VIII SA/Wa 482/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi "[...]" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. UZASADNIENIE Stan faktyczny i prawny w niniejszej sprawie przedstawia się następująco: Decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2012 r., znak: [...], orzeczono o uznaniu za mienie gminne nieruchomość, położoną w obrębie G., gmina P., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 1,51 ha, na której znajdują się: budynek remizy strażackiej, nieużytkowany i zniszczony budynek zlewni mleka oraz trawiaste boisko sportowe (dalej: ostateczna decyzja Starosty z 2012 r.). Następnie Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2013 r., nr [...], stwierdził nieodpłatne nabycie z mocy prawa z dniem [...] maja 1990 r. przez Gminę P. własności ww. działki nr [...] wraz ze znajdującymi się na niej budynkami. Z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty z 2012 r. wystąpiła "[...]" Spółka z o.o. z siedzibą we W. (dalej: Spółka "[...]", strona, skarżąca, wnioskodawca) w piśmie z 2 maja 2019 r. Starosta [...] (dalej: Starosta, organ I instancji) wezwał stronę do uzupełnienia wniosku przez jednoznaczne wskazanie przesłanek do wznowienia postępowania oraz przedstawienia dowodów na te okoliczności (pismo z 22 maja 2019 r.). W piśmie z 28 maja 2019 r. wnioskodawca sprecyzował swój pierwotny wniosek i wskazał podstawy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z 2012 r., tj.: art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, j.t., dalej: k.p.a.). Nadmienił, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy, zakończonej ww. decyzją ostateczną, okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, ponieważ Wójt Gminy P. wystąpił z wnioskiem o uznanie za mienie gminne działki nr [...] o powierzchni 1,51 ha, zabudowanej budynkiem remizy strażackiej, nieużytkowanym i zniszczonym budynkiem zlewni mleka oraz boiskiem sportowym, zanim zakończyła się sprawa sądowa o zasiedzenie części ww. działki, oznaczonej numerem [...] wraz z budynkiem zlewni mleka. Podniósł, że budynek ten został wybudowany przez Okręgową Spółdzielnię Mleczarską (dalej: OSM) we W., a od [...] listopada 1994 r. stanowi własność Spółki "[...]" na podstawie aktu notarialnego Rep. [...]. Ten fakt Wójtowi był znany, jak również okoliczność podziału działki nr [...] na 3 części (działki o numerach: [...], [...] i [...]), uczyniony na użytek sprawy o zasiedzenie, która toczyła się w latach 2005 - 2012 pod sygnaturą [...] w Sądzie Rejonowym w R. Zdaniem wnioskodawcy mapę z nowym podziałem działki nr [...] świadomie ukryto w toku postępowania o uznanie jej za mienie gminne. Poza tym Gmina P. świadomie ukryła wartość budynków remizy strażackiej i punktu skupu, wskazując, że mają one wartość zerową. Uzasadniając przesłankę z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., iż decyzja ostateczna Starosty z 2012 r. została wydana na skutek przestępstwa, wnioskodawca podniósł, że za podstawę jej wydania uznano zebranie mieszkańców wsi G., natomiast do Wspólnoty tej wsi należeli też mieszkańcy innych sołectw: W., M., D. i W., a ich stanowiska nie wzięto pod uwagę. Odnośnie do przyczyny wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wnioskodawca wskazał, że zarówno Wójt Gminy P. jak i Starosta nie zawiadomili strony pismem o rozpoczęciu postępowania administracyjnego w sprawie uznania działki nr [...] za mienie gminne, przez co pominięto roszczenia skarżącej do budynku zlewni mleka. Stąd wnioskodawca bez swojej winy nie uczestniczył w postępowaniu o uznanie przedmiotowej działki za mienie gminne. O komunalizacji tej działki Spółka "[...]" dowiedziała się dopiero w 2015 r. w czasie drugiej toczącej się w Sądzie Rejonowym w R. sprawy o zasiedzenie, sygn. akt [...]. Do odpowiedzi na wniosek o zasiedzenie Gmina P. dołączyła bowiem treść ostatecznej decyzji Starosty z 2012 r. oraz decyzji Wojewody z [...] kwietnia 2013 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem [...] maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej nr [...] w G. Tym samym proces komunalizacji działki nr [...] został przeprowadzony nieprawidłowo, bowiem działka nr [...] powinna być z niego wyłączona, czego dowodem jest brak zawarcia umowy na dzierżawę budynku skupu mleka od 2012 r. Spółka "[...]" wniosła o uchylenie ostatecznej decyzji Starosty z 2012 r. w części dotyczącej działki nr [...] o powierzchni 1330 m², na której znajduje się budynek punktu skupu mleka, stanowiący jej własność. Starosta postanowieniem z [...] czerwca 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 4, art. 148, art. 149 § 3, art. 150 § 1 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną z 2012 r. W uzasadnieniu organ I instancji uznał, że w przypadku wystąpienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Odnośnie do ww. przesłanek Starosta wskazał, że Spółka "[...]" nie przedłożyła żadnego dokumentu, który potwierdzałby, że ostateczna decyzja Starosty z 2012 r. została wydana w wyniku przestępstwa lub aby dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. W przypadku wystąpienia przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Starosta wskazał, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Z pisma wnioskodawcy z 28 maja 2019 r. wynika, że o treści ostatecznej decyzji Starosty z 2012 r. o uznaniu działki nr [...] w G. za mienie gminne Gminy P. Spółka "[...]" dowiedziała się w toku postępowania sądowego w sprawie o zasiedzenie w 2015 r. Okoliczność ta stanowi podstawę do stwierdzenia, że uchybiony został termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, wskazany w art. 148 § 2 k.p.a., ponieważ minęło przeszło 3 lata od czasu powzięcia przez stronę informacji o zaistniałym stanie prawnym. Starosta, mając na uwadze zarzuty skarżącej w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej w sprawie uznania za mienie gminne nieruchomości, położonej w obrębie G., gmina P., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 1,51 ha, wyjaśnił, że tego rodzaju decyzje mają charakter deklaratywny i poświadczają stan prawny na datę wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, tj. 5 lipca 1963 r. Przeprowadzając zatem postępowanie wyjaśniające w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z 2012 r. organ I instancji opierał się m.in. na dokumentacji geodezyjnej sporządzonej w okresie zbliżonym do dnia wejścia w życie wskazanej ustawy, zarejestrowanej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pod numerem [...]. Wobec zarzutu, że nie była wzięta pod uwagę mapa podziałowa, sporządzona w 2005 r. na potrzeby postępowania sądowego o zasiedzenie części działki nr [...] Starosta wyjaśnił, że miał obowiązek opierać się na danych ujawnionych w operacie ewidencji gruntów i budynków. Przyjęcie operatu technicznego do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej nie jest jednoznaczne z ujawnieniem danych w nim zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków. Wskazany przez Spółkę "[...]" podział zostanie ujawniony w ewidencji gruntów i budynków, po uprzednim okazaniu prawomocnego orzeczenia sądu w sprawie zasiedzenia części przedmiotowej działki. Starosta wskazał, że w piśmie z 2 maja 2019 r. wnioskodawca zarzucił, że do chwili złożenia przez Wójta Gminy P. wniosku o uznanie za mienie gminne, czyli do 2011 r., w ewidencji gruntów wpisana była Wspólnota Gruntowa wsi G., jako posiadacz samoistny działki nr [...], o powierzchni 1,51 ha. Według wnioskodawcy informacja ta jest nieprawdziwa, gdyż część działki Wspólnota przekazała OSM we W. na wybudowanie z własnych środków punktu skupu mleka. Jak podano w piśmie, w związku z upływem czasu brak jest informacji, czy przekazanie odbyło się odpłatnie czy nieodpłatnie. Wobec tego zarzutu Starosta wyjaśnił, że funkcjonujący na rok 2011 wpis w rejestrze gruntów i budynków, wskazujący Wspólnotę Gruntową wsi G. jako posiadacza samoistnego potwierdza jedynie, że stan działki jest nieuregulowany. Ewidencja gruntów jest bowiem tylko prowadzonym zbiorem informacji o gruntach, który pełniąc funkcje informacyjno-techniczne nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Ewidencja spełnia bowiem funkcje rejestrujące stany prawne ustalone w innym trybie i przez inne organy. Deklaratoryjny charakter wpisów oznacza, że nie kształtuje stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości wynikający z dokumentów. Rzeczywisty stan prawny nieruchomości potwierdza natomiast wpis w księdze wieczystej. Starosta dodatkowo wyjaśnił, że decyzje i zawiadomienia wydane na etapie postępowania o uznanie działki nr [...] za mienie gminne były doręczane, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, poprzez podawanie ich do wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości oraz ogłaszane przez wywieszenie w urzędzie gminy (art. 8 ust. 6 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych). Na skutek zażalenia strony Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda stwierdził, że wznowienie postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) oraz wydanie decyzji w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.) jest możliwe po stwierdzeniu fałszerstwa i przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. W przedmiotowej sprawie Spółka "[...]" nie wskazała istnienia dokumentu potwierdzającego fałszerstwo dowodów stanowiących