V SA/Wa 654/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] w L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. UZASADNIENIE Marszałek Województwa [...], zwany dalej "Marszałkiem" decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. dokonał wstępnego uznania "[...]" Sp. z o. o., zwanej dalej "Stroną", za grupę̨ producentów dla grupy produktów "owoce", zatwierdzenia planu dochodzenia do uznania na lata 2012-2016, oraz wpisu do rejestru wstępnie uznanych grup producentów prowadzonego przez Marszalka. W dniu 29 czerwca 2012 r. Strona złożyła do Marszalka wniosek o dokonanie zmian w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Zmiana w planie dochodzenia do uznania dotyczyła przesunięcia terminu realizacji inwestycji z I półrocza 2012 r. (1 stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r.) na II półrocze 2012 r. (1 lipca 2012 r. do 31 grudnia 2012 r.). Przesunięcia terminu realizacji zadań́ dotyczyły: budowy sortownio-pakowni z pomieszczeniami socjalno-higienicznymi, zakupu i montażu urządzeń́ chłodniczych, wykonania przyłącza energetycznego ze stacją transformatorową, wykonania przyłącza wodociągowego - kanalizacyjnego z szambem, zakupu pojemników z pokrywami, zakupu skrzynek plastikowych a’ 10 kg do pojemników z pokrywami, zakupu skrzynek plastikowych a’10 kg, zakupu myjki do mycia skrzynek, zakupu całorzędowego kombajnu do zbioru malin - używanego, zakupu samochodu ciężarowego chłodnia z przyczepą chłodnią, dokumentacji technicznej, ekonomicznej, kosztów zaświadczeń́, pozwoleń́ i opłat, w tym opłat notarialnych i dokumentacji związanej z ich uzyskaniem, nadzoru urbanistycznego, architektonicznego i budowlanego, usług geodezyjnych. Marszałek decyzją znak: [...] z dnia [...] lipca 2012r dokonał zatwierdzenia zmian w planie dochodzenia do uznania. Decyzję z upoważnienia Marszałka podpisała J. T., Zastępca Dyrektora Departamentu Rolnictwa i Środowiska Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w L.. W dniu 22 czerwca 2017r. Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w L., zwany dalej "Dyrektorem OT ARR", pismem znak: [...] zwrócił się̨ do Marszałka o przekazanie w trybie pilnym oryginałów lub kopii poświadczonych za zgodność́ z oryginałem upoważnień́ osób, które podpisywały decyzje w imieniu Marszałka. W odpowiedzi na powyższe Dyrektor Departamentu Rolnictwa i Środowiska Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] pismem z dnia 14 lipca 2017 r. (znak: [...]) odmówił przesłania żądanych upoważnień́. Pismem z dnia 7 sierpnia 2017 r. (znak; [...]) Dyrektor OT ARR ponownie zwrócił się̨ do Marszalka o przekazanie przedmiotowych upoważnień́. W dniu 5 września 2017 r. Marszałek przy piśmie znak: [...]przekazał Dyrektorowi OR ARiMR stosowne upoważnienia, wśród których nie znajdowało się̨ upoważnienie dla J.T.. Pismem z dnia 25 września 2017r. (znak: [...]) Zastępca Dyrektora OR ARiMR zwrócił się̨ do Marszałka z prośbą o przekazanie w trybie pilnym oryginału lub kopii poświadczonej za zgodność́ z oryginałem upoważnienia do wydawania w imieniu Marszałka decyzji w ramach realizacji mechanizmów dotyczących ,,grup producentów", udzielonego J. T.. W odpowiedzi na powyższe Wicemarszałek Województwa [...] pismem z dnia 12 października 2017 r. (znak: [...]) poinformował, że w aktach osobowych oraz w rejestrze upoważnień́ Marszałka nie znajduje się̨ stosowne upoważnienie dla J. T.. Ponadto Marszałek poinformował, iż J. T. od dnia 1 lutego 2014 r. nie jest pracownikiem Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w L.. W związku z powyższym Dyrektor OR ARiMR pismem z dnia 7 marca 2018 r. (znak: [...]) przekazał Prezesowi Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwanemu dalej "Prezesem ARiMR", swoje stanowisko w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka z dnia [...] lipca 2012r. W ocenie Dyrektora OR ARiMR decyzja z dnia[...] Iipca 2012r., znak: [...], została podpisana przez osobę̨ nieupoważnioną, zaś́ czynność́ dokonana przez osobę̨ nieupoważnioną skutkuje wystąpieniem przesłanki nieważności decyzji zgodnie z art. 156 § 1 Kpa Pismem z dnia 14 marca 2018 r. Prezes ARiMR zwrócił się̨ do Marszałka o przekazanie regulaminu organizacyjnego urzędu, regulaminu wewnętrznego Departamentu Rolnictwa i Środowiska oraz zakresu obowiązków J. T. pełniącej flukcię zastępcy dyrektora departamentu do 2014 r. W dniu 13 kwietnia 2018 r. Marszałek poinformował, że Departament Rolnictwa i Środowiska Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] nigdy nie posiadał wewnętrznego regulaminu organizacyjnego, a regulamin organizacyjny urzędu jest dostępny na jego stronie internetowej. Ponadto, wskazał, że ARiMR nie ma kompetencji prawnych i statutowych do przeprowadzania czynności kontrolnych w zakresie weryfikacji akt pracowniczych osób zatrudnionych w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...]. Zawiadomieniem z dnia 15 maja 2018 r. (znak; [...]), Prezes ARiMR poinformował Stronę̨ o wszczęciu z urzędu postepowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji znak: [...] z dnia[...] Iipca 2012 r. Prezes ARiMR decyzją nr [...] z dnia[...] czerwca 2018 r. stwierdził nieważność́ decyzji Marszałka, znak; [...], z dnia[...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu decyzji Prezes ARiMR wskazał, że w świetle ustaleń́ poczynionych w toku prowadzonego postepowania, J. T. - Zastępca Dyrektora Departamentu Rolnictwa i Środowiska Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w L., nie posiadała upoważnienia Marszałka do wydawania decyzji w sprawie zatwierdzenia zmian w planie dochodzenia do uznania wstępnie uznanej grupy. W dniu 13 lipca 2018 r. do Prezesa ARiMR wypłynęło skierowane do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołanie Strony z dnia 11 lipca 2018 r. od ww. decyzji Prezesa ARiMR. W następstwie rozpoznania powyższego odwołania Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] września 2019r. znak [...] uchylił zaskarżoną decyzją w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa[...] z dnia [...] lipca 2012r. W uzasadnieniu własnej decyzji MRiRW przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne ; Organ I instancji, twierdzenie o braku upoważnienia dla J. T. wywiódł z analizy korespondencji prowadzonej uprzednio przez Dyrektora OT ARR, a następnie Dyrektora OR ARiMR z Marszałkiem, jak również̇ ze swojej korespondencji z tym organem. Jednak zdaniem organu odwoławczego, z odpowiedzi udzielonych kolejno przez Dyrektora Departamentu Rolnictwa i Środowiska Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], Marszałka i Wicemarszałka Województwa [...] nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że J. T. nie miała upoważnienia do wydania decyzji kontrolowanej w imieniu Marszałka, Brak w aktach osobowych oraz rejestrze upoważnień́ Marszałka upoważnienia dla J. T. w 20l8r. nie stanowi dowodu na nie istnienie tego upoważnienia w dacie wydania decyzji. Można wywieść na podstawie pisma Marszałka z dnia 5 września 2017r., że skoro inne osoby pełniące funkcje dyrektora lub zastępcy dyrektora lub p.o. dyrektora Departamentu Rolnictwa i Środowiska Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] posiadały upoważnienia do wydawania decyzji m.in. w tym samym zakresie, w którym była wydana decyzja kontrolowana, to również J. T. powinna mieć takie upoważnienie. Z prowadzonej z Urzędem Marszałkowskim w L. korespondencji nie wynika dlaczego w rejestrze upoważnień nie znajduje się upoważnienie dla J.T.. Mogło nie być́ takiego upoważnienia, ale również̇, o ile istniało, mogło nie zostać́ wpisane do ww. rejestru. Zdaniem organu odwoławczego, warunkiem dla stwierdzenia wady określonej w art. 156 § 1 pkt i (Jak również̇ pkt 2) Kpa, skutkującej nieważnością̨ decyzji kontrolowanej, jest bezsporne ustalenie nieistnienia (nie wydania) upoważnienia Marszałka dla J. T. do wydania kontrolowanej decyzji. Organ odwoławczy, w celu