II GSK 1983/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania decyzji i postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Ke 310/11 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne postanawia: oddalić wniosek UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2011 r. o sygn. akt I SA/Ke 310/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę M. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko skarżącemu przez Dyrektora I Oddziału ZUS w W. na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r., do czasu zakończenia postępowania w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu złożonego wniosku podniesiono, że dalsze egzekwowanie zobowiązania, o którego umorzenie skarżący wystąpił, utrudni zaspokojenie wszystkich koniecznych i niewygórowanych potrzeb jego rodziny i jednocześnie zagrozi jej egzystencji. Skarżący stwierdził, że w postępowaniu przed organem szczegółowo wskazał wszystkie wydatki swoje oraz rodziny, a także uzyskiwane dochody. Z zestawienia wynika, iż wydatki, przy dalszym egzekwowaniu zadłużenia, przekroczą wartość uzyskiwanych dochodów, co przy pogarszającym się stanie zdrowia skarżącego uniemożliwi mu zaspokojenie potrzeb chociażby tych, związanych z pokryciem podstawowych kosztów leczenia. W związku ze wskazanymi okolicznościami – trudną sytuacją materialną oraz niebezpieczeństwem wystąpienia niepowetowanej szkody na zdrowiu skarżącego, uznał on złożenie powyższego wniosku za zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika zatem, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Należy przy tym wskazać, że czynności egzekucyjne nie mieszczą się w dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż są one czynnościami procesowymi. W niniejszej sprawie, we wniesionej skardze kasacyjnej wystąpiono m.in. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. W związku z tak sformułowanym wnioskiem należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do orzekania o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego, a orzeczenia w tym zakresie należą do właściwości organów egzekucyjnych, których sąd nie może zastępować. Odnosząc się w tym miejscu do rozpoznania drugiej części złożonego wniosku, w której skarżący zwraca się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zgodnie z powołanym powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Strona ograniczyła się jedynie do twierdzeń, że dalsze egzekwowanie zobowiązania utrudni zaspokojenie wszystkich koniecznych i niewygórowanych potrzeb rodziny oraz zagrozi egzystencji, a także, że ponoszone wydatki przekroczą wartość uzyskiwanych dochodów. Tymczasem, powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, skarżący powinien chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Sąd, podejmując rozstrzygnięcie, musi bowiem opierać się na jakimś materiale, pozwalającym zająć stanowisko co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwia sądowi uwzględnienie niniejszego wniosku. Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i orzekł jak w sentencji.