sprawie bezspornym jest, że skarżący od [...] kwietnia 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, następnie w dniu [...] kwietnia 2017 r. wykonywał kontrolne badania lekarskie. Nie ulega też wątpliwości, że od [...] kwietnia 2017 r. w związku z orzeczeniem lekarskim nr [...], policjant nie mógł zostać dopuszczony do wykonywania zadań i czynności służbowych. Tym samym nie mógł wykonywać zadań przewidzianych dla niego w okresie powierzenia pełnienia obowiązków służbowych (od [...] września 2016 r.) w Wydziale - [...] Komendy Głównej Policji polegających m.in. na: prowadzeniu komputerowej ewidencji zasobu archiwalnego Głównego Archiwum Policji; przygotowywaniu dokumentów do przeglądu i oceny dla upoważnionych podmiotów instytucjonalnych, a także opracowywaniu projektów wniosków w celu wydania decyzji udostępniania dokumentów niejawnych; prowadzeniu współpracy z komórkami i jednostkami organizacyjnymi Policji w zakresie prawidłowej klasyfikacji i kwalifikacji akt oraz prowadzeniu szkoleń i instruktarzy dla funkcjonariuszy i pracowników. Powyższe nie zwalniało jednak wymienionego z obowiązku stawiania się w służbie, bądź usprawiedliwiania swojej nieobecności, z którego to obowiązku policjant wywiązywał się do [...] maja 2017 r. Zauważyć należy, że [...] kwietnia 2017 r. policjant stawił się do służby, a od [...] kwietnia 2017 r. do [...] maja 2017 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym. Następnie od [...] maja 2017 r. do [...] maja 2017 r. stawiał się do służby w Wydziale - [...] Komendy Głównej Policji (czego potwierdzeniem jest lista obecności za miesiąc maj 2017 r., sporządzona przez ten Wydział w ramach prowadzonej w Biurze [...]), w związku z powierzeniem wymienionemu przez KGP pełnienia obowiązków służbowych do dnia [...] maja 2017 r. Z dniem [...] czerwca 2017 r. policjant, zgodnie z rozkazem personalnym nr [...] z [...] maja 2017 r., został przeniesiony do dyspozycji KGP. Jednocześnie w związku ze skierowaniem z [...] maja 2017 r. (o sporządzeniu którego został poinformowany w tym samym dniu) do MRKL MSWiA w związku z potrzebą ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, zobowiązany był do kontynuowania wykonywania zleconych badań związanych ze wspomnianym skierowaniem. Organ wskazał, że zgodnie z art. 40a ust. 1 ustawy o Policji, funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez komisję lekarską, w tym również specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym. Natomiast przełożony właściwy w sprawach osobowych umożliwia policjantowi dostęp do tych badań (§14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów - Dz. U. poz. 644, z późn. zm.). Tym samym organ uznał za usprawiedliwioną nieobecność policjanta w służbie w okresie poddania się czynnościom orzeczniczym komisji lekarskiej, jednakże tylko do dnia [...] lipca 2017 r. KGP zauważył przy tym, że przewodniczący [...]RKL MSWiA poinformował, że skarżący zdał kartę obiegową w dniu [...] lipca 2017 r., a więc tego dnia zakończył wykonywanie badań lekarskich zleconych przez właściwą komisję lekarską. Tym samym od tego dnia wymieniony już tylko oczekiwał na wydanie przez komisję lekarską stosownego orzeczenia. Jednocześnie po wykonaniu niezbędnych czynności w siedzibie komisji lekarskiej, od dnia [...] lipca 2017 r. policjant nie stawiał się do służby, nie przedstawiał zaświadczeń lekarskich ani żadnego innego dokumentu usprawiedliwiającego jego nieobecność w służbie. Jednocześnie policjant nie poinformował również bezpośredniego przełożonego, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów o niemożności i przyczynie niestawienia się w omawianym okresie do służby. Dopiero [...] września 2017 r. policjant stawił się do służby, a następnie przedkładał zaświadczenia lekarskie usprawiedliwiające jego nieobecność w służbie. Organ wskazał na treść wyjaśnień złożonych przez skarżącego w "Protokole przesłuchania strony" z [...] lutego 2018 r. ([...]) gdzie strona wskazała, że "W dniu [...] czerwca 2017 r. stawiłem się do służby i nikt nie potrafił powiedzieć co mam robić, ani przełożeni, ani koledzy. Wówczas udałem się do kadr (...)