II SAB/Rz 37/09
Sądy administracyjne2009-10-13
Sygnatura
II SAB/Rz 37/09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia
2009-10-13
Rodzaj
Postanowienie WSA w Rzeszowie
Sędziowie
Zbigniew Czarnik
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
Treść orzeczenia
SENTENCJA
Dnia 13 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 13 października 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. i R. B. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie niepodjęcia zawieszonego postępowania i niewydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji – postanawia – I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącym kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego w sprawie wpisu.
UZASADNIENIE
W dniu 7 września 2009 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Rzeszowie wpłynęła skarga A. i R. B. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie niepodjęcia zawieszonego postępowania i niewydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 1512/1, obr. [...] miasta [...], położonej przy ul. H. W jej uzasadnieniu skarżący podali, że postanowieniem z dnia [...] września 2008 roku Burmistrz Miasta, na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) zawiesił postępowanie w sprawie o ustalenie warunków dla wskazanej na wstępie inwestycji, na okres 12 miesięcy, tj. do dnia 10 czerwca 2009 roku. Jako przyczynę zawieszenia wskazano fakt, że w dniu 21 kwietnia 2008 roku Rada Miasta podjęła uchwałę nr [...] o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] obszaru "Sport
i rekreacja przy ul. B." w J., w którym położona jest działka nr 1512/1. Zarzut skargi sprowadzał się do tego, iż mimo upływu wskazanego w postanowieniu terminu, nie uchwalono planu, nie podjęto zawieszonego postępowania i nie wydano decyzji w sprawie.
Zarządzeniem z dnia 7 września 2009 roku Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał skarżących do złożenia oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi do sądu, stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071, dalej k.p.a.), składali zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Burmistrza Miasta do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W wezwaniu zawarto pouczenie, iż procesową konsekwencją jego niewykonania w terminie 7 dni od doręczenia, będzie przyjęcie przez Sąd, że zażalenie, o którym wyżej mowa nie zostało wniesione. Wezwanie doręczono skarżącym w dniu 11 września 2009 roku – zwrotne potwierdzenie odbioru k. 18 akt sądowych. Mimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie udzielili odpowiedzi na wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., skuteczność wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzależniona jest od wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W sprawach ze skargi na bezczynność organu administracji oznacza to wymóg wyczerpania postępowania zażaleniowego uregulowanego w art. 37 § 1 i § 2 k.p.a. W sytuacji gdy ów wymóg nie został spełniony, skarga jako niedopuszczalna ulega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
W celu ustalenia czy skarżący wzmiankowany tryb wyczerpali Przewodniczący wezwał ich o wyjaśnienie przedmiotowej kwestii. Ponieważ skarżący na wezwanie nie odpowiedzieli Sąd zastosował się do zawartego w nim rygoru i przyjął, że przed wniesieniem skargi nie złożono zażalenia na bezczynność Burmistrza Miasta w trybie art. 37 k.p.a.
Mając na uwadze całość powyższego Sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Koszty zwrócono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.