podstawę kwestionowanej decyzji ani dokumentu potwierdzającego wydanie decyzji w wyniku przestępstwa. Brak przesłanek do wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. skutkuje więc odmową wznowienia postępowania na tej podstawie, zarówno na wniosek jak i z urzędu. Co do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewoda potwierdził ustalenia organu I instancji, że Spółka "[...]" w piśmie z 28 maja 2019 r., stanowiącym doprecyzowanie wniosku o wznowienie postępowania, wskazała, że o kwestionowanej ostatecznej decyzji Starosty z 2012 r. dowiedziała się w 2015 r. Stąd prawidłowe są ustalenia Starosty o uchybieniu terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny wskazanej w art. 148 § 2 k.p.a. Od powyższego postanowienia skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie z uwagi na pojawienie się nowych dowodów. W jej uzasadnieniu w formie opisowej ponownie wskazała, że Spółka "[...]" odkupiła cały majątek po upadłej OSM we W. aktem notarialnym z [...] listopada 1994 r., Rep. A Nr [...], w tym 14 punktów skupu mleka, z czego tylko jeden w G. nie uzyskał prawa własności. Z posiadanych dokumentów wynika, że budowę tego punktu rozpoczęto w latach 1968-1969, a ukończono w 1970 r. W 2005 r. Spółka "[...]" wniosła do Sądu Rejonowego w R. o zasiedzenie tego gruntu, a sprawa pod sygnaturą akt [...] toczyła się do 2012 r. Na użytek tej sprawy skarżąca dokonała podziału działki nr [...], uzyskując działkę nr [...] o pow.1330 m², będącej w posiadaniu skarżącej, na której był posadowiony budynek punktu skupu mleka, działkę nr [...], będącą w samoistnym posiadaniu PSP G., na której jest posadowiony budynek remizy strażackiej oraz działkę nr [...] z boiskiem sportowym. Kiedy jeszcze toczyła się sprawa o zasiedzenie, Wójt Gminy P. [...] września 2011 r. wystąpił z wnioskiem do Starosty Powiatu [...] o uznanie za mienie gminne nieruchomości, położonej w G., oznaczonej nr [...] o powierzchni 1,51 ha, aby nie dopuścić do zasiedzenia przedmiotowej działki przez Spółkę "[...]", które mogło nastąpić [...] listopada 2014 r. Tym samym Wójt Gminy P. złamał przepisy prawa, ponieważ: 1) ukrył podział działki nr [...] dokonany w 2005 r. oraz stan posiadania przez strony, nie dołączając do wniosku aktualnego wypisu z ewidencji gruntów i kartoteki budynków, a dołączył mapę z 1965 r., w której OSM we W. nie była jeszcze samoistnym posiadaczem; 2) ukrył fakt, że OSM we W. była samoistnym posiadaczem i nabyła prawo do zasiedzenia, podobnie jak i Spółka "[...]"; 3) ukrył fakt, że część działki została darowana przez mieszkańców wsi G. na wybudowanie przez OSM we W. punktu skupu mleka w celu możliwości sprzedaży mleka przez miejscowych i okolicznych rolników. Spółka po nabyciu aktem notarialnym ww. punktu cały czas, nieprzerwanie do 2010 r. kupowała mleko w tym budynku, który spełniał wymogi sanitarno-weterynaryjne i płaciła do Urzędu Gminy w P. podatek od nieruchomości i podatek gruntowy do 2019 r. (momentu rozbioru budynku przez Gminę). Po wybudowaniu budynku działka nr [...] została trwale ogrodzona, w części utwardzona i uzbrojona. Spółka "[...]", użytkując budynek, opiekowała się działką nr [...] i utrzymywała ją w należytej kulturze; 4) budynek OSM w G. został nabyty aktem notarialnym i to powinno być główną przeszkodą do wystąpienia Wójta Gminy P. z wnioskiem do Starosty o uznanie nieruchomości gruntowej i znajdujących się na niej budynków za mienie gminne; 5) Wójt Gminy P. nie dokonał pisemnego powiadomienia Spółki "[...]" o wszczęciu postępowania administracyjnego o uznaniu nieruchomości nr [...] za mienie gminne, w tym też działki nr [...] o powierzchni 1330 m² i budynków, tylko wywiesił ogłoszenie na tablicy w sołectwie G. i w Urzędzie Gminy przez 2 tygodnie, a tym samym skarżąca została pozbawiona swoich praw, ponieważ była samoistnym użytkownikiem i płaciła podatki. W związku z takim przebiegiem uwłaszczenia, Spółka "[...]" nie wystąpiła o unieważnienie wydanych decyzji Starosty i Wojewody we właściwym terminie, bo o nim nie wiedziała; 6) Gmina P., nabywając w taki sposób prawo własności do działki nr [...], a tym samym do działki nr [...], nie zaproponowała Spółce "[...]" jej kupna jako osobie prawnej, posiadającej prawo pierwokupu oraz nie zaproponowała jej przekazania tego gruntu w wieczyste użytkowanie; 7) na skutek wniosku Wójta Gminy P. o wyrażenie zgody na rozbiórkę budynku zlewni mleka, zlokalizowanego na działce nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. [...] marca 2019 r. wydał taką decyzję. Pomimo odwoływania się strony w tej sprawie, Wójt Gminy P. budynek rozebrał, przez co Spółka "[...]" poniosła szkodę w łącznej wysokości [...] zł. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego legalności według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wznowienie postępowania, uregulowane w art. 145-152 k.p.a., jest nadzwyczajną instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie, w którym zapadło weryfikowane rozstrzygnięcie, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1, art. 145a § 1 oraz art. 145b § 1 k.p.a. Z treści art. 145 § 1 k.p.a. wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją składa się z kilku etapów. W pierwszej fazie postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest zbadać: czy podanie odpowiada ogólnym wymogom k.p.a. dotyczącym podań (tj. czy zostało podpisane, wskazuje konkretną decyzję bądź postanowienie, których dotyczy wniosek), czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie i czy zostały w nim powołane przyczyny wznowienia oraz czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie (art. 148 k.p.a.), liczony od daty powzięcia przez stronę informacji o przesłance wznowienia postępowania. Jeżeli organ stwierdzi, że termin do wznowienia postępowania nie został zachowany bądź też podmiot żądający wznowienia postępowania nie wskazał ustawowych przesłanek wznowienia, wówczas na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. powinien odmówić wznowienia postępowania. W przeciwnym wypadku zobligowany jest wydać postanowienie o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które otwiera drogę do tzw. "właściwego postępowania", którego celem jest przeprowadzenie przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Ten etap postępowania co do zasady powinien zakończyć się wydaniem jednego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a., tj. organ winien odmówić uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, stwierdzając brak podstaw wskazanych w art. 145 § 1, art. 145a lub 145b k.p.a., bądź uchylić dotychczasową decyzję i wydać nową, rozstrzygającą o istocie sprawy, stwierdzając istnienie którejkolwiek z tych podstaw. Odnosząc się do dwóch pierwszych z przywołanych przez stronę przyczyn wznowienia, to należy stwierdzić, że zasadniczo wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., tj. z powodu ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe oraz z powodu wydania decyzji w wyniku przestępstwa, możliwe jest dopiero po stwierdzeniu orzeczeniem sądu sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy lub że decyzję wydano w wyniku przestępstwa, musi przedłożyć organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego te okoliczności (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2000 r., I SA 1123/99, LEX nr 55743). Przed wydaniem takiego orzeczenia wznowienie jest natomiast możliwe tylko wówczas, gdy sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a jednocześnie wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 k.p.a.). Jak wynika z wniosku o wznowienie postępowania oraz zarzutów skargi fałszywe dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, wynikają z subiektywnego przekonania skarżącej, że Wójt Gminy P. działał świadomie na jej niekorzyść, składając wniosek wraz z dokumentacją o uznanie przedmiotowej działki za mienie gminne w toku trwającej sprawy o zasiedzenie części działki nr [...], nie ujawnił jej podziału na 3 działki oraz ukrył wartość wzniesionych na niej budynków. Podnoszone okoliczności nie mieszczą się jednak w dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Wyjaśnić należy, że "fałszywy" w rozumieniu tego przepisu jest dokument podrobiony, przerobiony, ewentualnie dokument, którego treść została sfałszowana (por. wyrok WSA w Olsztynie z 27 lutego 2018 r., II SA/Ol 45/2018, publ. CBOSA). Skarżąca nie wykazała ww. przesłanki wznowieniowej w powyższym rozumieniu, a jej zarzuty sprowadzają się w istocie do kwestionowania prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie zwykłym w sprawie dotyczącej uznania działki nr [...] za mienie gminne, a te z kolei nie mogły zostać uwzględnione w postępowaniu nadzwyczajnym. Prawidłowo organy rozważyły również kwestię zarzucanego przez stronę fałszerstwa dokumentów w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty z 2012 r. w kontekście przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. I w tym przypadku brak jest potwierdzenia sfałszowania dowodu w stosownym orzeczeniu sądu lub innego organu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca twierdzi, że doszło do popełnienia przestępstwa, ponieważ za podstawę jej wydania uznano zebranie mieszkańców wsi G., natomiast nie wzięto pod uwagę stanowiska mieszkańców innych sołectw, należących do Wspólnoty tej wsi. Jednak skarżąca nie przedłożyła na tę okoliczność żadnych dowodów. Domaganie się zaś, aby to organ administracji w postępowaniu wznowieniowym prowadził postępowanie dowodowe mające wykazać, że przesłanka, na którą powołuje się skarżąca (ale jej nie wykazuje) została spełniona - nie ma podstawy prawnej. Należy w tym miejscu wskazać, że organ I instancji w uzasadnieniu swojego postanowienia wyjaśnił skarżącej w jaki sposób przebiegało postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z 2012 r., jakie dowody miały znaczenie, na jaką datę i w jakim trybie organ badał wniosek Wójta Gminy P. o uznanie za mienie gminne działki nr [...]