II SA/Wa 1276/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dowódcy [...] Brygady [...] w S. na decyzję Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Dowódca [...] Brygady [...] w S. (dalej "skarżący", "organ I instancji") pismem z dnia 16 czerwca 2020 r. wniósł skargę na decyzję Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] uchylającą wydany przez organ I instancji rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...], którym odmówiono [...] A. O. zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę z dnia 8 lipca 2020 r. Dowódca Garnizonu [...] wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarżący nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., a zatem wniesiona przez niego skarga jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga Dowódcy [...] Brygady [...] w S. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.") stronami postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W myśl art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny wszczyna zatem postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez wskazane powyżej podmioty. Pojęcie interesu prawnego, konstytuujące legitymację materialną skarżącego, należy ujmować w kategoriach obiektywnych. Istnieje on wówczas, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Zarówno zatem wskazane powyżej przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak i art. 28 i 29 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, definiujące pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym nie wskazują, by uprawnionym do wniesienia skargi był organ prowadzący postępowanie w I instancji. Również w orzecznictwie jednoznacznie wykluczono możliwość złożenia skargi przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę w I instancji. Jak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl) "w ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja jednak dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. (...) Przyznanie organowi orzekającemu statusu strony uprawnionej do złożenia odwołania od własnej decyzji czy złożenia skargi godziłoby w elementarne zasady i wartości obowiązujące w tym postępowaniu, skoro organ administracji publicznej stawałby się "sędzią we własnej sprawie". Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej stanowisko, należy uznać, że wniesiona przez Dowódcę [...] Brygady [...] w S. skarga, jako wniesiona przez podmiot nieposiadający statusu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.