I SA/Wa 2948/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia nieruchomości i wejścia na nieruchomość postanawia umorzyć postępowanie sądowe; UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] września 2014 r. B. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia nieruchomości i wejścia na nieruchomość. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. skarżąca cofnęła skargę w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: p.p.s.a. "Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności". Działanie takie wywołuje skutek określony w art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym "Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę", przy czym postanowienie o umorzeniu może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a). Powyższe wskazuje zatem, iż cofnięcie skargi należy uznać za skuteczne jeżeli decyzje lub postanowienia podlegające kontroli sądowoadministracyjnej nie są obciążone wadami kwalifikowanymi uzasadniającymi stwierdzenie ich nieważności, a cofnięcie skargi nie jest ukierunkowane na obejście prawa. Taka sytuacja w niniejszej sprawie w ocenie Sądu nie zachodzi. Z treści pisma skarżącej z dnia [...] listopada 2014 r. wynika, iż wolą skarżącej jest zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego poprzez cofnięcie skargi. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.