VII SA/Wa 673/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ ustalił, iż na skutek wniosku I. P.(właścicielki sąsiedniej nieruchomości, prowadzącej działalność pod nazwą [...] Sp. z o.o.), na terenie działki nr [...], stanowiącej własność J. W. przeprowadzono w dnu [...] lipca 2015 r., czynności kontrolne. W wyniku kontroli stwierdzono, że J.W. wybudował budynek mieszkalny o wym. 8,0 x 4,58 m (pow. zabudowy 36,64m²)wraz z dobudowanym gankiem o wym. 1,70 x 1,97 m, przy czym decyzją z dnia [...] kwietnia 1991 r., nr [...], wydaną przez Urząd Gminy w [...] uzyskał pozwolenie na budowę budynku gospodarczego o wym. 6,5 x 4,5 m (pow. zabudowy 29,25 m²) na dz. nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że inwestor zmienił sposób użytkowania budynku na mieszkalny. Wyposażył go w instalacje: wodociągową, kanalizacyjną, elektroenergetyczną i c.o., zasilaną w bieżącą wodę z pobliskiej studni kopanej. Mając na uwadze stwierdzone istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę, polegające na zmianie długości i szerokości budynku, dobudowie ganku oraz zmianie sposobu użytkowania - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) nałożył na J.W. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, związanych z budową budynku gospodarczego, w którym nastąpiła zmiana sposobu użytkowania, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...], w terminie do dnia [...] kwietnia 2017 r. J. W. pismem z dnia [...] lipca 2017 r., wniósł do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...]. We wniosku podał, że nałożenie obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego było nieuzasadnione. Jako podstawę prawną powyższego wniosku wskazał art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. - tj., okoliczność, że decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj., że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek [...] Sp. z o.o., (firmy, która graniczy z działką skarżącego). Podnosił, że w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...] kwietnia 1991 r., nr [...] - w 1991 r. wybudował budynek gospodarczy o wymiarach 6,5 x 4,5 m. Następnie wystąpił do właściwego organu na jego rozbudowę i przekształcenie na cele mieszkalne. W dniu [...] listopada 1991 r., uzyskał pozwolenie nr [...], które jednak zostało sporządzone niejasno. Zarzucane mu odstępstwo od projektowanej zabudowy było nieznaczne. Zabudowa nie zwiększała oddziaływania obiektu. Pomiary wykonane przez organ były nierzetelnie. Brak pouczenia w decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r., stanowi formalną wadę, która również wpływa na nieważność tej decyzji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, decyzją z dnia [...] października 2017 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 K.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. W uzasadnieniu stwierdził, że kwestionowana decyzja nie zawiera żadnej wady z art. 156 K.p.a., obligującej do stwierdzenia jej nieważności, w związku z czym powinna pozostać w obrocie prawnym. W szczególności organ stopnia powiatowego działał na podstawie prawnej z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Wprawdzie decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zawierała pouczenia o możliwości jej zaskarżenia do organu drugiej instancji, to jednak brak pouczenia o środku zaskarżenia, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Z kolei wady "skierowania decyzji" do podmiotu nie będącego stroną, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., nie można utożsamiać z faktem "doręczenia decyzji". Nie chodzi bowiem o wadliwość w doręczeniu aktu, ale o rozstrzygnięcie o prawach lub obowiązkach osoby niebędącej stroną. Kontrolowane rozstrzygnięcie nie zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie. Inwestorem spornej inwestycji był J. W. i to on jest adresatem decyzji. J.W. wniósł odwołanie od decyzji [...] WINB z dnia [...] października 2017 r. W odwołaniu wskazał, że organ wojewódzki nie ocenił części podniesionych zarzutów. Nie uwzględnił, że postępowanie zakończone kwestionowaną decyzją wszczęte zostało na wniosek [...] Sp. z o.o. Nadto PINB w [...], odniósł się tylko do pozwolenia z dnia [...] kwietnia 1991 r., podczas gdy w przedmiotowej sprawie znaczenie miało również pozwolenie z dnia [...] listopada 1991 r., nr [...]. Nie miało miejsca istotne odstępstwo od zatwierdzającego projektu budowlanego, dlatego decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r., nakładająca obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego wydana została w sposób nieuzasadniony. PINB w [...] nie dołączył istotnego dla skarżącego pozwolenia z dnia [...] listopada 1991 r., nr [...]. W oparciu o ten dokument zrealizowana została zmiana zabudowy. W ocenie skarżącego brak pouczenia w decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r., nie może stanowić nieistotnej wady. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wskazaną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie GINB, kwestionowana decyzja PINB z dnia [...] stycznia 2017 r., nie jest obarczona żadną z wad nieważności. Podstawę materialno-prawną decyzji PINB w [...], stanowił art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Dalej GINB wskazał, że z przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2015 r. oględzin wynikało, że na terenie działki nr [...], przy ulicy [...] w [...], zlokalizowany jest m.in. budynek gospodarczy o wymiarach 4,58 m x 8,00 m z dobudowanym gankiem, ze zmienionym sposobem użytkowania na mieszkalny, zasilany w bieżącą wodę z pobliskiej studni kopanej. Budynek wyposażono w instalacje - wodociągową, kanalizacyjną, elektroenergetyczną i c.o. Obiekt zlokalizowany jest w granicy z działką nr [...] (działka I. P.). Od strony południowej dobudowany jest do niego ganek o wymiarach 1,7 m x 1,97 m. Natomiast decyzją z dnia [...] kwietnia 1991 r., nr [...], Urząd Gminy w [...] udzielił J. W. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 29,25 m2 i kubaturze 73,12 m3. Na planie zagospodarowania, będącym załącznikiem do ww. decyzji, naniesiono budynek o wymiarach 6,5 m x 4,5 m. Wobec powyższego PINB w [...] zasadnie stwierdził istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę, polegające na zmianie długości i szerokości budynku, dobudowie ganku oraz zmianie sposobu użytkowania z budynku gospodarczego na budynek mieszkalny. Odstąpienia dotyczyły charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego. Tym samym nie było podstaw do zarzucenia decyzji PINB w [...], rażącego naruszenia prawa. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w sposób prawidłowy przeprowadzono postępowanie w trybie naprawczym, przewidzianym w art. 51 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do wielokrotnie powtarzanego zarzutu, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek [...] Sp. z o.o., zdaniem organu zarzut ten był bezzasadny. Postępowanie w sprawie prawidłowości budowy przedmiotowego budynku gospodarczego, wszczęte zostało na wniosek I. P., co wynika z pisma organu powiatowego z [...] listopada 2015 r., znak: [...]. GINB wskazał, że istotą rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa, poprzez proste ich zestawienie ze sobą. Przekroczenie prawa w sposób jasny i oczywisty, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze w postaci skutków, które wywołuje decyzja. Brak pouczenia w decyzji PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o prawie wniesienia odwołania, nie stanowił rażącego naruszenia prawa. Wadliwość ta mogła być podstawą do przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania, co wymaga złożenia stosownego wniosku przy zachowaniu warunków określonych w art. 58 k.p.a. J. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Wskazał, że kwestionowana decyzja wydana została bez należytego i wnikliwego zbadania, z pominięciem istotnych okoliczności, mających wpływ na wynik sprawy. Budynek określony w pozwoleniu nr [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r. mógł zostać rozbudowany w oparciu o pozwolenie z dnia [...] listopada 1991 r. nr [...]. Organ powiatowy nie wykazał, że zrealizowana w listopadzie 1991 r. rozbudowa budynku o ok. 6 m2 oraz zmiana przeznaczenia budynku gospodarczego na cele mieszkalne zwiększa oddziaływanie obiektu. Dalej podał, że wszczęcie postępowania w ramach nadzoru budowlanego mogło nastąpić z wniosku [...] Sp. z o.o., nie zaś z wniosku I. P.(osoby fizycznej, będącej właścicielem ww. spółki). Zabudowa na działce skarżącego zrealizowana została 27 lat temu (za ówczesną zgodą właściciela działki nr [...]), w ciągu tych lat zabudowa nie zmieniała się i nie była kwestionowana przez właściciela sąsiedniej działki). I. P. nabywając w 2017 r. sąsiednią działkę nr [...], zaakceptowała stan zabudowy działki skarżącego. Niewykonanie przez skarżącego obowiązku zawartego w decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. i brak projektu budowlanego zamiennego, doprowadził do wydania decyzji z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], nakazującej skarżącemu rozbiórkę budynku. Ponownie wskazał, że brak wymaganego pouczenia w decyzji PINB, uniemożliwił mu złożenie w stosownym czasie odwołania od tej decyzji. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania I. P. w odpowiedzi na skargę podniosła, że postępowanie w ramach nadzoru budowlanego wszczęte zostało na jej wniosek (jako osoby prywatnej), w związku z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego na działce sąsiada – J. W.. Nieprawidłowa zabudowa w granicy z jej nieruchomością, spowodowała naruszenie przepisów p.poż. oraz warunków technicznych w zakresie lokalizacji obiektu. Realizacja przez sąsiada obiektu w granicy, bez ściany oddzielenia pożarowego oraz zastosowanie materiałów palnych stanowi naruszenie jej interesu prawnego. Podniosła, że będąc bezpośrednim sąsiadem skarżącego, przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu bezspornie jej przysługuje. Z uwagi na naruszenie przepisów prawa budowlanego, niezbędne jest przeprowadzenie postępowania naprawczego, celem doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Zdaniem Sądu taka właśnie była ocena dokonana przez organy nadzoru w niniejszym postępowaniu. Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 Kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo sytuacji, gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. W odniesieniu do zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności, powinnością organów było ustalenie, czy nałożenie na skarżącego decyzją PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego było uzasadnione okolicznościami faktycznymi i prawnymi. We wniosku o stwierdzenie nieważności, skarżący wskazywał, że decyzja organu powiatowego została skierowana do osoby niebędącej stroną oraz, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśnił, że budynek gospodarczy wybudował oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...] kwietnia 1991 r., nr [...] o wymiarach 6,5 x 4,5 m. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 1991 r., nr [...], uzyskał pozwolenie na jego rozbudowę, które jednak zostało sporządzone niejasno. W ocenie skarżącego brak pouczenia w decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r., stanowi wadę, która również wpływa na jej nieważność. W kontekście sformułowanych we wniosku przesłanek oraz argumentacji na ich poparcie, słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż podstawą materialno-prawną kwestionowanej decyzji był art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) Zgodnie z nim w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę organ nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Z przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2015 r. przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] oględzin wynikało, że na terenie działki nr [...] przy ulicy [...] w [...], zlokalizowany jest m.in. budynek gospodarczy o wymiarach 4,58 m x 8,00 m z dobudowanym gankiem, ze zmienionym sposobem użytkowania na mieszkalny, zasilany w bieżącą wodę z pobliskiej studni kopanej. Budynek wyposażono w instalację wodociągową, kanalizacyjną, elektroenergetyczną i c.o. Obiekt zlokalizowany jest w granicy z działką nr [...] (działka I. P.). Od strony południowej dobudowany jest do niego ganek o wymiarach 1,7 m x 1,97 m. Natomiast skarżący, legitymuje się decyzją Urzędu Gminy w [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r., nr [...], udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 29,25 m2 i kubaturze 73,12 m3, na działce nr ew. [...] w [...] przy ulicy [...]. Na planie zagospodarowania, będącym załącznikiem do tej decyzji, naniesiono budynek o wymiarach 6,5 m x 4,5 m. Wobec powyższego PINB w [...] zasadnie stwierdził istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę, polegające na zmianie długości i szerokości budynku, dobudowie ganku oraz zmianie sposobu użytkowania z budynku gospodarczego na budynek mieszkalny. Odstąpienia dotyczyło charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego oraz sposobu użytkowania. Tym samym nie było podstaw do zarzucenia PINB w [...], rażącego naruszenia prawa. Działając w trybie nadzwyczajnym, GINB w sposób zasadny stwierdził, że postępowanie w trybie naprawczym, przewidzianym w art. 51 ustawy Prawo budowlane, stanowiło podstawę do wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Twierdzenie skarżącego, że doszło do legalnej rozbudowy budynku gospodarczego na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 1991 r., nr [...], nie znalazło potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, a akta organu powiatowego (dokumentacja fotograficzna z oględzin) wskazują, że okoliczność ta była analizowana przez organ. W odniesieniu do tej kwestii, podnieść trzeba, że sprawa rozpoznawana w trybie stwierdzenia nieważności nie może przekształcić się w kolejną instancję trybu zwykłego. Zatem tylko bezsprzeczne wykazanie wadliwości w ustaleniu stanu faktycznego, który byłby zaprzeczeniem zastosowanej podstawy prawnej kwestionowanej decyzji, mogłoby być podstawą stwierdzenia nieważności. Odnosząc się do zarzutu nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., polegającego na tym, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek [...] Sp. z o.o., słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zarzut ten, za bezpodstawny. Podkreślenia wymaga fakt, że kwestia pochodzenia pisma inicjującego postępowanie od osoby fizycznej (I. P.) czy osoby prawnej ([...] Sp. z o.o.,) nie mogła być powiązana z przesłanką z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., to jest skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego stroną. Decyzja została skierowana do skarżącego i jest to fakt niezbity. Kwestia doręczenia jej uczestnikowi postępowania, jest okolicznością pozostającą bez związku z adresatem decyzji. Nadto, prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że brak pouczenia w decyzji PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o możliwości wniesienia odwołania, nie stanowił rażącego naruszenia prawa. Wadliwość ta, mogła być podstawą do przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania, co wymagało złożenia stosownego wniosku przy zachowaniu warunków określonych w art. 58 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) orzekł jak w sentencji.