II SA/Ke 419/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 28 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2022 r. [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2022 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania B. M., od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza [...] i Gminy B. z [...] lutego 2022 r. o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na M. S., ponieważ niepełnosprawność M. S. powstała po ukończeniu 25 roku życia, a wnioskująca ma ustalone prawo do renty, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wnioskiem z 31 grudnia 2021 r. B. M. zwróciła się o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką M. S.. Z przedłożonego do akt sprawy wypisu z treści orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z [...] maja 2020 r. wynika, że M. S. została uznana za osobę trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji. W orzeczeniu tym wskazano, że data powstania niezdolności do samodzielnej egzystencji istniała od 1 kwietnia 2020 r. Opiekę nad M. S., sprawuje jej niepracująca córka B. M., która jest osobą zobowiązaną w pierwszej kolejności do alimentacji względem matki. Kolegium nie zgodziło się z organem I instancji, że wnioskowane świadczenie nie powinno zostać przyznane, gdyż niepełnosprawność uprawnionej do opieki, powstała po ukończeniu przez nią 25 roku życia. Przytaczając wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. K 38/13 oraz orzecznictwo sądów administracyjnych ugruntowane po wydaniu tego wyroku, Kolegium wskazało, że nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 615, ze zm.), zwana dalej "u.ś.r.", która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Jednak organ I instancji prawidłowo odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia oparł na art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a u.ś.r., z uwagi na okoliczność, że wnioskodawczyni jest uprawniona do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Organ odwoławczy podzielił prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że osoba, która spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a pobiera świadczenie emerytalne lub rentowe, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. Wybór może zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury. Kolegium zaznaczyło, że organ I instancji pismem z 14 stycznia 2022 r. wezwał pełnomocnika strony m.in. do przedłożenia decyzji ZUS o zawieszeniu przez B. M. renty i wstrzymaniu jej wypłaty. W odpowiedzi pełnomocnik odwołującej poinformował, że wnioskowane dokumenty B. M. złoży osobiście podczas wizyty w MGOPS w B.. Natomiast sama odwołująca w złożonym 24 stycznia 2022 r. oświadczeniu wskazała, że nie została zawieszona pobierana przez nią renta. Zawiadomieniem z 28 stycznia 2022 r. organ I instancji poinformował stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Zawiadomił również, że strona w terminie 7 dni może przedłożyć dodatkowe dowody, złożyć wyjaśnienia oraz przeglądać akta sprawy. W następstwie powyższego odwołująca nie przedłożyła decyzji organu rentownego o wstrzymaniu wypłaty renty. W tej sytuacji Kolegium stwierdziło, że organ I instancji umożliwił stronie złożenie dodatkowych wyjaśnień w sprawie m.in. dotyczących dokonania wyboru świadczenia pielęgnacyjnego lub rentowego. I choć organ I instancji w piśmie z 14 stycznia 2022 r. nie zawarł precyzyjnej informacji w tym zakresie, oraz nie wskazał, że wybór ten strona może zrealizować poprzez złożenie do organu rentowego ZUS wniosku o zawieszenie prawa do renty i wstrzymanie jej wypłaty, to wnioskodawczyni reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, który niewątpliwie posiadał wiedzę w tym zakresie. Organ odwoławczy zaznaczył, że wnioskodawczyni nie doprowadziła do zawieszenia prawa do renty, a z jej oświadczenia wynika wręcz, że do takiego zawieszenia - z uwagi na stan niepewności co do ewentualnego przyznania świadczenia pielęgnacyjnego - nie dąży. Kolegium podniosło, że pełnomocnik strony winien mieć na uwadze, że niedokonanie powyższych czynności, może skutkować wydaniem negatywnej decyzji w przedmiocie żądanego świadczenia. Ponadto organ II instancji zwrócił uwagę, że w przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych ustawodawca wprowadził zasadę wypłaty jednego świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną. Jedynym przepisem dotyczącym zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i renty, przyznawanych i wypłacanych przez różne organy jest art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., o ile zatem strona, przy spełnieniu pozostałych przesłanek, doprowadzi do zawieszenia prawa do renty, możliwe będzie płynne przejście odwołującej z systemu świadczeń emerytalno-rentowych na system świadczeń rodzinnych. Odnosząc się do treści oświadczenia z 24 stycznia 2022 r., w którym strona wskazała, że na dzień złożenia oświadczenia nie została przez nią zawieszona renta, Kolegium podało, że przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie może opierać się na warunkowej deklaracji w powyższym zakresie. Konieczne jest bowiem, aby już przed podjęciem rozstrzygnięcia o prawie do wyższego świadczenia strona przedłożyła decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury z ZUS. