II FSK 657/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak – Osetek, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 1108/09 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 2 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sygn. akt I SA/Kr 1108/09 oddalił skargę T. S.A. w K. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 2 kwietnia 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy wynika, że w dniu 23 stycznia 2009 r. wpłynął do Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów wniosek spółki o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków na podwyższenie kapitału zakładowego w drodze emisji akcji. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Skarżąca spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży zintegrowanych systemów szynowych dla transportu kolejowego, tramwajowego i metra. W celu pozyskania finansowania spółka zamierza dokonać podwyższenia kapitału zakładowego w drodze emisji akcji na Giełdzie Papierów Wartościowych. Emisja nowych akcji spółki pozwoli na pozyskanie środków finansowych na: rozszerzenie oferty spółki o usługi wykonawcze poprzez przejęcie spółki z branży wykonawczej, zakup maszyn i urządzeń oraz oprzyrządowania, rozszerzenie działalności spółki o działalność produkcyjną. Pozyskanie finansowania w drodze emisji akcji pozwoli na dalszy rozwój spółki, zwiększenie obrotów i w konsekwencji zwiększenie dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. W związku z podwyższeniem kapitału zakładowego oraz planowanym wejściem na giełdę skarżąca spółka w 2008 r. poniosła różnego rodzaju koszty. Koszty te dotyczą w szczególności: - doradztwa prawnego związanego z ofertą publiczną akcji i ubieganiem się o ich dopuszczenie i wprowadzenie na Giełdę Papierów Wartościowych, obejmujące doradztwo przy sporządzaniu umowy z firmą inwestycyjną, doradztwo w zakresie dostosowania dokumentów korporacyjnych do wymogów rynku kapitałowego, sporządzenie projektów uchwał, przygotowanie prospektu emisyjnego - przygotowania spółki do oferty publicznej, przygotowanie oferty publicznej oraz realizację oferty publicznej, - przygotowanie dla potrzeb prospektu emisyjnego opinii biegłego rewidenta o historycznych informacjach finansowych spółki, weryfikację elementów prognozowanych informacji finansowych zamieszczonych w prospekcie emisyjnym, doradztwo w zakresie sporządzenia prospektu emisyjnego, wykonanie procedur atestacyjnych dotyczących sprawozdania finansowego pro-forma za okres 12 miesięcy zakończony 31 grudnia 2007 r., - usług public relations na terenie Polski związanych z publiczną ofertą akcji spółki, w tym przeprowadzenie akcji informacyjnej w tym zakresie. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy określone powyżej wydatki ponoszone przez spółkę w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego i emisją akcji na giełdzie stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) dalej: u.p.d.o.p.? Zdaniem skarżącej spółki poniesione wydatki związane z podwyższeniem kapitału zakładowego i emisją akcji na giełdzie powinny stanowić koszt uzyskania przychodu w dacie ich poniesienia. Skarżąca uważa, że możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu danych wydatków jeżeli wydatki te są ponoszone celowo dla osiągnięcia przychodów. W opinii spółki dla uznania, że wydatek jest ponoszony w celu osiągnięcia przychodów nie jest konieczne wystąpienie w każdym przypadku związanego z nim ujmowanego w sposób konkretny przychodu. Istotne jest natomiast, aby poniesione wydatki miały na celu zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów, tak aby przynosiły przychody także w przyszłości. Podwyższenie przez spółkę kapitału zakładowego i emisja akcji na giełdzie ma na celu pozyskanie środków finansowych niezbędnych do rozszerzenia działalności spółki i w konsekwencji zwiększenie przychodów. Przychodami związanymi z kosztami poniesionymi na podwyższenie kapitału zakładowego będą w tym przypadku przychody uzyskane z działalności gospodarczej finansowanej tym kapitałem. Podwyższenie kapitału zakładowego przyczyni się do powiększenia wartości środków trwałych i obrotowych, którymi spółka może dysponować w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej skierowanej na osiąganie przychodów podlegających opodatkowaniu. Takie wykorzystanie środków pozyskanych dzięki emisji nowych akcji nie powinno, zdaniem spółki pozostawiać wątpliwości, że poprzez rozszerzenie zakresu działalności służy ona zwiększeniu wolumenu przychodów spółki. Zdaniem spółki istnieje związek między ponoszonymi przez nią wydatkami związanymi z podwyższeniem kapitału zakładowego i emisją akcji, a osiąganymi przychodami. Zwiększenie kapitału zakładowego nie jest bowiem celem samym w sobie. Właściwym celem emisji nowych akcji jest rozwój działalności spółki przekładający się w sposób bezpośredni na wysokość uzyskiwanych przez nią przychodów, dlatego wydatki te winny być traktowane jako koszty uzyskania przychodów. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca spółka powołała wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych. Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w imieniu Ministra Finansów wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko skarżącej spółki za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że skoro opisane przez jednostkę wydatki pozostają w bezpośrednim związku z podwyższeniem jej kapitału zakładowego, a więc są związane z przysporzeniem nie stanowiącym przychodu podatkowego, to nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 i ust. 1 u.p.d.o.p. Pismem z dnia 17 kwietnia 2009 r. skarżąca spółka skierowała do Dyrektora Izby Skarbowej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdzono brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej . Na powyższą interpretację skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: a) art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., przez nie uznanie wydatków poniesionych w związku z przygotowaniem wejścia spółki na giełdę i nowych akcji do kosztów uzyskania przychodów, mimo iż można je powiązać z przychodami uzyskiwanymi w przyszłości; b) art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. poprzez nieuwzględnienie, iż okoliczność, że podwyższenie kapitału zakładowego nie jest przychodem w rozumieniu ustawy nie wpływa na możliwość zaliczenia wydatków z nim związanych do kosztów uzyskania innych przychodów; c) art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. przez uniemożliwienie skarżącej zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków, których przepis ten nie wymienia; d) art. 431 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000r. Nr 94, póz. 1037 z późn. zm.) - dalej: k.s.h., przez pominięcie, że poza bezpośrednim skutkiem emisja nowych akcji prowadzi pośrednio do umocnienia pozycji rynkowej, wywołuje efekt marketingowy, przez gwarancyjną funkcję kapitału e) art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, iż wydatki poniesione w związku z powiększeniem kapitału zakładowego spółki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów oraz przyjęcie, że art. 7 wskazanej ustawy odnosi się do treści art. 12 ust 4 pkt 4 u.p.d.o.p. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, a to: a) art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, póz. 60 ze zm.), co wyraziło się w tym, iż organ podatkowy nienależycie ocenił stan faktyczny sprawy, gdyż nie dopatrzył się związku przyczynowego pomiędzy emisją akcji, a zwiększeniem przychodów skarżącej w przyszłości oraz b) art. 14e Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie, powołanych we wniosku o wydanie interpretacji orzeczeń sądów administracyjnych, czym naruszył wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej działający z upoważnienia Ministra Finansów wniósł o jej oddalenie powielając argumentację zawartą w interpretacji i odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił w pełni stanowisko Ministra Finansów i uznał, że sporne w sprawie wydatki nie stanowią kosztu uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Sąd pierwszej instancji rozpoznając niniejszą sprawę wskazał, że istota sporu sprowadzała się do ustalenia czy wymienione we wniosku wydatki mogą stanowić koszty uzyskania przychodów ze względu na ich powiązanie z przychodami wymienionymi w art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. Analizując przepis art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że założeniem ustawodawcy było uznanie, iż otrzymanie przez spółkę oznaczonych przychodów na podwyższenie kapitału zakładowego jest zdarzeniem szczególnie doniosłym dla bytu spółki, inicjującym proces prowadzący do wydania dokumentów akcji, co zgodnie z art. 452 § 1 k.s.h. skutkuje podwyższeniem kapitału zakładowego o sumę wartości nominalnej objętych akcji. Kierując się tymi względami, ustawodawca nakazał pominięcie tego rodzaju przychodów przy ustalaniu dochodu powodując ex lege pomniejszenie podstawy opodatkowania. Konsekwentnie jednak, zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.p., zakazał przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania uwzględniania kosztów uzyskania przychodów. Konkludując Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro zatem, przychód otrzymany na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego (w sprawie niniejszej na podwyższenie kapitału zakładowego w drodze emisji akcji) nie zalicza się do przychodów, to równocześnie nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z powiększeniem kapitału zakładowego. W końcowej części uzasadnienia skład rozpoznający przedmiotową sprawę podkreślił, że nieuwzględnienie, na podstawie art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.o.p., kosztów uzyskania przychodów ze źródeł przychodów, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu lub są wolne od opodatkowania wyłącza możliwość traktowania wydatków bezpośrednio związanych z podwyższeniem kapitału zakładowego, a do takich niewątpliwie należą wydatki, o których mowa we wniosku o pisemną interpretację prawa podatkowego, jako kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W takiej sytuacji doszłoby do podwójnego pomniejszenia podstawy opodatkowania przez tego samego podatnika, z tego samego tytułu. Raz poprzez ustawowe pomniejszenie przychodu na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p. i drugi raz, poprzez powiększenie kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Na powyższy wyrok skargę kasacyjną wniosła spółka zaskarżając go w całości i wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Autor skargi kasacyjnej wyrokowi zarzucił: Naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej: p.p.s.a. przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności: a) naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez uznanie wydatków poniesionych w związku z