dokładnego zbadania okoliczności istnienia bądź́ braku istnienia upoważnienia dla J. T., uzupełnił postępowanie dowodowe, na zasadzie art. 136 Kpa. Otóż w dniu 11 października 2018r. zwrócił się̨ do Marszałka z prośbą o udzielenie informacji czy w latach 2012-2013 J. T. była upoważniona do podpisywania w imieniu tego organu decyzji z zakresu funkcjonowania grup producentów owoców i warzyw, w tym decyzji znak: [...] z dnia [...] lipca 2012 r. i czy zostały wytworzone dokumenty potwierdzające udzielenie takiego upoważnienia. Organ odwoławczy zwrócił się również z prośbą o udzielenie informacji, czy gdyby upoważnienie istniało, ale nie wynikało z treści odrębnego dokumentu potwierdzającego upoważnienie, to czy wynikało ono z przepisów wewnętrznych regulujących działanie Urzędu Marszałkowskiego w L. i Departamentu Rolnictwa i Środowiska w tym urzędzie lub wszelkich innych dokumentów. Z uwagi na to. że odpowiedź Marszałka nie pozwoliła na ustalenie istnienia lub braku istnienia upoważnienia dla J. T. – organ odwoławczy ponownie zwrócił się̨ do Marszałka w dniu 4 grudnia 2018 r. z prośbą o udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na pytanie – czy była upoważniona do podpisania w imieniu Marszałka decyzji kontrolowanej i czy zostały wytworzone dokumenty potwierdzające udzielenie takiego upoważnienia. Marszałek pismem z dnia 11 stycznia 2019 r. poinformował, że zgodnie z ustaleniami Oddziału Kadr Urzędu Marszałkowskiego w L. stwierdzono brak w aktach osobowych oraz rejestrze upoważnień́ Marszałka upoważnienia dla J.T.do wydania rzeczonych decyzji. W dalszej kolejności, w dniu 23 stycznia 2019 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwrócił się̨ do Marszałka z prośbą o udzielenie informacji: - kto pełnił funkcję dyrektora Departamentu Rolnictwa i Środowiska w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...] na dzień́ wydania decyzji w imieniu Marszałka Województwa [...], która następnie została podpisana przez Zastępcę̨ Dyrektora Departamentu Rolnictwa i Środowiska Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], J. T., - czy osoba pełniąca funkcję̨ dyrektora Departamentu Rolnictwa i Środowiska w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...] w dniu podpisania ww. decyzji pełniła swoje obowiązki służbowe czy też nie, oraz o nadesłanie kopii dokumentów, poświadczonych za zgodność́ z oryginałem, poprzedzających fakt wystąpienia któregoś́ z tych zdarzeń, oraz przesłanie, poświadczonej za zgodność́ z oryginałem, kopii upoważnienia, aktualnego na dzień́ wydania decyzji, dla dyrektora Departamentu Rolnictwa i Środowiska w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...] do podpisywania, w imieniu Marszałka Województwa [...], decyzji administracyjnych w wyżej wymienionym zakresie. W związku z nieuzyskaniem, w wyniku prowadzonej z Marszałkiem korespondencji, informacji pozwalających na stwierdzenie bez żadnych wątpliwości, że J. T. posiadała upoważnienia Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podjadł dalsze działania zmierzające do wyjaśnienia niniejszej sprawy. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019r. znak [...], na podstawie art. 52 Kpa wystąpił do Burmistrza Miasta Ś. o wezwanie J. T. do złożenia zeznań́ w charakterze świadka. Pismem z dnia 10 czerwca 2019r. Burmistrz Miasta Ś. przekazał protokół przesłuchania J.T., które odbyło się̨ w dniu 28 maja 2019 r. Zgodnie z załączonym protokołem z przesłuchania J. T. zeznała, że była zastępcą̨ dyrektora Departamentu Rolnictwa i Środowiska w okresie od 2008 r. do 31 stycznia 2014 r., a następnie odeszła na emeryturę̨. W okresie pełnienia obowiązków zastępcy dyrektora odpowiadała za pion rolnictwa, w tym także za grupy producentów. J. T. potwierdziła, że dyrektor Depanamentu posiadał upoważnienie Marszałka do wydawania decyzji i je podpisywał, zaznała także, że w związku z faktem, że Dyrektor Departamentu, którego była zastępcą̨, w połowie 2012 