II SA/Wa 2732/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2020 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę UZASADNIENIE Szef Agencji Bezpieczeństwa, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z poźn. zm.) oraz art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2018 r. poz. 2387 z późn. zm.), w dniu [...] października 2019 r. wydał decyzję nr [...] , którą utrzymał w mocy poprzedzający rozkaz personalny z dnia [...] września 2019 r. nr [...] o zwolnieniu M. G. z dniem [...] września 2019 r. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Szef ABW w uzasadnieniu decyzji podał, że Pełnomocnik Ochrony ABW decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 cofnął funkcjonariuszce poświadczenie bezpieczeństwa nr [...] w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzulach "ŚCIŚLE TAJNE", "TAJNE" oraz "POUFNE". Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Pełnomocnik Ochrony ABW cofnął funkcjonariuszce poświadczenie bezpieczeństwa nr [...] w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "POUFNE". Ponadto decyzjami z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] Pełnomocnik Ochrony ABW cofnął funkcjonariuszce poświadczenia bezpieczeństwa w zakresie dostępu do informacji niejawnych międzynarodowych. Powyżej określone decyzje zostały utrzymane w mocy decyzjami Ministra – Członka Rady Ministrów, Koordynatora Służb Specjalnych z dnia [...] czerwca 2019 r., odpowiednio nr [...], [...], [...], [...], [...],[...]. Następstwem decyzji o cofnięciu dostępu do informacji niejawnych była utrata przez funkcjonariuszkę przesłanki określonej w art. 44 pkt 4 ustawy o ABW oraz Agencji Wywiadu, która determinuje możliwość jej dalszej służby w ABW. W konsekwencji zatem należy stwierdzić, że dalsze pełnienie służby przez M. M. w ABW – z uwagi na niedawanie rękojmi zachowania tajemnicy w zakresie dostępu do informacji niejawnych nie jest możliwe bez uszczerbku dla ważnego interesu służby. Dlatego uzasadnione było zwolnienie funkcjonariuszki ze służby w ABW na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW. M. G., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa ABW z dnia [...] października 2019 r. Pełnomocnik skarżącej we wniesionej skardze zarzucił organowi, że wydał zaskarżona decyzję z naruszeniem następujących przepisów: art. 60 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 ustawy o ABW i AW, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a zwłaszcza poprzez zwolnienie skarżącej ze służby w ABW, podczas gdy; a) decyzje Ministra – Członka Rady Ministrów, Koordynatora Służb Specjalnych nie są prawomocne, zaś w dniu 19 lipca 2019 r. złożona została na nie skarga, b) zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca w błędny sposób przyjmują, że w przypadku skarżącej zaistniały przesłanki do jej zwolnienia ze służby z uwagi na ważny interes służby w okresie zaawansowanej, poważnie zagrożonej ciąży skarżącej – w sytuacji, w której działanie to miało charakter dowolny i nieuzasadniony, c) w momencie wydawania rozkazu poprzedzającego skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim, wobec czego jej zwolnienie ze służby było niedopuszczalne, d) po wydaniu zaskarżonej decyzji udzielono skarżącej urlopu macierzyńskiego, co możliwe jest wyłącznie w wobec funkcjonariusza pozostającego w służbie. art. 7, art. 8, art. 10, art. 61 § 4, art. 80 k.p.a. Pełnomocnik skarżącej podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ja poprzedzającej i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Szef ABW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi przepis art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2018 r. r. poz. 2387 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w powyżej określonym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też rozstrzygnięcie podejmowanie na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW powinno uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes funkcjonariusza (art. 7 k.p.a.). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych tzw. wyrażeń nieostrych w postaci "ważnego interesu służby" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2972/02, Lex nr 82811). Powyższa decyzja jest zatem decyzją uznaniową, wymagającą wykazania przez organ dlaczego wskazane okoliczności uzasadniają zastosowanie niekorzystnego dla funkcjonariusza rozstrzygnięcia i z jakich przyczyn stanowią one "ważny interes służby". W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, przesłanka zwolnienia skarżącej ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana i uzasadniona. Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organ zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes skarżącej (art. 7 k.p.a.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że ostatecznymi decyzjami Ministra – Członka Rady Ministrów, Koordynatora Służb Specjalnych cofnięto skarżącej poświadczenia bezpieczeństwa. Tym samym przestała ona spełniać, określony w art. 44 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW, warunek dawania rękojmi zachowania tajemnicy, stosownie do wymogów określonych w art. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji niejawnych niejawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 742). Biorąc zaś pod uwagę specyfikę służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, gdzie zasadą niejawności podejmowanych dzialań w celu wykonania ustawowych obowiązków, brak poświadczenia bezpieczeństwa funkcjonariusza uniemożliwia mu dostęp do informacji niejawnych, co skutkuje niemożnością pełnienia przez funkcjonariusza służby w ABW. Natomiast "ważny interes służby", przejawiający się w jak najefektywniejszym wykonywaniem zadań przez ABW jako całości i każdego funkcjonariusz z osobna, przemawia za tym, by takiego funkcjonariusza zwolnić ze służby w ABW. W ocenie Sądu, przesłanka zwolnienia skarżącej ze służby w ABW z uwagi na ważny interes służby została, wbrew zarzutom skargi, wystarczająco wykazana, a Szef ABW dokonał prawidłowej wykładni art. 60 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 44 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW. Zgodnie z art. 64 ust. 1 i 2 ustawy o ABW oraz AW, funkcjonariusza-kobiety nie można w okresie ciąży i w czasie urlopu macierzyńskiego zwolnić ze służby, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 54 ust. 3, art. 60 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6. 2. W razie zwolnienia funkcjonariusza-kobiety ze służby na podstawie art. 54 ust. 3 i art. 60 ust. 2 pkt 5 i 6, przysługuje jej uposażenie do końca urlopu macierzyńskiego. W świetle powyżej przytoczonego przepisu zarzut podniesiony w skardze, że doszło do jego naruszenia jest niezasadny. Należy zgodzić się z organem, że fakt przebywania skarżącej na zwolnieniu lekarskim w świetle tego przepisu nie miał znaczenia prawnego. Nie sposób również zgodzić się z zarzutem, iż organ przedwcześnie wszczął postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją, gdyż decyzje o cofnięciu skarżącej poświadczeń bezpieczeństwa zostały zaskarżone do sądu administracyjnego. Organ w tym zakresie działał w ramach prawa, gdyż decyzje o cofnięciu skarżącej poświadczeń bezpieczeństwa były decyzjami ostatecznymi. Zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania nie znajdują potwierdzenia w zebranym przez Szefa ABW materiale dowodowym. Reasumując, Szef ABW mógł zatem zwolnić skarżącą ze służby. W pierwszej kolejności na podkreślenie zasługuje, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało uzasadnione przesłankami dostatecznie zindywidualizowanymi, a organ szczegółowo wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Istotne przy tym jest również i to, że organ zgromadził taki materiał dowodowy, którego szczegółowa analiza stanowi dostateczne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do poczynionych ustaleń faktycznych organ precyzyjnie wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia, decyzja nie nosi zatem znamion dowolności, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca i w pełni przekonywująca, a zatem spełnione zostały przesłanki z art. 107 § 3 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie ważny interes służby został prawidłowo określony i powiązany z sytuacją jaka powstała w miejscu pełnienia przez skarżącą służby z uwagi na długotrwałą nieobecność w służbie. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się aby zaskarżona decyzja jak i poprzedzający ją rozkaz personalny wydane zostały z naruszeniem prawa, skutkującym ich uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności i dlatego, na podstawie art. 151 p.ps.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącej od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca