II SA/Bk 576/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę UZASADNIENIE Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. Skarżący M. J. w piśmie z 10 lutego 2020 r., zatytułowanym "prośba" skierowanym do Urzędu Miejskiego w Ch. wystąpił o wydanie zaświadczenia o opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne dla KRUS w latach 1981-1993. Burmistrz Ch. w dniu [...] marca 2020 r. wydał zaświadczenie nr [...], z którego wynika, że karta ewidencyjna wymiaru i poboru składek na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego Rolników na nazwisko J. M. została przekazana w 1993 r. do placówki terenowej KRUS i widnieje pod pozycją 18 w spisie kart ewidencyjnych dla miejscowości D. Od powyższego zaświadczenia odwołanie wniósł M. J. W uzasadnieniu podniósł, że w swoim wniosku w sposób wyraźny i zrozumiały wnioskował o potwierdzenie okresów składkowych na ubezpieczenie rolnicze, w celu uzyskania dopłaty do emerytury. Zdaniem odwołującego wydane zaświadczenie zaświadcza nieprawdę i łamie prawo, albowiem w 1993 r. karty ewidencyjne nie mogły być przekazane do KRUS-u, gdyż organ ich nie posiadał. Odwołujący dołączył dowody mające potwierdzić, że Urząd Miejski w Ch. pobrał od niego składki na ubezpieczenie rolników od 1981-1993 a do KRUS-u wpłacił tylko składki za lata 1985-1991. Reasumując odwołujący stwierdził, że nie zgadza się z zaświadczeniem, gdyż wnosił o potwierdzenie okresów składkowych na ubezpieczenie dla KRUS za okres od 1981-1984 i rok 1992 i 1993. Wniósł o wydanie postanowienia nakazującego potwierdzenie tych okresów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu organ podał, że podstawą skutecznego zastosowania środka zaskarżenia jakim jest odwołanie, jest istnienie w obrocie prawnym decyzji administracyjnej. W sprawie niniejszej przedmiotem postępowania jest zaś zaświadczenie. Postępowanie w sprawach zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym, o którym stanowi art. 1 pkt 1 K.p.a., lecz posiada charakter postępowania uproszczonego i odformalizowanego. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się wydaniem żądanego zaświadczenia potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia bądź postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. Jak wskazuje art. 219 K.p.a., odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z niniejszego przepisu wynika, że zażalenie przysługuje tylko na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia bądź na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę, która się o nie ubiega. Zażalenie nie przysługuje na wydane przez organ zaświadczenie. Zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a., odwołanie przysługuje od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Z powyższego wynika, że odwołania nie można wnieść w stosunku do jakiegokolwiek innego aktu niż decyzja administracyjna. Zgodnie z art. 144 K.p.a., w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 (zażalenia) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Stosownie do art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Przepis ten obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia w każdym przypadku postępowania wstępnego, mającego na celu ustalenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia, zobowiązuje organ do stwierdzenia jego niedopuszczalności. W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia nie jest możliwe, gdyż prowadziłoby do wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. Przepis art. 134 K.p.a. obliguje zatem organ odwoławczy do badania w pierwszej kolejności dopuszczalności odwołania. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wydał zaświadczenie. Od wydanego zaświadczenia zażalenie nie przysługuje. Mając na uwadze powyższe, w związku z brakiem przedmiotu zaskarżenia, należało stwierdzić niedopuszczalność odwołania. Skargę na to postanowienie do sądu administracyjnego wniósł M. J. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nakazanie potwierdzenia opłacania składek na ubezpieczenie w latach 1981-1984 i w roku 1992 i 1993, zgodnie z wyrokiem WSA w Białymstoku SA/Bk 1341/03. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie SKO wydane na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 oraz 141 § 1 K.p.a. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na zaświadczenie wydane skarżącemu. Wydawanie zaświadczeń uregulowane zostało w dziale VII K.p.a. w art. 217 – 220 K.p.a. Postępowanie w sprawach zaświadczeń, nie jest postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 K.p.a. Ma ono charakter uproszczony i odformalizowany. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na wniosek osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia (art. 217 § 1 K.p.a.). Zgodnie z art. 217 § 2 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jak słusznie podnosi w uzasadnieniu samorządowe kolegium odwoławcze, postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się wydaniem zaświadczenia, które potwierdza określone fakty lub stan prawny, postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia bądź postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego opłacanie przez niego składek na ubezpieczenie dla KRUS za okres od 1981-1984 i rok 1992 i 1993. W odpowiedzi na ten wniosek organ wydał zaświadczenie. Jak stanowi art. 219 K.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Jak słusznie stwierdza organ odwoławczy z treści przytoczonego przepisu wynika, że zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia bądź na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o to zaświadczenie. Nie przysługuje ono zatem na wydane przez organ zaświadczenie. Natomiast, jeżeli strona nie zgadza się z treścią wydanego przez organ zaświadczenia, co ma miejsce w sprawie niniejszej, powinna złożyć wniosek o wydanie zaświadczenia o określonej treści, i dopiero w przypadku wydania przez organ postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia takiej treści, będzie jej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia z uwagi na uproszczony charakter tego postępowania ustawodawca nie przewidział wydawania decyzji administracyjnych i środków zaskarżenia w postaci odwołania. Reasumując, zdaniem sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał niedopuszczalność zażalenia. Skoro bowiem w postępowaniu o wydanie zaświadczenia przepisy nie przewidują możliwości wniesienia takiego środka zaskarżenia należało uznać wniesiony środek zaskarżenia jako niedopuszczalny. Stosownie do art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Odwołanie przysługuje od decyzji administracyjnej. W myśl zaś art. 144 K.p.a., w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 (zażalenia) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Organ odwoławczy, do którego wpłynęło zażalenie miał w pierwszym rzędzie obowiązek podjąć czynności w celu ustalenia, czy jest ono dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Niedopuszczalność zażalenia (podobnie jak odwołania) może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym i podmiotowym. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych obejmuje sytuacje braku przedmiotu zaskarżenia i wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia czynności administracji publicznej w toku instancji. Taka sytuacja zaistniała niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie, gdyż zażalenie na wydane stronie skarżącej zaświadczenie nie przysługiwało. Jak stanowi bowiem art. 141 § 1 K.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Ponieważ kodeks postępowania administracyjnego w art. 219 K.p.a., nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na wydane zaświadczenie, organ odwoławczy prawidłowo ocenił je jako niedopuszczalne. Odnosząc się do zarzutów skargi podać należy, że przedmiotem skargi skierowanej do sądu w tym wypadku było postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia, a nie zaświadczenie wydane przez organ pierwszej instancji. Jeszcze raz podnieść należy, że wydanie zaświadczenia o treści odmiennej od tej, jaką obejmował wniosek, nie stoi na przeszkodzie do złożenia kolejnego wniosku o wydanie zaświadczenia o określonej treści. Dopiero w przypadku wydania przez organ postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia takiej treści, będzie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Z powyższych względów sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.