przygotowaniem się do wejścia Skarżącej na Giełdę Papierów Wartościowych (GPW) za tożsame z wydatkami związanymi z podwyższeniem kapitału zakładowego poprzez emisję nowych akcji, a tym samym uznaniem tych wydatków za nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, w zw. z art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p., pomimo że wydatki te zostały poniesione w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów oraz można je powiązać pośrednio z przychodami uzyskiwanymi w przyszłości; b) art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do wydatków mających związek z podwyższeniem kapitału zakładowego poprzez emisję nowych akcji; c) art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 w związku z art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. poprzez uznanie, że wydatki poniesione przez skarżącą są kosztami uzyskania przychodów związanymi z dochodami niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo wolnymi od podatku, pomimo że środki otrzymane w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego w drodze emisji nowej serii akcji na GPW nie są przychodem w rozumieniu przepisów u.p.d.o.p., a więc do "przychodu" tego ten nie można stosować zasad ustalania podstawy opodatkowania, o których mowa w art. art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 u.p.d.o.p., a tym samym wydatki związane z podwyższeniem kapitału zakładowego mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, o ile tylko nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p; d) art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w związku z art. 431 § 1 k.s.h., przez pominięcie faktu, że poza bezpośrednim skutkiem w postaci zwiększenia kapitału zakładowego poprzez emisję nowych akcji prowadzi ona pośrednio do umocnienia pozycji rynkowej przez gwarancyjną funkcję kapitału zakładowego, a tym samym wydatki związane z podwyższeniem kapitału zakładowego zostają poniesione w celu zachowania i zabezpieczenia źródła, przychodów, a zatem stanowią koszt uzyskania przychodu. 2. Naruszenie przepisów postępowania, o czym mowa w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. w które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: a) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez to, że stan faktyczny sprawy przedstawiony przez skarżącą we wniosku o pisemną interpretacje przepisów prawa podatkowego był inny, niż przyjął to Sąd przedstawiając stan sprawy w uzasadnieniu wyroku; b) niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi w sytuacji, gdy Interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana z naruszeniem art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym przyjęciu i ocenie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o pisemną interpretacje przepisów prawa podatkowego; c) niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 oraz 14e § 1 Ordynacji podatkowej, w konsekwencji wybiórczego przywołania w uzasadnieniu wyroku orzeczeń sądów administracyjnych w identycznych sprawach, które były dla skarżącej niekorzystne, natomiast pominięcie przywołanych przez skarżącą zarówno we wniosku o interpretację jak i w skardze do WSA korzystnych dla skarżącej orzeczeń sądów administracyjnych, co w ocenie skarżącej narusza zasady postępowania określone w art. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, ale także przepisy art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP jako zachowanie dyskryminujące i nierówno traktujące skarżącą na tle innych podmiotów w sytuacji, gdy ten sam przepis prawa podatkowego interpretowany jest na korzyść bądź nie korzyść strony skarżącej w zależności od właściwości miejscowej sądu administracyjnego rozpatrującego taką sprawę; d) poprzez nieuznanie przez WSA w zakresie wskazanym w pkt 2 lit.b) i lit.c), iż uchybienie ww. przepisom ustawy Ordynacja podatkowa miało miejsce albo i uznanie, iż uchybienie tym przepisom, stanowiąc naruszenie zasad: postępowania administracyjnego (podatkowego) - w stanie sprawy - nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a więc również w związku z tym naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a ponieważ sądy administracyjne sprawują - zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) dalej: p.u.s.a - wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta na zasadzie art. 1 § 2 p.u.s.a. sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, w konsekwencji ww. okoliczności, ze względu na to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wykonał we wskazanym zakresie funkcję kontrolną niewłaściwie, również naruszenie art. 1 § 2 p.u.s.a oraz art. 3 § 2 p.p.s.a., 3. Z ostrożności procesowej mając na względzie rozbieżne orzecznictwo sądów administracyjnych zarówno WSA jak i NSA odnośnie zagadnień będących przedmiotem skargi kasacyjnej, celem zapewnienia jednolitości orzecznictwa sądowoadministracyjnego składam postulat do składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną do wdrożenia procedury przewidzianej w art. 187 § 1 w związku z art. 15 § 1 pkt 3 p.p.s.a.. Podstawą do przyjęcia powyższego postulatu przez skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pojawiające się w tej kwestii prawnej rozbieżne orzecznictwo sądów administracyjnych, a potwierdzenie powyższego postulatu znajduje uzasadnienie w wyroku z dnia 7 listopada 2008 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II GSK 457/08, w którym sąd orzekł: "Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygniecie. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, odwoływanie się przez sądy administracyjne do uchwał NSA - podejmowanie i moc wiążąca, których znajduje oparcie w ustawie - nie tylko nie uchybia prawu, ale i ze wszech miar zasługuje na aprobatę ". W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przewidzianych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. Odnosząc się do podniesionych przez spółkę w skardze kasacyjnej zarzutów należy wskazać, że w dniu 24 stycznia 2011 r. w sprawie sygn. akt II FPS 6/10 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę stwierdzając, że "tylko wydatki związane z emisją nowych akcji, bez których nie jest możliwe podwyższenie przez spółkę akcyjną kapitału zakładowego, nie są kosztami uzyskania przychodów, stosowanie do reguł wyrażonych w treści art. 12 ust. 4 pkt 4 i art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) w zw. Z art. 15 ust. 1 tej ustawy". Dokonując analizy prawnej spornych przepisów stwierdzono w uzasadnieniu uchwały, że art. 14 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. dotyczy przychodów wyłączonych z przychodów opodatkowanych, które są przysporzeniami traktowanymi przez przepisy o rachunkowości jako niebędące składnikiem rachunku wyników. Ponieważ operacje te mają charakter definitywny, to powinny być neutralne podatkowo. Oznacza to, że koszty ponoszone w celu utworzenia lub powiększenia kapitału zakładowego, funduszu udziałowego lub funduszu założycielskiego albo funduszu statutowego w banku państwowym, albo funduszu organizacyjnego ubezpieczyciela, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p., a więc koszty poniesione na utworzenie lub powiększenie źródła przychodów nie mogą być uznane za koszty podatkowe chociażby pośrednio zorientowane na uzyskanie przychodów, gdyż inny jest cel ich poniesienia. Wpłaty na podwyższenie kapitału w drodze emisji akcji, o których mowa we wniosku o interpretację, nie są dla spółki przysporzeniem o charakterze trwałym i jako służące budowie źródła przychodów mają zasadniczo odmienny charakter od wydatków związanych z uzyskaniem przychodów (pośrednio czy bezpośrednio), względnie zmierzających do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Chybione jest w związku z tym rozumowanie, że przedmiotowe wydatki należy łączyć nie z przysporzeniami związanymi z utworzeniem lub powiększeniem kapitału zakładowego, lecz z przychodami, które dopiero zostaną uzyskane z działalności gospodarczej. Poza wcześniej zaprezentowanymi wywodami trzeba dodatkowo podnieść, że kwalifikując określony wydatek jako koszt podatkowy należy brać pod uwagę moment poniesienia wydatku, a nie moment osiągnięcia przychodów. Nieuprawnione jest łączenie w sposób pośredni wydatków powiązanych z przychodem nieopodatkowanym z osiągnięciem innych przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Podzielono w całości stanowisko wcześniej prezentowane w orzecznictwie NSA (por. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 2085/08), że zawarty w art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p., zwrot normatywny "do przychodów nie zalicza się" odnosi się do przychodów w rozumieniu art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p., który stanowi w istotnym dla sprawy zakresie, że dochodem jest nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Przepis art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p. wyłącza określone w nim przychody z przychodów ujętych w art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p.. Ponieważ art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p. mówi także o zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztach uzyskania przychodów jako kategorii współtworzącej dochód wskutek pomniejszenia przychodów o te koszty, staje się oczywiste, że koszty uzyskania przychodów nie mogą być wiązane z przychodami, które z przychodów w rozumieniu wynikającym z art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p. zostały wyłączone. Stwierdzone powyżej rozróżnienie przychodu podatkowego, a więc przychodu określonego w art. 7 ust. 2 u.p.d.o.p., do którego odnoszą się koszty jego uzyskania, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., od przychodu (przysporzenia) określonego w art. 12 ust. 4 pkt 4 u.p.d.o.p., do którego zdefiniowane w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. koszty uzyskania nie maja zastosowania, ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia o zaliczeniu spornych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Skoro z przedstawionego w złożonym wniosku o wydanie interpretacji opisu stanu faktycznego wynikało, że podnoszone wydatki były bezpośrednio związane z pozyskaniem dodatkowego kapitału w drodze emisji publicznej akcji, to wydatki te nie mogły stanowić kosztu podatkowego w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Poglądy przedstawione w wyżej wskazanej uchwale korespondują z ustaleniami poczynionymi przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Powołana uchwała wiąże Naczelny Sąd Administracyjny w trybie i na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, wobec bezzasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego w rozumieniu art. 174 § 1 p.p.s.a. tj. art. 15 ust. 1, art. 12 ust. 4 pkt 4 i art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 u.p.d.o.p., na mocy art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.