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, B. M. zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., poprzez błędne uznanie, że pobieranie renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu skargi jej autor powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17, w którym stwierdzono, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w zakresie w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Wnosząca skargę wskazała, że skarżąca legitymuje się ustalonym prawem do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Uznać należy, że osoba taka, w stosunku do której orzeczona została częściowa niezdolność do pracy, cały czas obiektywnie pozostaje zdolna do podjęcia zatrudnienia, choć w niepełnym zakresie. Podejmując się sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, może tym samym pozbawić się potencjalnej możliwości zatrudnienia czy wykonywania innej pracy zarobkowej. Brak jest więc podstaw prawnych do wykluczenia z możliwości pobierania świadczenia pielęgnacyjnego osób w stosunku do których została orzeczona częściowa niezdolność do pracy i które legitymują się z tego tytułu prawem do renty. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargi w ramach powyżej zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja SKO w K. wydana w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Materialnoprawną podstawę wydania rozstrzygnięcia o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. 2022.615 – dalej u.ś.r.). Jak wynika z akt sprawy, organ drugiej instancji utrzymał w mocy odmowę przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związki z opieką nad niepełnosprawną matką, z uwagi na fakt pobierania przez skarżącą renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy i niedoprowadzenia przez nią do zawieszenia wypłaty tej renty. Na wstępie wskazać należy, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ odwoławczy są prawidłowe. Ustalenia te znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zawartym w aktach administracyjnych, który był wystarczający do wydania decyzji. Należy zauważyć, że również skarżący nie sformułował żadnych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności dotyczących ustalenia stanu faktycznego sprawy. Za poprawnie ustalone więc Sąd przyjął, że: M. S., czyli osoba wymagająca stałej opieki, spełnia przesłankę legitymowania się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności w rozumieniu art. 3 pkt 21 lit. e) u.ś.r., data powstania tej niepełnosprawności od 82-go roku życia nie ma znaczenia dla możliwości uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego (wyroki NSA z 10 listopada 2016 r., I OSK 1512/16, z 2 marca 2017 r., I OSK 2407/16 i z 26 kwietnia 2019 r., I OSK 8/19), skarżąca B. M., będąca osobą zobowiązaną w pierwszej kolejności do alimentacji względem swojej matki M. S., sprawuje nad nią stałą i faktyczną opiekę, przez co nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Wszystkie pozytywne przesłanki przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zostały więc w sprawie spełnione. Wątpliwość prawna i spór dotyczył natomiast jednej z przesłanek wyłączających przysługiwanie świadczenia pielęgnacyjnego, tj. wynikającej z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. konsekwencji zbiegu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z ustalonym prawem do renty, (w czym mieści się również prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy), które niespornie przysługuje skarżącej (pismo ZUS Oddział w K. z 15 marca 2021 r. – k. 8 akt administracyjnych). Odmawiając przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego organ II instancji powołał się na okoliczność pobierania przez skarżącą renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy i brak rezygnacji przez nią z pobierania tego świadczenia, o czym organ odwoławczy orzekł na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. Zgodnie z tym przepisem, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Według stanowiska skarżącej, na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17, który wszedł w życie w dniu 9 stycznia 2020 r., prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie wyklucza przyznania osobie