." Następnie strona wskazała, że naczelnik Wydziału [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji "powiedziała żebym wykonywał czynności związane z komisją lekarską i oczekiwał na orzeczenie (...) z uwagi na fakt niedopuszczenia do służby przez lekarza medycyny pracy, nie muszę przychodzić do pracy bo i tak nic bym nie mógł robić." Natomiast na pytanie przedstawiciela organu: "Czy usprawiedliwiał Pan swoją nieobecność po dniu [...] czerwca ?" strona odpowiedziała: "Nie, bo zostałem poinformowany, że nie muszę przychodzić." KGP wskazał, że przesłuchana (protokół przesłuchania z [...] czerwca 2019 r.) w związku z niniejszym postępowaniem administracyjnym [...] M. P. - naczelnik Wydziału [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji (na dzień [...] czerwca 2017 r. zajmująca stanowisko [...] Zespołu Obsługi Kadrowej Policjantów KGP Wydziału [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji, pełniąca obowiązki służbowe na stanowisku zastępcy naczelnika tego Wydziału) poinformowała, że podczas rozmowy przeprowadzonej [...] czerwca 2017 r. z (wówczas) policjantem przypomniała wymienionemu, że w związku ze skierowaniem do komisji lekarskiej (wystawionym przez organ w dniu [...] maja 2017 r.) zobowiązany jest do wykonywania badań zleconych mu przez komisję lekarską, niezbędnych do wydania orzeczenia w jego sprawie. Z kolei na pytanie: "Czy poinformowała Pani Pana Z. S., iż w związku z oczekiwaniem na orzeczenie komisji lekarskiej "nie musi stawiać się do służby?" [...] M. P. wyjaśniła, że: "Z całą pewnością nie użyłam takiego sformułowania." Zauważyła, że jako funkcjonariusz Policji posiadający ogromne doświadczenie zawodowe zdobyte w komórce kadrowej Komendy Głównej Policji doskonale zna obowiązujące przepisy prawa w zakresie stosunku służbowego policjantów. Dodała, że: "Chociażby z uwagi na brzmienie § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów nie mogłabym powiedzieć Panu Z. S., iż nie musi przychodzić do służby i w żaden sposób tego faktu nie usprawiedliwiać. Byłoby to w sposób oczywisty niezgodne z obowiązującymi regulacjami prawnymi". Ponadto [...] M. P. wskazała, że nie pamięta takiej sytuacji, aby informowała [...]. w stanie spoczynku Z. S. o dalszym trybie postępowania wobec jego osoby po zakończeniu badań zlecanych przez komisję lekarską. Stwierdziła, że przypomniała jedynie byłemu funkcjonariuszowi, iż z uwagi na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych lekarz medycyny pracy, wykonujący badania profilaktyczne, określił, że jest on niezdolny do wykonywania pracy na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym. Jednocześnie [...] M. P. poinformowała stronę, że aktualnie nie może ona pełnić służby na dotychczas zajmowanym stanowisku oraz musi oczekiwać na orzeczenie komisji lekarskiej w jego sprawie. Wobec powyższego organ stwierdził, że zeznania złożone w niniejszej sprawie przez skarżącego dotyczące rozmowy przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2017 r. w znacznym stopniu nie korespondują z wyjaśnieniami złożonymi przez naczelnika Wydziału [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji. Oczywistym jest, że z uwagi na długoletni staż służby oraz posiadane doświadczenie zawodowe w komórce kadrowej [...] M. P. nie mogłaby sformułować stwierdzeń podawanych przez stronę. Informowanie policjanta o tym, że "nie musi się stawiać do służby" w sytuacji wykonywania badań zleconych przez komisję lekarską oraz oczekiwania na orzeczenie komisji lekarskiej byłoby w sprzeczne z pragmatyką służbową, w szczególności naruszałoby regulacje rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Zaznaczyć należy, że o ile świadek może nie pamiętać szczegółowo samego przebiegu rozmowy (co jednak nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie), to jednak treść zeznań (złożonych w dniu [...] czerwca 2019 r.) [...] M. P. nie budzi wątpliwości. KGP odmówił wiarygodności twierdzeniom strony, bowiem skarżący w swoich wyjaśnieniach (z dnia [...] lutego 2018 r.) niejednokrotnie używa sformułowań: "wywnioskowałem, że (..,)" oraz "z tego co sobie przypominam (...)". Ponadto z notatki służbowej sporządzonej [...] czerwca 2019 r. przez głównego specjalistę Zespołu [...] Wydziału [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji, pełniącej w dniu [...] lutego 2018 r. funkcję protokolanta podczas przesłuchania strony wynika, że wymieniony w trakcie czynności wykonywanych w jego sprawie był wyraźnie zdenerwowany. Po sporządzeniu wskazanego protokołu nie chciał go przeczytać, gdyż jak stwierdził "w związku z prowadzoną sprawą ma problemy z pamięcią". Odczytał go pełnomocnik strony. Natomiast po podpisaniu protokołu i odebraniu jego kopii skarżący stwierdził, że chce jak najszybciej opuścić budynek, gdyż jest bardzo zdenerwowany zaistniałą sytuacją. W ocenie organu oczywistym jest, że [...] M. P. nie miała żadnego interesu w poświadczeniu na niekorzyść policjanta oraz udzielaniu informacji niezgodnych z prawem, a zatem jej zeznaniom nie można odmówić waloru wiarygodności. Z kolei skarżący niewątpliwie posiadał interes w korzystnym dla niego złożeniu zeznań, który przejawiał się w potrzebie pobierania przez wymienionego uposażenia w wysokości 100% miesięcznego uposażenia w okresie jego nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie. KGP zauważył, że w związku z przebywaniem na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim, tj. od [...] listopada 2016 r. do [...] kwietnia 2017 r. skarżący otrzymywał 80% miesięcznego uposażenia (zgodnie z art. 12lb ust. 1 ustawy o Policji). Z kolei po powrocie do służby od dnia [...] kwietnia 2017 r., podczas gdy wymienionego poddano profilaktycznym kontrolnym badaniom lekarskim, a następnie wykonywał badania zlecone przez [...]RKL MSWiA (w związku ze skierowaniem wydanym w dniu [...] maja 2017 r.), otrzymywał 100% miesięcznego uposażenia. Otrzymywane przez policjanta uposażenie w pełnej wysokości, stanowiło konsekwencję nieprzedkładania przez wymienionego stosownych zwolnień lekarskich. Nie może być zatem akceptowana i tolerowana sytuacja, w której funkcjonariusz legitymujący się ponad 23-letnim stażem w Policji, nie stawia się do służby, nie przedstawia zaświadczeń lekarskich ani żadnego innego dokumentu usprawiedliwiającego jego nieobecność w służbie, natomiast fakt otrzymywania w tym okresie 100% miesięcznego uposażenia tłumaczy stwierdzeniem: "Skoro wpływała pensja, to ja uznałem, że jest wszystko w porządku" (protokół przesłuchania strony z [...] lutego 2018 r.). Wobec powyższego organ uznał, że okres od [...] lipca 2017 r. do [...] września 2017 r. jest okresem nieusprawiedliwionej nieobecności policjanta w służbie. Odnosząc się do wniosków dowodowych zgłoszonych przez pełnomocnika strony, organ wyjaśnił, że listy obecności za okres od [...] czerwca 2017 r. do [...] września 2017 r., rozkaz personalny nr [...] KGP z [...] maja 2017 r. w przedmiocie przeniesienia skarżącego z dniem [...] czerwca 2017 r. do dyspozycji KGP, zostały dołączone do akt niniejszego postępowania administracyjnego. Ewidencja czasu służby funkcjonariuszy pozostających w dyspozycji KGP prowadzona jest w sekretariacie Biura [...] Komendy Głównej Policji. Rozkazy personalne dotyczące przeniesienia policjanta do dyspozycji KGP, po ich podpisaniu przez uprawnioną osobę oraz zarejestrowaniu w kancelarii Wydziału [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji, przekazywane są do osoby prowadzącej wspomnianą ewidencję. W sytuacji gdyby skarżący począwszy od dnia [...] czerwca 2017 r. stawiał się do służby niewątpliwie jego nazwisko widniałoby na liście obecności. Natomiast nieumieszczenie nazwiska skarżącego na listach obecności w miesiącach: czerwiec, lipiec i sierpień, nie świadczy o tym, że był on zwolniony z obowiązku stawiennictwa w służbie, czy też usprawiedliwiania swojej nieobecności. Tym samym nieumieszczenie danych policjanta na liście obecności w żaden sposób nie pozwala na wysnucie tezy, że może on nie stawiać się do służby bez usprawiedliwiania swojej nieobecności. Ewidencja czasu służby policjanta stanowi bowiem jedynie potwierdzenie określonego stanu faktycznego, nie kreuje natomiast w żaden sposób praw i obowiązków funkcjonariusza. Brak umieszczenia