. Zarzut strony zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. należy również uznać za bezpodstawny. W przypadku wystąpienia przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W sytuacji, kiedy skarżąca w istocie nie wykazała, że fałszywe okazały się dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, ani że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, trudno mówić, że został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z uwagi na wystąpienie przesłanek zawartych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Odnosząc się zaś do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd wskazuje, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z tej przyczyny biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję w stopniu umożliwiającym jej sformułowanie żądania o wznowienie postępowania. Zaistnienie tej okoliczności nie jest uwarunkowane ewentualnymi obowiązkami, jakie powinna podjąć strona, aby uzyskać wiedzę o decyzji. Dla zachowania terminu liczy się data faktycznego dowiedzenia się o treści decyzji, która jest okolicznością obiektywną (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2019 r., II OSK 2083/17, Lex nr 2695813). W zaskarżonym postanowieniu, jak również postanowieniu go poprzedzającym, organy doszły do prawidłowego wniosku, że minął miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, w której postępowanie chce wznowić. Organy powołały się przy tym na okoliczności podnoszone przez samą skarżącą w piśmie z 28 maja 2019 r., że o kwestionowanej ostatecznej decyzji Starosty z 2012 r. dowiedziała się w 2015 r. z odpowiedzi na wniosek w sprawie o zasiedzenie, toczącej się przed Sądem Rejonowym w R., sygn. akt [...], do którego dołączono dwie decyzje administracyjne: jedną z nich była właśnie decyzja Starosty z [...] stycznia 2012 r. o uznaniu działki nr [...] za mienie gminne, a drugą decyzja Wojewody z [...] kwietnia 2013 r. stwierdzająca nieodpłatne nabycie własności tej działki z mocy prawa przez Gminę P. Ponadto z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że wnioskodawca, powołując się na okoliczności zawarte w piśmie z 28 maja 2019 r., uzasadniające przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wystąpił również (pismem z 14 czerwca 2018 r.) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] stwierdzającą nabycie przez Gminę P. z mocy prawa z dniem [...] maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości nr [...] o powierzchni 1,51 ha, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Jednak Wojewoda postanowieniem z [...] lipca 2018 r. nr [...] odmówił skarżącej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w ww. sprawie, co zostało skontrolowane przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową w postanowieniu z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 26 sierpnia 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 385/19, który oddalił skargę strony. Z treści uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynika, że Spółka "[...]" już w 2015 r. powzięła wiedzę o decyzji Wojewody z [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd uznał, że zasadne jest stanowisko organów orzekających w przedmiotowej sprawie, że skarżąca o decyzji ostatecznej Starosty z 2012 r. dowiedziała się w 2015 r. w czasie toczącej się drugiej sprawy sądowej o zasiedzenie, a więc uchybiła terminowi wskazanemu w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Minęło bowiem 3 lata od czasu powzięcia przez Spółkę "[...]" informacji o zaistniałym stanie prawnym. W okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd uznał więc, że zarzuty skargi są nieusprawiedliwione, gołosłowne, o charakterze jedynie polemicznym. Organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, uwzględnił przy rozpoznaniu wniosku całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, który dał podstawę do zakończenia postępowania wznowieniowego na pierwszej fazie postępowania postanowieniem o odmowie wznowienia (art. 149 § 3 k.p.a.). Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.