uprawnionej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, bez żadnych warunków i ograniczeń. Odnosząc się do takiego poglądu przypomnieć należy, że w przywołanym wyroku SK 2/17 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 60, 303, 577, 730 i 752) w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (pkt I); Przepis wymieniony w części I, w zakresie tam wskazanym, traci moc obowiązującą po upływie 6 (sześciu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej (pkt II). W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny przyjął, że różnicowanie sytuacji prawnej osób rezygnujących z pracy w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnymi w oparciu o przyjęte przez ustawodawcę kryterium posiadania przez takie osoby ustalonego prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest niedopuszczalne. Prowadzi ono bowiem do wyłączenia opiekunów-rencistów z kręgu podmiotów uprawnionych do świadczeń pielęgnacyjnych, pomimo że sytuacja faktyczna takich osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnymi (gdy nie podejmują oni zatrudnienia, które mogli podjąć przy jednoczesnym pobieraniu świadczenia rentowego) jest tożsama z sytuacją osób zdolnych do pracy, lecz rezygnujących z niej w celu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Jednocześnie Trybunał dostrzegł, że realna wysokość renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy może być zdecydowanie niższa niż wysokość świadczenia pielęgnacyjnego, jak ma to miejsce w przypadku uczestnika postępowania. Trybunał stwierdził, że w systemie świadczeń rodzinnych brak jest rozwiązania pośredniego, które pozwoliłoby tę sytuację rozwiązać dzięki np. obniżeniu wysokości przyznanego świadczenia proporcjonalnie do wysokości pobieranej renty. Sprzeczna z zasadą równości jest jedynie sytuacja, gdy samo przyznanie prawa do takiej renty skutkuje odebraniem świadczenia. Jak więc wynika z treści wyroku, za sprzeczne z Konstytucją RP Trybunał Konstytucyjny uznał wyłącznie całkowite pozbawienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osób pobierających rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, bez rozwiązania zagadnienia kolizji wymienionych świadczeń. Oceniając więc kwestię zależności pomiędzy uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego i uprawnieniem do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, Sąd orzekający w składzie niniejszym w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez WSA w Szczecinie w prawomocnym wyroku z dnia 1 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 958/20. Jak wskazał WSA w Szczecinie w tym wyroku, w tego typu sprawach należy sięgnąć do prokonstytucyjnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., pozwalającej na realizację zasad równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) i sprawiedliwości społecznej (art. 2). Zasada równości polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez różnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. W orzecznictwie wskazuje się, że w ramach ustawy o świadczeniach rodzinnych funkcjonuje zasada wypłaty jednego świadczenia, wybranego przez osobę uprawnioną, w sytuacji zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych. Taka regulacja znajduje się w art. 27 ust. 5 u.ś.r., stosownie do którego, w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego, pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Zbieg uprawnień do świadczeń uregulowany jest również w art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zgodnie z którym w razie zbiegu u jednej osoby prawa do kilku świadczeń przewidzianych w ustawie, wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez zainteresowanego. Zbieg uprawnień do świadczeń reguluje także art. 33 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, zgodnie z którym, w razie zbiegu prawa do emerytury z prawem do renty na podstawie ustawy, uprawnionemu przyznaje się jedno świadczenie - wyższe lub wybrane przez uprawnionego, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 3 i 4 (ust. 1), natomiast w razie zbiegu prawa do emerytury lub renty przysługującej na podstawie ustawy z prawem do emerytury lub renty z innego ubezpieczenia społecznego, uprawnionemu wypłaca się jedno wybrane przez niego świadczenie, z zastrzeżeniem ust. 4 (ust. 2). Przepisy każdej z wymienionych ustaw regulują więc zbieg świadczeń przyznawanych na podstawie tych ustaw, ewentualnie na podstawie wyraźnie wskazanych przepisów w odniesieniu do innych świadczeń (por. art. 33 ust. 4 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników). Jedynym przepisem dotyczącym zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i renty, przyznawanych i wypłacanych przez różne organy jest art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Uwzględniając