nazwiska policjanta na liście obecności nie wpływa na potwierdzenie obecności w służbie, gdyż Komenda Główna Policji dysponuje szeregiem instrumentów umożliwiających weryfikację obecności funkcjonariusza w służbie. Dlatego też pełnomocnik strony nie może skutecznie podnosić, że brak nazwiska skarżącego na liście obecności zwalnia go z obowiązku świadczenia służby. W związku z powyższym organ wskazał, że skarżący w okresie od [...] lipca 2017 r. do [...] września 2017 r. nie stawiał się do służby, a jednocześnie nie przedłożył żadnego dokumentu, który byłby podstawą do usprawiedliwienia powyższego okresu nieobecności, jak również nie wykazał żadnych wiarygodnych przyczyn niedopełnienia ciążącego na nim obowiązku przedłożenia takiego dokumentu. Tym samym należy uznać, że wskazany okres jest okresem nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie. W tej sytuacji zasadnym jest potrącenie skarżącemu 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od [...] lipca 2017 r. do [...] września 2017 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję KGP z [...] czerwca 2019 r. nr [...] skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego, zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, a także przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 81a § 1, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 108 § 1 k.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona decyzja została wydana po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 705/18 analogicznego w treści rozkazu personalnego nr [...] z [...] lutego 2018 r. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził niedopełnienie przez organ obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału. W szczególności Sąd wskazał na brak ustalenia, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z "nieusprawiedliwioną nieobecnością "skarżącego w służbie w rozumieniu art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, na brak odniesienia się w jakikolwiek sposób do powołanych wyjaśnień skarżącego, zwłaszcza nie wskazano powodów dla których odmawia się wiarygodności wyjaśnieniom skarżącego." Podkreślono niewyjaśnienie istotnych okoliczności, jaką była rozmowa skarżącego z naczelnikiem komórki kadrowej KGP, czy nazwisko skarżącego zostało umieszczone na liście obecności Biura [...] KGP w okresie od [...] czerwca 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r. Organ prowadząc postępowanie po wyroku WSA w Warszawie ograniczył się do przesłuchania [...] M. P. pełniącej w dniu [...] czerwca 2017 r. obowiązki służbowe na stanowisku zastępcy naczelnika Wydziału [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ w wykonaniu powołanego wyroku WSA w Warszawie naruszało art. 10 Kpa. Ani skarżący, ani jego pełnomocnik nie zostali powiadomieni o przesłuchaniu ww. świadka, nie zostali zapoznani z aktami postępowania, nie mogli składać żadnych wniosków, ani zająć stanowiska. Skarżący nie zgodził się z opinią organu wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zeznania złożone w niniejszej sprawie przez skarżącego dotyczące rozmowy przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2017 r. w znacznym stopniu nie korespondują z wyjaśnieniami złożonymi przez ww. świadka. Organ nie wziął pod uwagę istotnego aspektu, na który zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyroku - "aby przyjąć, że nieobecność w służbie jest nieusprawiedliwiona, organ powinien był wykazać, że policjant miał określone jasno obowiązki dotyczące jego obecności w służbie". Organ nie wydał skarżącemu żadnego pisemnego określenia jego obowiązków w okresie pozostawania w dyspozycji przełożonego, poza stwierdzeniem ustnym, że ma przygotowywać się do badania przez komisję lekarską. W jaki sposób można więc przyjąć, że skarżący źle zrozumiał stwierdzenia Pani Naczelnik, skoro nie pamięta ona co dokładnie powiedziała, tylko przypuszcza, że nie mogła powiedzieć tego co twierdzi skarżący. Drugą okolicznością, na której konieczność wyjaśnienia wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest umieszczenie nazwiska skarżącego na liście obecności, którą miał