r. przebywał na długim zwolnieniu lekarskim, otrzymała upoważnienie Marszałka do wydawania decyzji dla grup producentów rolnych i grup producentów owoców i warzyw. Upoważnienie to obowiązywało od dnia wydania i było ważne dla wszystkich decyzji, które w tym czasie podpisywała, a wiec była upoważniona również̇ do podpisania decyzji skierowanej do Grupy Producentów [...] Sp. z o. o. J. T. nie była jednak w stanie przedstawić́ ww. upoważnienia, ani jego kopii, w związku z tym, że od 5 lat i 4 miesięcy przebywa na emeryturze i w domu nie posiada tego upoważnienia. Jednocześnie wskazała, że niezależnie od tego, że posiadała upoważnienie, regulamin organizacyjny Urzędu w § 12 mówi, że dyrektora w okresie jego nieobecności zastępuje wyznaczony przez niego zastępca, a § 13 wskazuje, że w komórkach, w których utworzono stanowisko zastępcy dyrektora, dyrektor określa jego zakres zadań́ i kompetencji. Jeśli dyrektor nie może pełnić́ swych obowiązków służbowych zakres zastępstwa rozciąga się̨ na wszystkie jego zadania i kompetencje. Dodatkowo J. T. zeznała, że upoważnienie Marszałka otrzymała w połowie 2012 r., widziała to upoważnienie, które przedstawiono jej w oryginale i je podpisała potwierdzając jego przyjęcie. Nigdy nie zostało ono cofnięte. Upoważnienie podpisał ówczesny Marszałek Województwa [...]. Zdaniem Ministra nie pozyskanie ww. upoważnienia na piśmie, o ile może stwarzać́ pewne wątpliwości co do istnienia upoważnienia, to nie może być́ jednak utożsamiane z jego brakiem (nie udzieleniem), zwłaszcza w sytuacji, gdy z zeznań złożonych przez J. T. wynika jednoznacznie, że upoważnienie takie istniało, jak również̇ wobec tego, że Marszalek nigdy nie zakwestionował faktu istnienia takiego upoważnienia. Mając jednak na względzie, że jest to wątpliwość niedająca się usunąć, należy ją rozstrzygnąć na korzyść strony postępowania na zasadzie art. 81 kpa, zwłaszcza że w okolicznościach sprawy nie zachodzą przesłanki negatywne określone w art. 81a§ 2 kpa. Zatem ocena materiału dowodowego skłania do przyjęcia braku podstaw stwierdzenia nieważności na gruncie przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, z powodu podpisania decyzji przez osobę̨ działającą bez upoważnienia. W okolicznościach sprawy nie zachodzą̨ również̇ pozostałe przesłanki nieważnościowe z art. 156 § 1 pkt 3-7 Kpa. Decyzję organu odwoławczego zaskarżył Prokurator Okręgowy w L. zarzucając jej: naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw, z art. 156 § 1 pkt 1 kpa i art. 268a kpa i art. 80 kpa przez uchylenie w całości prawidłowej decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 20 czerwca 2018 r. i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy w oparciu o błędnie przeprowadzoną - wbrew wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego - ocenę materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa[...] z dnia [...] lipca 2012 r. mimo jej wydania bez stosownego upoważnienia w rozumieniu art. 268a kpa, a tym samym - z naruszeniem przepisów o właściwości przewidzianym w art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2019 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem kwestionowana nią decyzja nie narusza prawa. Na wstępie przypomnieć jednak należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się̨ do ustalenia, czy decyzja ta obarczona jest jedną z wad prawnomaterialnych (podstaw stwierdzenia nieważności) ustanowionych w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza bowiem wyłom od zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.) i powinno być́ orzekane wyjątkowo, co oznacza wymóg bezspornego ustalenia danej przesłanki nieważności. W postępowaniu nieważnościowym organ nie powinien rozpatrywać́ sprawy co do jej istoty, bowiem nie rozstrzyga jakiejkolwiek kwestii merytorycznej, natomiast nie jest związany żądaniem strony odnośnie istnienia konkretnej przesłanki stwierdzenia nieważności, czyli orzeka samodzielnie w kwestii ich zaistnienia