powyższe okoliczności oraz ustawowy cel świadczenia pielęgnacyjnego, jakim jest zrekompensowanie opiekunowi braku dochodów z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, przy zastosowaniu wykładni systemowej, funkcjonalnej i celowościowej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., sprawiedliwe i uzasadnione wartościami konstytucyjnymi, jest uznanie prawa do wyboru świadczenia także w sytuacji, gdy osoba spełniająca warunki do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W tym stanie rzeczy, należy stwierdzić, że skarżąca błędnie odczytuje wyrok Trybunału Konstytucyjnego oraz jego skutki o ile uważa, że wyrok ten wyeliminował z obrotu prawnego przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., przez co nie ma przeszkód, aby osoba pobierająca rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy mogła równocześnie pobierać świadczenie pielęgnacyjne. W ocenie Sądu bowiem, która jest zgodna z przeważającymi poglądami orzecznictwa sądów administracyjnych, warunkiem niezbędnym do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji otrzymywania renty w niższej wysokości, w tym renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (lub innego świadczenia emerytalno-rentowego), jest dokonanie wyboru przez uprawnionego świadczenia pielęgnacyjnego i zawieszenie przez niego prawa do renty (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2020, sygn. akt I OSK 254/20; z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2375/19; z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 764/20 oraz z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1983/20 i I OSK 2006/20; z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. I OSK 2010/20, a także z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt I OSK 2631/20). Innymi słowy, wnioskodawca ma prawo dokonania wyboru pomiędzy świadczeniami z sytemu zabezpieczenia społecznego pozostającymi w kolizji, analogicznie do rozwiązania przyjętego przez ustawodawcę między innymi w art. 27 ust. 5 ustawy. Przy czym prawo wyboru wiąże się nie z samym prawem do renty, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zawieszenie prawa do renty skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W okolicznościach niniejszej sprawy należy zauważyć, że kwestia prawidłowości pouczenia skarżącej o kolizji pobieranej przez nią renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy z wnioskowanym świadczeniem pielęgnacyjnym, o sposobie rozwiązania tej kolizji poprzez wybór jednego z tych świadczeń (w wypadku wyboru świadczenia pielęgnacyjnego poprzez doprowadzenie do zawieszenia prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w celu płynnego przejścia z systemu świadczeń emerytalno-rentowych na system świadczeń rodzinnych) oraz o skutkach zaniechania podjęcia takich działań polegających na odmowie przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego – nie była podnoszona. Mimo tego, ze względu na zakres kontroli sądowoadministracyjnej dokonywanej w granicach sprawy, a nie w granicach zarzutów i wniosków skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.), należy odnieść się również do tej kwestii. W tym zakresie więc Sąd podziela pogląd wyrażony przez organ II instancji, że choć organ I instancji w piśmie z 14 stycznia 2022 r. nie zawarł precyzyjnych informacji na temat wskazanych wyżej skutków kolizji świadczeń i sposobu jej rozwiązania, to z racji tego, że od początku postępowania administracyjnego B. M. była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, po otrzymaniu wezwania o konieczności uzupełnienia materiału dowodowego o decyzję ZUS o zawieszeniu przez odwołującą renty i wstrzymaniu jej wypłaty, strona była wystarczająco poinformowana o konsekwencjach nieusunięcia wskazanej kolizji. O takiej ocenie przekonuje właśnie brak podnoszenia takiego zarzutu w toku postępowania administracyjnego i w skardze oraz to, że skarżąca upatrywała zasadności swych roszczeń nie w braku wiedzy na temat kolizji świadczeń, sposobu jej usunięcia i konsekwencji zaniechania, ale w poglądzie o braku tej kolizji i braku potrzeby zawieszania prawa do przysługującej jej renty. Dlatego należy przyjąć, że organ umożliwił stronie dokonanie wyboru pomiędzy wnioskowanym prawem do świadczenia pielęgnacyjnego, gwarantowanym w wyższej kwocie niż pobierana przez skarżącego renta, jednakże skarżąca z tego prawa nie skorzystała, co wykluczyło możliwość uwzględnienia jej wniosku. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, rozstrzygnięcie organu o odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego należy uznać za odpowiadające prawu. Dlatego skargę należało oddalić jako niezasadną, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art.151 p.p.s.a.