II FZ 443/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 28 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej Wydziale II zażalenia S. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1243/07 w przedmiocie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 31 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Po 1243/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniosek skarżącego S. L. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 września 2007 r. w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 31 maja 2007r., Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodu uzyskanego z dokonanej sprzedaży nieruchomości. Z przedstawionego w uzasadnieniu dotychczasowego przebiegu postępowania sądowego wynika, że postanowieniem z dnia 26 września 2007 r. odrzucono skargę podatnika na wskazaną powyżej decyzję. 23 stycznia 2008 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie doradcy podatkowego. Wniosek ten uwzględniono postanowieniem referendarza z dnia 12 marca 2008 r. W dniu 13 maja 2008 r. wyznaczony doradca podatkowy złożył do akt niniejszej sprawy pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego w tej sprawie, a następnie w dniu 23 maja 2008 r. wniósł skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 26 września 2007 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniosek strony o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, z uwagi na przekroczenie siedmiodniowego terminu do złożenia tego wniosku. Pismem z dnia 20 sierpnia 2008 r. pełnomocnik podatnika złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Uzasadniając przedmiotowy wniosek pełnomocnik strony podał, że z powodu problemów zdrowotnych nie złożył w ustawowym terminie skargi kasacyjnej. Do wniosku załączono zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, iż doradca podatkowy w okresie od 19 do 22 maja 2008 r. miał ograniczone możliwości funkcjonowania psychospołecznego. Odrzucając ten wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny przywołał treść art. 86 § 1 i art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako p.p.s.a.). Następnie Sąd wskazał, że przewidziany w art. 87 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia pisma jest ustawowym terminem procesowym, który podlega przywróceniu na zasadach ogólnych. Oznacza to, że w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu należy wnieść do sądu wniosek o jego przywrócenie, jednocześnie uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że skoro przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 22 maja 2008 r. (co wynika z zaświadczenia lekarskiego), to wniosek o przywrócenie terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. należało wnieść w ciągu siedmiu dni od tej daty, tj. do 29 maja 2008 r. podając jednocześnie okoliczności świadczące o braku winy w uchybieniu siedmiodniowego terminu. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony dopiero w dniu 20 sierpnia 2008 r. przedłożył zaświadczenie lekarskie, które miało uprawdopodobnić brak jego winy w uchybieniu siedmiodniowego terminu. W tej sytuacji Sąd uznał, że wniosek strony jest spóźniony, gdyż został wniesiony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Wskazując na powyższe, Sąd na podstawie art. 88 w związku z art. 87 § 1 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu wniosku. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik podatnika wniósł o jego uchylenie i przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Uzasadniając zażalenie strona podała, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został złożony po terminie, ale po odrzuceniu tego wniosku przez Sąd I instancji postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2008 r., doręczonym jej w dniu 13 sierpnia 2008 r. strona wystąpiła o przywrócenie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem żalącego we wniosku z dnia 20 sierpnia 2008 r. podano ważną przyczynę niedochowania terminu oraz wskazano datę, w której pełnomocnik powziął wiadomość o odrzuceniu pierwotnego wniosku o przywrócenie terminu. W ciągu 7 dni od tej daty został złożony wniosek, którego odrzucenie jest przedmiotem zażalenia. W ocenie żalącego przed doręczeniem postanowienia o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnik nie wiedział, iż uchybił pierwotnemu terminowi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z przywołanego przepisu wynika w jednoznacznie, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku należy liczyć od momentu ustania przyczyny uchybienia terminu, nie zaś od dnia, w którym wnioskodawca ( w tym przypadku jego pełnomocnik) dowiedział się o tym, iż terminowi uchybił (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II str.208, H.Knysiak- Molczyk [w:] T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie I, str.337, postanowienie NSA z dnia 27 maja 2008 r. sygn. akt II OZ 513/08 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). W rozpoznawanej sprawie przyczyną, z powodu której pełnomocnik skarżącego nie mógł wnieść w terminie wniosku o przywrócenie terminu do skargi kasacyjnej były względy zdrowotne ( "ograniczone możliwości funkcjonowania psychospołecznego"). Trafnie przyjął Sąd I instancji, że z treści przedstawionego przez wnioskodawcę zaświadczenia lekarskiego wynika, iż przyczyna powyższa ( choroba pełnomocnika) ustała w dniu 22 maja 2008 r. ( 23 maja 2008 r. pełnomocnik złożył zresztą skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia), zatem wniosek o przywrócenie terminu należało złożyć w ciągu siedmiu dni od tej daty. Wbrew twierdzeniu zawartemu w zażaleniu Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu nie popełnił błędu logicznego co do przesłanek przywrócenia terminu, prawidłowo określając przyczynę uchybienia terminu i datę jej ustania. Zauważyć zresztą należy, iż reprezentujący stronę skarżącą pełnomocnik zdawał sobie sprawę z faktu uchybienia terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, o czym świadczy chociażby treść uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu z dnia 20 sierpnia 2008 r. ( "nie zrobiłem nic, aby powiadomić o sytuacji mojego klienta bądź zlecić czynność złożenia wniosku o przywrócenie terminu i skargi kasacyjnej innej osobie") Dodać należy, odnosząc się do argumentacji podniesionej w zażaleniu, iż wskazana w niniejszej sprawie przeszkoda (przyczyna) uniemożliwiająca pełnomocnikowi zachowanie ustawowego siedmiodniowego terminu była tej natury, iż pełnomocnik dowiedział się o jej ustaniu w czasie (momencie), gdy ustała. Nie sposób bowiem przyjąć, iż o powrocie do zdrowia i możliwości funkcjonowania psychospołecznego pełnomocnik dowiedział się z postanowienia Sądu z dnia 6 sierpnia 2008 r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie jako niemające usprawiedliwionych podstaw.