podpisywać. Wyjaśnienie tej okoliczności przez organ w zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie jednak potwierdza stwierdzenie skarżącego, że nie było go na żadnej liście obecności. Listy obecności stanowią potwierdzenie obecności policjantów i pracowników w danym dniu w służbie, czy w pracy i są sporządzane przez odpowiednie służby kadrowe. Co do zasady nie jest możliwe "dopisanie się" do listy obecności funkcjonującej w danej komórce organizacyjnej Komendy Głównej Policji. Skarżący powinien być pisemnie poinformowany o obowiązku codziennego stawiania się w Wydziale [...] Biura [...] KGP w celu podpisania listy obecności. O takim obowiązku nie został poinformowany nie tylko pisemnie, ale nawet ustnie, a brak jego nazwiska na liście obecności w tej jednostce organizacyjnej świadczy, że w dniu [...] czerwca 2017 r. przełożeni nie mogli go o tym poinformować. Brak jest więc przesłanek, do przyjęcia, że nieobecność skarżącego w służbie była nieusprawiedliwiona. W ocenie pełnomocnika skarżącego, takie postępowanie narusza zasadę in dubio pro libertate - zapisaną w art. 7a Kpa. Organ rażąco także naruszył art. 81 a § 1 Kpa. Zaskarżona decyzja pozbawia skarżącego uposażenia za prawie trzy miesiące. Wątpliwości, które zaistniały w tej sprawie dotyczące obowiązku stawienia się skarżącego w służbie powinny być zgodnie z przywołanym przepisem rozstrzygane na korzyść strony. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu o potrąceniu skarżącemu 25/30 uposażenia miesięcznego za nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie od dnia [...] lipca 2017 r. do [...] lipca 2017 r.; 30/30 uposażenia miesięcznego za nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie w okresie [...] sierpnia 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r.; 20/30 uposażenia zasadniczego za nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie w okresie od [...] września 2017 r. do [...] września 2017 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 części uposażenia miesięcznego (ust. 2). Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] kwietnia 2017 r. wykonał kontrolne badania lekarskie, w wyniku których lekarz Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej dla Pracowników Wojska SP ZOZ Poradni Medycyny Pracy stwierdził: "wobec istnienia przeciwwskazań zdrowotnych jest niezdolny do wykonywania/podjęcia pracy na określonym stanowisku (symbol 22)". W ww. dacie skarżący, na mocy rozkazu personalnego KGP z dnia [...] września 2016 r. nr [...], pełnił obowiązki służbowe w Wydziale [...] Biura [...] KGP. W dniu [...] kwietnia 2017 r. skarżący stawił się do służby w ww. Wydziale, natomiast od dnia [...] kwietnia 2017 r. do dnia [...] maja 2017 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym. Następnie, od dnia [...] maja 2017 r. do dnia [...] maja 2017 r. skarżący stawiał się do służby w ww. Wydziale, co potwierdza lista obecności za miesiąc maj 2017 r. sporządzona w ramach ewidencji czasu służby prowadzonej w Biurze [...] KGP. Z dniem [...] maja 2017 r. skarżący, zgodnie z rozkazem personalnym KGP nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., został zwolniony z pełnienia obowiązków służbowych oraz z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] czerwca 2017 r. przeniesiony do dyspozycji KGP. Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ, powołując się na art. 40a ust. 1 ustawy o Policji oraz § 14 ust. 3 rozporządzenia MSWiA z dnia [...] maja 2013 r., uznał za usprawiedliwioną nieobecność skarżącego w służbie - w związku z koniecznością poddania się czynnościom orzeczniczym komisji lekarskiej - od dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] lipca 2017 r., w której to dacie skarżący zdał kartę obiegową. Organ uznał natomiast, że okres od dnia [...] lipca 2017r. do dnia [...] września 2017 r. stanowi nieusprawiedliwioną nieobecność skarżącego w służbie, co skutkuje koniecznością potrącenia 1/30 uposażenia za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie. Niniejsza sprawa jest już po raz kolejny rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 21 