w granicach art. 156 § 1 k.p.a. W przypadku ustalenia braku ustawowych przesłanek, organ orzeka o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 158 § 1 k.p.a.). Minister prawidłowo ocenił, że kontrolowana decyzja nie jest obarczona żadną z wad nieważnościowych, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiot postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym ogranicza bowiem zakres kontroli zaskarżonej decyzji do wyłącznie wad najdonioślejszych, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra, który korzystając z kompetencji organu odwoławczego, uchylił na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję organu I instancji z [...] lipca 2018 r. i orzekł w sposób merytoryczny o niezaistnieniu podstaw stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa [...] z[...] lipca 2012r. W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie miało ustalenie istnienia podstaw z pkt 1 (wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości) oraz pkt 2 (wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa) §1 art. 156 k.p.a. Wymaga w tym miejscu jednocześnie zauważenia, że spór pomiędzy stronami postępowania dotyka kwestii wysunięcia całkowicie rożnych wniosków odnośnie do tego, czy wskazana decyzja została wydana w warunkach opisanych w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Sposób dojścia przez organ nadzoru do konkluzji prowadzącej do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa [...] opierał się̨ na uznaniu, że, po pierwsze brak w aktach osobowych oraz rejestrze - upoważnienia dla J. T.nie stanowi dowodu na nieistnienie tego upoważnienia w dacie wydania decyzji, a po drugie warunkiem dla stwierdzenia wady określonej w art. 156 § 1 pkt 1 (jak również̇ pkt 2) k.p.a. skutkującej nieważnością̨ decyzji kontrolowanej, jest bezsporne ustalenie nieistnienia (niewydania) upoważnienia Marszałka Województwa [...] dla J. T. do wydania decyzji z [...] lipca 2012r. czego – pomimo obszernie prowadzonej korespondencji miedzy urzędami - nie udało się̨ poczynić́. Skarżący Prokurator stoi na stanowisku, że przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe w sposób bezsporny wskazało na brak dokumentu poświadczającego posiadanie uprawnień́ dla J. T. w zakresie wydawania decyzji administracyjnych dotyczących grup producentów rolnych oraz owoców i warzyw i brak śladu takiego upoważnienia w rejestrze upoważnień́. Nie zachodzi, w ocenie Skarżącego również̇ negatywna przesłanka do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 2 k.p.a., bowiem decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Odnosząc się do tak postawionego problemu, tut. Sąd za trafne uznaje poczynione przez Ministra ustalenie, zgodnie z którym decyzja z[...] lipca 2012r. nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad prawnych uzasadniających stwierdzenie jej nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji Prezesa ARiMR z [...] czerwca 2018r. i odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 2012r. należy uznać za w pełni trafne, a prowadzona w ramach, postępowania nieważnościowego kontrola decyzji z [...] lipca 2012r. wyjaśniła, że nie pozyskanie upoważnienia dla J.T., na piśmie, o ile może stwarzać́ pewne wątpliwości co do istnienia upoważnienia, to nie może być́ jednak utożsamiane z jego brakiem (nieudzieleniem), zwłaszcza w sytuacji, gdy prowadzone było szerokie postępowanie dowodowe w tym zakresie. Wspomnieć́ trzeba o korespondencji prowadzonej z Dyrektorem OT ARR, następnie Dyrektorem OR ARiMR z Marszałkiem Województwa [...], a także korespondencji prowadzonaej pomiędzy organem odwoławczym a Marszałkiem Województwa [...]. Ważnym jest także wskazanie, iż̇ warszawski WSA w analogicznej kwestii wypowiedział się̨ już̇ w wyroku z 14 sierpnia 2018 r. sygn. akt. V SA/WA 80/18, w którym przyjęto, że nieodnalezienie upoważnienia nie jest równoznaczne z jego brakiem w dacie wydawania decyzji. Wskazano, że "(...) kontrolowaną decyzję J. T. podpisała z powołaniem się̨ na upoważnienie Marszałka - decyzja jest opatrzona stosowną imienną pieczątką, a J. T. powołała się̨ podpisując decyzje na posiadane upoważnienie Marszałka. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z orzecznictwa sądów administracyjnych nie wynika tak restrykcyjna interpretacja art. 268a k.p.a." Podobnie orzekł tut. Sąd w sprawie o sygn. Akt V SA/Wa 614/20. Jednocześnie z zeznań́ złożonych przez J. T., w roku 2019 r. w niniejszej sprawie wynika jednoznacznie, że upoważnienie takie w dacie wydania decyzji istniało, a uprawnienia te zostały jej przyznane w związku z długotrwałą absencją dyrektora departamentu, którego była zastępcą. Jak podkreśliła zeznająca upoważnienie to obowiązywało od czasu wydania na czas nieokreślony i nie zostało zawieszone ani uchylone zaś́ Marszałek Województwa [...] nigdy nie zakwestionował faktu istnienia takiego upoważnienia. Należy mieć́ na uwadze, że Regulamin Organizacyjny Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] (uchwała Nr CLXXIII/3556/2013 Zarządu Województwa [...] z 23 kwietnia 2013 r.) przewiduje w § 12 i § 13, że dyrektora w okresie jego nieobecności zastępuje wyznaczony przez niego zastępca oraz w komórkach organizacyjnych, w których utworzono stanowisko zastępcy dyrektora, dyrektor określa jego zakres zadań́ i kompetencji, a w sytuacji gdy dyrektor nie może pełnić́ swych obowiązków służbowych, zakres zastępstwa rozciąga się̨ na wszystkie jego zadania i kompetencje. Dyrektor departamentu, upoważniony jest zatem do załatwiania spraw indywidualnych i wydawania w imieniu Marszałka Województwa decyzji administracyjnych w oparciu o ustawę̨ z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. Nr 88, poz. 983 ze zm.) oraz art. 2 ust.1 i 1a ustawy z 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2008 r. Nr 11, poz. 70 ze zm.). Stąd przyjąć́ należy, że zastępca dyrektora Departamentu Rolnictwa i Środowiska Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] J. T., uprawniona była do podpisania przedmiotowej decyzji. Nie można zgodzić się z poglądem że J. T. mogła jedynie parafować́ projekty decyzji dotyczące grup producentów owoców i warzyw, a następnie przedkładać́ je do podpisu innym pracownikom którym udzielono upoważnień́ w tym zakresie. Minister w zaskarżonej decyzji poddał ocenie wszelkie okoliczności związane z niepozyskaniem przedmiotowego upoważnienia na piśmie, co nie może być́ utożsamiane z jego brakiem, może natomiast stwarzać́ pewne niedające się̨ usunąć́ wątpliwości co do jego istnienia. Minister wykazał zatem prawidłowo, że pomimo przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, kwestia istnienia bądź́ braku istnienia upoważnienia dla J. T. nie została wyjaśniona i wątpliwości tej nie da się usunąć́, co jest przesłanką do wydania rozstrzygnięcia na korzyść́ strony, zgodnie z art. 81a § 1 k.p.a. Warunkiem skorzystania z konstrukcji przyjętej w art. 81a k.p.a. jest nie tylko uprzednie wyczerpanie wszelkich możliwości dowodowych w sprawie w celu ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy, lecz także wszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego, stosownie do art. 77 § 1 k.p.a., w takim zakresie, w jakim organowi udało się̨ go zgromadzić́. W niniejszej sprawie przyjęta przez organ zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść́ strony umożliwiła organowi przyjęcie takiej interpretacji, która chroniła jak najmocniej interes strony przy interpretacji ustalonego stanu faktycznego. W tej sytuacji nieuzasadniony jest zarzut Prokuratora dotyczący naruszenia art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność́ została udowodniona. Gdyż̇ w ocenie Sądu organ odwoławczy podjął szereg działań́ opisanych już̇ powyżej zmierzających do wyjaśnienia istniejących w niniejszej sprawie wątpliwości, które nie doprowadziły jednak do uzyskania przedmiotowego upoważnienia dla J. T.. Organ odwoławczy prawidłowo