I SA/Kr 456/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 12 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. D. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 25 listopada 2008r. nr [...] w przedmiocie podmiotu dochodowego od osób fizycznych postanawia: I. odrzucić zażalenie z dnia 19 maja 2009r. na postanowienie Sądu z dnia 29 kwietnia 2009r., II. odrzucić zażalenie z dnia 30 lipca 2009 r. na postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2009 r. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę N. D. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 25 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z uwagi na to, że skarga nie został opłacona w terminie w należnej wysokości. Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] maja 2009 r. W dniu [...] maja 2009 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącej skierował do sądu pismo zatytułowane "zażalenie" kwestionujące powołane wyżej postanowienie. W piśmie tym zawarto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi, którą uiszczono w tym samym dniu w drodze przelewu bankowego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi w dniu [...] lipca 2009 r. W dniu [...] lipca 2009 r. pełnomocnik skarżącej skierował do Sądu zażalenie na postanowienie z dnia [...] lipca 2009 r. nieuiszczając należnego wpisu stałego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Wymagania jakie musi spełniać skarga kasacyjna określa art. 176 p.p.s.a. Z uregulowań zawartych w tym przepisie wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Powinna ona czynić zadość wymaganiom, jakie ogólnie zostały sformułowane w art. 46 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do pism pochodzących od strony (wymogi formalne) oraz dla niej przewidziane (wymogi materialne). Skarga kasacyjna niespełniająca wymogów formalnych może ulec konwalidacji w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Wymogami materialnymi skargi kasacyjnej są: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Braki w tym zakresie nie podlegają konwalidacji. Dodać należy, że przytoczenie podstaw kasacyjnych nie może sprowadzać się tylko do powołania przepisu ustawy i ogólnikowego wskazania rodzaju naruszenia norm prawnych. Przepis art. 174 p.p.s.a. wymienia podstawy kasacji, określając wyraźnie przyczyny, na podstawie których można zaskarżyć orzeczenie sądu I instancji, co oznacza, że podstawy te muszą być jednoznacznie powołane w środku prawnym określonym "skargą kasacyjną". Zarzuty niepoparte należytym uzasadnieniem, to nieusuwalny brak skargi kasacyjnej, który czyni ją niedopuszczalną (zob. post. SN z dnia 6 grudnia 1996 r., II UKN 24/9, OSNAPiUS 1997/13/242). Nadto przepis art. 194 § 1 p.p.s.a. określa na jakie postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje zażalenie. Należy wskazać, iż zażalenie jest środkiem odwoławczym od wskazanych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowień incydentalnych, niekończących postępowania w sprawie. Z dyspozycji art. 176 p.p.s.a. oraz art. 194 § 3 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym w stosunku do zażalenia. Błędne nazwanie czynności procesowej nie przesądza jeszcze o jej treści, jednakże ograniczenie rygoryzmu procesowego w odniesieniu do zażalenia w porównaniu ze skargą kasacyjną nie pozwala na "automatyczne" zakwalifikowanie wniesionego zażalenia jako skargi kasacyjnej, w szczególności jeżeli dokonanie określonej czynności procesowej - w tym wypadku zażalenia - jest niedopuszczalne. Analiza pisma procesowego z dnia [...] maja 2009r., zawierającego środek odwoławczy na postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę, jednoznacznie prowadzi do wniosku, że może ono stanowić co najwyżej zażalenie, a nie skargę kasacyjna. Pismo to zostało zatytułowane "Zażalenie", a ponadto w osnowie wniosku autor pisma jednoznacznie oświadczył: "zaskarżam w całości postanowienie (...)". W treści pisma jego autor nie odwołuje się do uregulowań prawnych dotyczących skargi kasacyjnej (art. 173, 174 czy 176 p.p.s.a.), nie formułuje podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia z art. 174 p.p.s.a., uiszcza nadto opłatę /jak wskazuje/ od zażalenia, a zatem trudno uznać, że wniesiony środek prawny nie jest zażaleniem, a skargą kasacyjną. Przedmiotowe pismo nazwane zażaleniem złożył w imieniu strony profesjonalny pełnomocnik, który podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu zaufania publicznego, w związku z czym oczekiwać trzeba należytej staranności w prowadzeniu spraw przed sądem. Okoliczności powyższe spowodowały, iż Sąd nie miał żadnych wątpliwości dotyczących charakteru pisma, jak również przesłanek do stwierdzenia − że pismo to mimo błędnej nazwy − jest w istocie skargą kasacyjną. Uznając więc złożone zażalenie za niedopuszczalne, Sąd na podstawie cytowanego już art. 173 § 1 p.p.s.a., orzekł o jego odrzuceniu. Odnosząc się natomiast do zażalenia z dnia 30 lipca 2009 r. wskazać należy, że zgodnie z art. 221 p.p.s.a. − pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W przytoczonym przepisie została zawarta zasada, że jeżeli pismo podlega opłacie stałej i jest wnoszone przez radcę prawnego, to skutkiem nieuiszczenia opłaty od takiego pisma jest jego odrzucenie bez wezwania o uiszczenie opłaty. Zgodnie z art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Według art. 2 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193, ze zm.) od zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych jest pobierany wpis stały w wysokości 100 zł. W rozpoznawanej sprawie zażalenie, które pełnomocnik skarżącego wniósł w dniu [...] lipca 2009 r. podlegało opłacie stałej w wysokości 100 zł i jak wynika z okoliczności sprawy wpis w tej wysokości nie został uiszczony w terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 173 i art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt. I postanowienia, zaś na zasadzie art. 221 w związku z art. 178 p.p.s.a. orzekł jak w pkt. II postanowienia.