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 705/18 uchylił poprzednie rozstrzygnięcie organu. W ww. wyroku Sąd podniósł, że stanowisko KGP w niniejszej sprawie jest co najmniej przedwczesne, bowiem organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd wskazał, że organ pozostawił poza swoimi rozważaniami treść wyjaśnień złożonych do "Protokołu przesłuchania" z [...] lutego 2018 r., które mają kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z "nieusprawiedliwioną nieobecnością" w służbie w rozumieniu art. 126 ust. 1 ustawy o Policji. Sąd stwierdził, że z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego nie wynika, aby organ odniósł się w jakikolwiek sposób do wyjaśnień strony dotyczących informacji udzielonych przez naczelnika komórki kadrowej KGP, czy też, aby poddał je ocenie. KGP nie wyjaśnił również, czy i z jakich powodów odmówił wiarygodności wyjaśnieniom skarżącego, gdyż organ powinien wykazać, jakie okoliczności przemawiają za taką oceną dowodu. Sąd nie podzielił też tezy organu, że brak nazwiska skarżącego na listach obecności pozostaje bez znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy. Ponadto Sąd wskazał, że organ nadając zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności nie uzasadnił swojego stanowiska w tym zakresie. Jednocześnie Sąd zobowiązał organ do wydania decyzji z uwzględnieniem poczynionej przez Sąd oceny prawnej oraz w razie potrzeby uzupełnienia i rozpatrzenia w sposób pełny i wyczerpujący zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 września 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1434/2005, opubl. Lex Polonica nr 400400). Związanie wskazaniami sądu administracyjnego oznacza powinność ścisłego, przy zachowaniu wszelkich zasad postępowania wyjaśniającego, wypełnienia zaleceń sądu, przy wyeliminowaniu jakichkolwiek niejasności czy choćby dwuznaczności odnoszących się do ustaleń stanu faktycznego. Inny sposób procedowania czyniłby kontrolę sądową iluzoryczną i pozbawioną sankcji w postaci możności powtórnej weryfikacji stanowiska właściwego w sprawie organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Łd 119/2004, opubl. Lex Polonica nr 420541). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Stanowi to bowiem gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem sądu. Musi być więc konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu. Bez ścisłego stosowania omawianego przepisu trudno byłoby zresztą zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (por. wyrok NSA z 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, organ ponownie rozpoznając sprawę, wbrew zarzutom skargi, nie naruszył przepisów prawa w niej wskazanych w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim zaś zastosował się w wystarczający sposób do wskazań zawartych Sądu w poprzednio wydanym wyroku. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia rozważył bowiem treść wyjaśnień złożonych przez skarżącego do "Protokołu przesłuchania" z [...] lutego 2018 r., które mają kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z "nieusprawiedliwioną nieobecnością" w służbie w rozumieniu art. 126 ust. 1 ustawy o Policji. Organ odniósł się też do wyjaśnień skarżącego dotyczących informacji udzielonych przez naczelnika komórki kadrowej KGP i przekonywująco wskazał z jakich powodów odmówił im wiarygodności. Zeznania złożone w niniejszej sprawie przez skarżącego dotyczące rozmowy przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2017 r. w znacznym stopniu nie korespondują bowiem z wyjaśnieniami złożonymi przez naczelnika Wydziału [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji. KGP wskazał, że z uwagi na długoletni staż służby oraz posiadane doświadczenie zawodowe w komórce kadrowej [...]