II GZ 477/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [..] września 2012 r., sygn. akt [..] w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [..] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznanie pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 25 września 2012 r. odrzucił zażalenie T.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie odmowy przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej ze środków unijnych. Tadeusz Krupa wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej ze środków unijnych. W skardze zwrócił się z wnioskiem o przekazanie sprawy właściwemu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, zaznaczając, iż jest nim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Postanowieniem z 5 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 25 września 2012 r. odrzucił zażalenie T.K. na zakwestionowane w nim postanowienie, wskazując, że stosownie do art. 194 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie, którego przedmiotem jest przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu. Jak podniósł Sąd I instancji wspomniany środek zaskarżenia nie przysługuje natomiast od postanowienia o odmowie przekazania sprawy innemu sądowi administracyjnemu. Od ww. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.K. wniósł zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego, jak również nadania biegu odrzuconemu zażaleniu. W uzasadnieniu wskazał, że Sąd I instancji zakwestionowanym postanowieniem naruszył art. 183 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. w ten sposób, że skarżący został pozbawiony możności obrony swoich praw, jak również przez fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie miał uprawnienia do rozpoznawania przedmiotowej sprawy w fazie wyjściowej. W przekonaniu wnoszącego zażalenie przesądza to o naruszeniu konstytucyjnych zasad praworządności i równości oraz odebraniu mu praw obywatelskich. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i jako takie podlega oddaleniu. Stosownie do art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Zażalenie jest więc dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. Jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia lub zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne. Pogląd ten ugruntowany jest zarówno w orzecznictwie (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 19 grudnia 2008 r., sygn. akt I OZ 922/08; z 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 669/10), jak i literaturze przedmiotu (zob. W. Piątek, Zażalenie, (w:) tegoż, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, LEX/el. 2011; H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 581). Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę, że w katalogu postanowień wymienionych w art. 194 § 1 p.p.s.a. nie ma postanowienia, którego przedmiotem jest odmowa przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi. Prawa do zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia nie przewidział ustawodawca również w przepisach szczególnych. W związku z tym, skoro postanowienie Sądu I instancji wydane było w przedmiocie odmowy przekazania sprawy innemu sądowi, to możliwość zaskarżenia tego orzeczenia nie wynika z art. 194 § 1 p.p.s.a. i przy tym nie istnieje na gruncie p.p.s.a. inny przepis, dopuszczający możliwość zaskarżenia tego rodzaju postanowienia, uznać należy, że nie jest ono zaskarżalne w drodze zażalenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2008 r., sygn. akt I OZ 922/08). W tym kontekście należy również zaznaczyć, że – ze względu na fakt, iż kwestionowane postanowienie jest niezaskarżalne – Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do podniesionych przez skarżącego zarzutów dotyczących nieważności postępowania przed Sądem I instancji. W związku z powyższym postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 września 2012 r. odrzucające zażalenie skarżącego na postanowienie tego Sądu z 5 września 2012 r. odpowiada prawu. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.