V SA/Wa 720/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia ... lutego 2019 r. nr ... w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018: 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w W. na rzecz A. Ż. kwotę 392 zł (trzysta dziewięćdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi A. Z. (dalej: strona lub skarżąca) jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. (dalej: Kierownik Biura ARiMR lub organ I instancji) z [...] grudnia 2018 r. nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2018 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z [...] maja 2018 r., złożonym za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus, strona zwróciła się o przyznanie płatności na 2018 r. na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2018 poz. 1312 ze zm., dalej: ustawa o płatnościach). We wniosku strona zadeklarowała powierzchnię upraw w wysokości 7,15 ha. Do wniosku dołączyła załącznik graficzny. W toku przeprowadzonej kontroli administracyjnej rozpatrzono wniosek co do wielkości zadeklarowanych w nim upraw, tj. do powierzchni 7,15 ha i Kierownik Biura ARiMR decyzją z [...] grudnia 2018 r. przyznał skarżącej wnioskowane płatności na rok 2018 w sposób następujący: 1) Jednolita Płatność Obszarowa (JPO) do powierzchni 7,15 ha w wysokości 3.262,97 zł wynikająca z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 20,24 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; 2) Płatność za zazielenienie - 2.189,90 zł (zastosowano współczynnik korygujący w wysokości 13,59 zł); 3) Płatność redystrybucyjna - 734,19 zł (zastosowano współczynnik korygujący w wysokości 4,55 zł); 4) Płatności do bydła – 4.077,27 zł (zastosowano współczynnik korygujący w wysokości 25,29 zł); 5) Płatności do krów – 4.828,15 zł (zastosowano współczynnik korygujący w wysokości 29,95 zł); 6) przyznano także kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 89,41 zł. Strona złożyła od ww. decyzji odwołanie wskazując, że w wyniku problemów z działaniem platformy eWniosekPlus, do płatności zadeklarowano jedynie część działek znajdujących się w gospodarstwie strony. Strona wyjaśniła, że posiada gospodarstwo o całkowitej powierzchni kwalifikowanej do płatności ok. 15,85 ha i ze względu na nieprawidłowe działanie platformy nie zadeklarowała gruntów ornych w wysokości 8,68 ha. Podała także, że ze względu na wielkość gruntów ornych nie miała obowiązku wpisania rośliny uprawnej. W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Oddziału ARiMR decyzją z [...] lutego 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I Instancji. W uzasadnieniu organ przytoczył przepisy mające zastosowanie w sprawie i stwierdził, że organ I instancji wydał decyzje zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku o przyznanie płatności. Żądanie w rozpatrywanym wniosku zostało ustalone jednoznacznie. Część VI formularza, stanowiąca oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych wskazuje na 7,15 ha powierzchni zadeklarowanej do płatności. Wyrysowane we wniosku działki nie zawierają określenia upraw na gruntach, co oznacza, że obszar ten w tak przedstawionej formie nie stanowił działki rolnej (brak wskazanej uprawy) i nie został automatycznie przeniesiony do tabeli VII jako obszar nie deklarowany przez rolnika do płatności. W ocenie organu odwoławczego żądanie strony było jednoznaczne i spójne i dlatego też organ I instancji nie miał podstaw do wzywania strony albowiem wniosek nie zawierał braku uniemożliwiającego jego rozpatrzenie - powierzchnie, na których nie wskazano rośliny uprawnej nie zostały zadeklarowane do płatności jako działki rolna w tabeli VII wniosku. Podkreślił także, że nie ma wystarczających podstaw do uznania aby brak wskazania rośliny uprawnej był wynikiem nieprawidłowego działania aplikacji eWniosek. Aplikacja eWniosek działa poprawnie natomiast to skarżąca przed wysłaniem wniosku powinna dokonać sprawdzenia czy wszystkie wymagane do przyznania płatności dane zostały wprowadzone faktycznie do aplikacji. Dyrektor Oddziału ARiMR zauważył, że aplikacja eWniosekPlus umożliwia wygenerowanie przesłanego za jej pomocą formularza wniosku. Jedynie zaś w sytuacji gdyby strona przedstawiła wydruk przesłanego wniosku, z którego wynikałoby, że do systemu zostały wprowadzone inne dane niż znajdujące się obecnie w tym systemie, można byłoby uznać twierdzenie strony o tzw. wyrzuceniu danych działek przez aplikację eWniosek. Organ II instancji przywołał treść art. 4 rozporządzenia (UE) 809/2014 wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 69, dalej: rozporządzenie 809/2014) odnoszący się do oczywistych błędów i stwierdził, że w sprawie taki oczywisty błąd nie wystąpił, gdyż w sprawie nie było wątpliwości odnośnie deklaracji