uznał, że nie sposób przyjąć, by w okolicznościach sprawy dalsze prowadzenie czynności dowodowych miało doprowadzić do uzyskania dokumentu upoważnienia wydanego dla Jadwigi Tatary, zwłaszcza, że z uzyskanych informacji wynika, że brak jest możliwości jego odnalezienia. Stąd słusznie Minister podjął rozstrzygnięcie i wyjaśnił jakie dowody zebrane w toku postępowania uznał za wiarygodne, a jakim wiarygodności odmówił i dlaczego. Nadto organ odwoławczy prawidłowo dokonał subsumpcji tego stanu do przepisów prawa, co czyni wydaną decyzję prawidłową. Dodać́ należy, że niesłuszny jest zarzut Prokuratora, że w sprawie nie zachodziła negatywna przesłanka do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 2 k.p.a., z uwagi na niewywołanie przez nią nieodwracalnych skutków prawnych. Wobec braku legalnej definicji pojęcia nieodwracalnych skutków prawnych, w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a., należy posiłkować się̨ definicją tego pojęcia wypracowaną w judykaturze i doktrynie. Nieodwracalność́ skutków prawnych zachodzi wtedy, gdy brak jest przepisów prawnych, które mogłyby stanowić́ dla organu administracji podstawę̨ prawną do podjęcia aktów lub czynności mogących cofnąć́, znieść́ lub odwrócić́ skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wadą nieważności (tak za A. Wiktorowska (red.). Kodeks postepowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 20, 2017; por. wyrok SN z 6 kwietnia 1995 r., IN A RN 8/95, OSNAP 1995, nr 18). Zdaniem Sądu, za prawidłowe należy przyjąć́ stanowisko Ministra, że decyzja Marszałka zatwierdzająca zmiany do planu dochodzenia do uznania grupy producentów owoców "[...]" sp. z o.o. wywołała nieodwracalne skutki prawne, z uwagi na uznanie tej spółki za organizację producentów owoców w wyniku spełnienia warunków uznania w związku ze zrealizowaniem planu dochodzenia do uznania. Zdaniem Prokuratora, w niniejszej sprawie Dyrektor OR ARiMR ma nadal możliwość́ rozpoznania wniosku o zatwierdzenie zmian do planu dochodzenia do uznania, gdyż ustawa o grupach nadal obowiązuje, a zmienił się tylko organ rozpatrujący wniosek. Jednak w ocenie Sądu z tak przyjętym stanowiskiem nie można się̨ zgodzić́. Z treści rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 671, z późn. zm.) wynika, że grupy producentów owoców i warzyw mogły skorzystać́ z okresu przejściowego, trwającego maksymalnie 5 lat, w celu spełnienia warunków uznania za organizację producentów owoców i warzyw poprzez realizację tzw. planu dochodzenia do uznania. Przepisy UE w powyższym zakresie wdraża ustawa z 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu (Dz.U. z 2019 r. poz. 935), zgodnie z przepisami której, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji nadzorowanej, marszałek województwa miał kompetencje do wydawania decyzji m. in. w sprawach wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw, zatwierdzenia jej planu dochodzenia do uznania i w sprawie zmian do zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania. Należy nadmienić́ również̇, że w związku ze zmianą unijnych przepisów, od 2013 r. nie ma już̇ możliwości tworzenia nowych grup producentów w sektorze owoców i warzyw. Sąd podkreśla również że nie jest możliwe wprowadzanie zmian do planu dochodzenia do uznania, którego realizacja już̇ się̨ zakończyła. Nie jest więc także możliwe wydanie decyzji w tym zakresie. W ocenie sądu zmiana w planie dochodzenia do uznania wywołuje daleko idące i nieodwracalne skutki prawne, związane z zakończeniem planu dochodzenia do uznania, zakończeniem programu pomocowego ustanowionego przepisami o wspólnej organizacji rynków rolnych i realizacją celu wstępnego uznania, jakim jest osiągniecie statusu organizacji producentów. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie przyjmując, że zaskarżona decyzja Ministra wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie naruszała prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.