. M. P. nie mogłaby sformułować stwierdzeń podawanych przez skarżącego. Informowanie policjanta o tym, że "nie musi się stawiać do służby" w sytuacji wykonywania badań zleconych przez komisję lekarską oraz oczekiwania na orzeczenie komisji lekarskiej byłoby bowiem w sprzeczne z pragmatyką służbową, w szczególności naruszałoby regulacje rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Oczywistym wydaje się zaś, jak słusznie wskazał organ, że [...] M. P. nie miała żadnego interesu w poświadczeniu na niekorzyść skarżącego oraz udzielaniu informacji niezgodnych z prawem, a zatem jej zeznaniom nie można odmówić waloru wiarygodności. Z kolei skarżący niewątpliwie posiadał interes w korzystnym dla niego złożeniu zeznań, który przejawiał się w potrzebie pobierania przez wymienionego uposażenia w wysokości 100% miesięcznego uposażenia w okresie jego nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie. Wprawdzie świadek M. P. wskazała, że nie pamięta szczegółów rozmowy, to jednakże wykluczyła i to stanowczo możliwość poinformowania strony o tym, że może nie stawiać się do organu w związku z przeciwwskazaniami do świadczenia służby. Jak zaś zauważył organ w odpowiedzi na skargę, świadek jest długoletnim pracownikiem komórki kadrowej, znającym przepisy prawa, dla którego tego typu sytuacje nie są zaskoczeniem. Żaden przepis prawa nie zwalniał skarżącego z obowiązku stawienia się do dyspozycji przełożonego. Zasady usprawiedliwiania nieobecności określa bowiem rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, w myśl, którego podstawę usprawiedliwienia nieobecności policjanta w służbie z powodu choroby stanowi zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, zaś zgodnie z art. 121c ustawy o Policji, okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z przepisami art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, z określonymi w nim wyjątkami. Bezspornym w niniejszej sprawie jest zaś, że skarżący nie legitymował się stosownymi dokumentami. Skarżący z dniem [...] czerwca 2017 r. został przeniesiony do dyspozycji, a zatem odpadły przesłanki dotyczące przeciwwskazań do służby na zajmowanym stanowisku wynikające z zaświadczenia lekarza profilaktyka. Skarżący winien był więc sobie zdawać sprawę z zasad usprawiedliwiania nieobecności w służbie oraz z tego, że zaświadczenie lekarza medycyny pracy nie stanowi podstawy usprawiedliwiania nieobecności, a nie zajmując jakiegokolwiek stanowiska (od [...] czerwca) nie może się powoływać na istnienie przeciwwskazań do zajmowania dotychczasowego stanowiska służby. Jak wyjaśnił organ w uzasadnieniu swojej decyzji, ewidencja czasu służby funkcjonariuszy pozostających w dyspozycji KGP prowadzona jest w sekretariacie Biura [...] Komendy Głównej Policji. Rozkazy personalne dotyczące przeniesienia policjanta do dyspozycji KGP, po ich podpisaniu przez uprawnioną osobę oraz zarejestrowaniu w kancelarii Wydziału [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji, przekazywane są do osoby prowadzącej wspomnianą ewidencję. W sytuacji więc gdyby skarżący począwszy od dnia [...] czerwca 2017 r. stawiał się do służby niewątpliwie jego nazwisko widniałoby na liście obecności. Natomiast nieumieszczenie nazwiska skarżącego na listach obecności w miesiącach: czerwiec, lipiec i sierpień, nie świadczy o tym, że był on zwolniony z obowiązku stawiennictwa w służbie, czy też usprawiedliwiania swojej nieobecności. Nieumieszczenie danych policjanta na liście obecności w żaden sposób nie pozwala na wysnucie tezy, że może on nie stawiać się do służby bez usprawiedliwiania swojej nieobecności. Ewidencja czasu służby policjanta stanowi bowiem jedynie potwierdzenie określonego stanu faktycznego, nie kreuje natomiast w żaden sposób praw i obowiązków funkcjonariusza. Brak umieszczenia nazwiska policjanta na liście obecności nie wpływa na potwierdzenie obecności w służbie, gdyż organ dysponuje szeregiem instrumentów umożliwiających weryfikację obecności funkcjonariusza w służbie. Dlatego też nie można za skuteczny uznać zarzut skarżącego, że brak jego nazwiska na liście obecności zwalniał go z obowiązku świadczenia służby. Z kolei naruszenie zasady czynnego udziału strony (art. 10 Kpa) w postępowaniu administracyjnym nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji. W okolicznościach niniejszej sprawy, skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, podnosząc ten zarzut nie wykazał w przekonywujący sposób, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.