działek rolnych do płatności (tabela VII wniosku), zaś obszary, na których rolnik nie podał rośliny uprawnej, w takiej formie nie stanowiły działki rolnej. Zdaniem organu odwoławczego nie można zatem było uznać aby obrys powierzchni stanowił błąd oczywisty, a obszar ten w oczywisty sposób został zadeklarowany przez rolnika do płatności. Pismem z [...] kwietnia 2019 r. strona złożyła skargę i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i rozważenie możliwości uchylenia decyzji organu I instancji. Ponadto wniosła o zamieszczenie przez sąd w wyroku niezbędnych wskazań dla organów administracji odnośnie dalszego postępowania i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: kpa) poprzez uchybienie zasadom prawdy obiektywnej oraz uwzględniania słusznego interesu obywatela, a także niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co przejawiło się, m.in. w nieprzyjęciu, iż brak wskazania rośliny uprawnej na gruntach ornych stanowi błąd oczywisty w sytuacji, gdy suma powierzchni gruntów ornych nie przekracza 10 ha i nie było obowiązku wskazania rośliny uprawnej; niewzięcie przez organ pod uwagę, że brak było jakiejkolwiek informacji o błędzie kompletności wniosku a w konsekwencji nieustalenie, że treść złożonego wniosku wynikała z wadliwie działającej aplikacji eWniosekPlus, a nie z rzeczywistej treści żądania strony; 2) art 11 w zw. z art. 9 i w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji bez wskazania przyczyn, dla których organ nie uznał wyjaśnień strony, że treść złożonego wniosku wynikała z wadliwie działającej aplikacji eWniosekPlus, a nie z rzeczywistej treści żądania strony, oraz przyczyn, dla których organ przyjął, że brak wskazania rośliny uprawnej na gruntach ornych nie stanowi błędu oczywistego w sytuacji, gdy suma powierzchni gruntów ornych nie przekracza 10 ha i nie było obowiązku wskazania rośliny uprawnej i niewyjaśnieniu przez organ przyczyn, dlaczego brak było jakiejkolwiek informacji o błędzie kompletności wniosku; 3) art. 7 kpa w zw. z 9 kpa poprzez nieustalenie rzeczywistej treści żądania strony i nieudzielenie skarżącej w tym celu stosownych informacji i wyjaśnień; 4) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy dotknięta była ona istotnymi wadami, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji na podstawie art. 138 § 2 kpa. W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału ARiMR wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując kontroli sądowej w tak zakreślonych granicach kognicji, sąd uznał, że zaskarżona decyzja Dyrektor Oddziału ARiMR narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Na wstępie zaznaczyć należy, że co do zasady sąd podziela stanowisko organu, że dokonywanie płatności odbywa się na wniosek strony i to strona deklaruje do których działek, jakich powierzchni i jakie płatności chce otrzymać. Zgodzić się należy z organem, że postępowanie o przyznanie płatności na rok 2018 jest postępowaniem wszczynanym i toczącym się w oparciu o wniosek zainteresowanego, a decyzje w sprawie przyznania płatności organ wydaje w oparciu o dane podmiotowe i przedmiotowe podane przez producenta rolnego we wniosku jak i również wszelkich zmianach i korektach tego wniosku. Sąd zgadza się również z organem, że to na stronie ciąży obowiązek dopilnowania swoich praw i obowiązków i to strona powinna dochować należytej staranności w wykonaniu wszystkich warunków. Jednak należy zwrócić uwagę, że w przepisach przewidziano w pewnych okolicznościach możliwość poprawienia, zweryfikowania wniosku. Nie można przy tym przyjąć, że organ administracji dokonując kontroli wniosków ograniczony jest do ich oceny tylko pod kątem nieprawidłowości mogących skutkować przyznaniem nienależnej płatności. Organ zobowiązany jest rozpatrzyć wniosek strony w zakresie przysługujących mu uprawnień. Wchodzi to między innymi w zakres działania organu na podstawie przepisów prawa. W sprawie nie jest sporne, że skarżąca w dniu [...] maja 2018 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2018, w którym zaznaczył, że wnioskuje o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej, płatności dla krów, płatności dla bydła, płatności ONW. Posiadane działki skarżąca wskazała na str. 2 wniosku "VI. Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych", część działek ewidencyjnych (poz. 2 do 6) w rubryce 9 tabeli zawierała wartości kwalifikującego się hektara ogółem "0. Do wniosku zostały dołączone mapy z zaznaczeniem wszystkich działek, tj. od pozycji 1 do poz. 12 oraz ze wskazaniem, co do części z nich, że cyt. "brak rośliny uprawnej". Podkreślenia również wymaga, że kolumna 10 tabeli we wszystkich pozycjach wykazuje wartość "0", a więc nie wskazuje gruntów ornych ogółem, w tym gruntów ornych niezgłoszonych do płatności. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 (a więc z uwzględnieniem przepisów prawa unijnego) do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej. W postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art.79a i art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Według ust. 3 art. 3 ustawy o płatnościach strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że ustawa Kodeks postępowania administracyjnego jest stosowana w ograniczonym zakresie, a ciężar dowodu co do okoliczności mających znaczenie dla płatności ciąży na stronie, tj. rolniku składającym wniosek. Powyższe nie zwalnia jednak organów od przestrzegania określonych zasad postępowania. Przede wszystkim jest to zasada praworządności, która ma szeroki zakres znaczeniowy. Oznacza dokonywanie wykładni norm zgodnej nie tylko z literalnym brzmieniem ale przede wszystkim celem danej normy i jej funkcji w systemie prawa, uwzględnianie w procesie stosowania prawa zasad niedyskryminacji oraz proporcjonalności. Z kolei obowiązek rozpatrzenia, w sposób wyczerpujący, całego materiału dowodowego oznacza wykorzystanie, przy ocenie wniosku, wszelkich informacji i danych, którymi organ dysponuje z urzędu i które może pozyskać od innych organów, z uwagi na dane zawarte w zintegrowanym systemie działek i producentów rolnych. Powyższe koreluje z treścią art. 11 rozporządzenia 809/2014, zgodnie z którym, przy stosowaniu uproszczonych procedur, tj. elektronicznym składaniu wniosku na dostarczonych formularzach i materiałach graficznych, przy kontroli administracyjnej powinny być wykorzystywane dane będące w zintegrowanym systemie danych oraz ze źródeł danych będących w dyspozycji władz krajowych do celów wniosków o płatność. W sprawie należy odpowiedzieć na pytanie czy w ramach prowadzonego na wniosek strony postępowania organ na podstawie obowiązujących przepisów prawidłowo uznał, że nie miał podstawy, a tym samym nie był zobowiązany do podjęcia czynności w zakresie wyjaśnienia zakresu wniosku złożonego przez skarżącą, co w konsekwencji doprowadziło do nie przyznania jej płatności na 2018 r. do działek rolnych, co do których zdaniem strony elektroniczny system ich nie uwzględnił. Organ wskazał, że rozpoznał wniosek zgodnie z żądaniem strony i skoro strona wystąpiła z wnioskiem o przyznanie płatności do powierzchni 7,15 ha, to do takiej powierzchni organ przyznał płatności. Natomiast skarżąca konsekwentnie powołuje się na wadliwe działanie elektronicznego systemu w tym dniu i wyjaśnia, że posiada gospodarstwo rolne o powierzchni kwalifikującej się do płatności w wysokości 15,85 ha, w tym grunty orne ok. 8,68 ha co do których strona nie otrzymała płatności. Wyjaśniła także w jaki sposób dokonywała wypełniania tego wniosku w formie elektronicznej, a więc że nie wypełniała rubryki odnoszącej się do rośliny uprawnej i wybrała z rozwijającej się listy "pozycję "uprawa niewymagana" i odznaczała płatność ONW. W ocenie sądu na powyższe twierdzenia skarżącej Dyrektor Oddziału ARiMR nie odpowiedział zarówno w decyzji odwoławczej, jaki i odpowiedzi na skargę. Tym samym decyzja w tym zakresie jest decyzją niekontrolowalną. Podkreślenia bowiem wymaga, że organ miał obowiązek ustalić, czy prawdą jest, że system elektroniczny w tym dniu nie działał prawidłowo. Organ w tym zakresie nie poczynił żadnych ustaleń, a to on jest jedynym podmiotem zdolnym ustalić te fakty. Skarżąca bowiem nie dysponuje takimi danymi. To organ jako administrator systemu informatycznego może potwierdzić, lub zaprzeczyć twierdzeniom skarżące, czego w sprawie w sposób prawidłowy nie uczynił. Nie stanowi bowiem odpowiedzi na zarzut informacja wskazująca, że strona mogła wydrukować formularz, a skoro tego nie uczyniła, to fakt ten obciąża stronę. W ocenie sądu skoro organ dokonuje sprawdzenia powierzchni działek w swoich systemach informatycznych, to również organ odwoławczy, po wniesieniu takiego zarzutu, winien ustalić, czy system elektroniczny w tym dniu działał sprawnie, a w szczególności czy w stosunku do strony działał poprawnie. Sąd nie wie dokładnie jakie są sposoby na dokonanie powyższych ustaleń, ale należy wskazać, że przecież strona loguje się do elektronicznego systemy i ślady tego logowania muszą być dostępne w systemach informatycznych. Co więcej organ w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów skarżącej wskazujących, że brak zadeklarowania tych działek mógł być wynikiem niewskazania rośliny uprawnej na gruntach ornych. Skarżąca jednakże podniosła, że nie musiała deklarować rośliny uprawnej, gdyż jest z tego obowiązku zwolniona. Organ do powyższego się nie ustosunkował, a jedynie kluczył wskazując, na spójność deklaracji z części VI formularza, z częścią VII formularza. W ocenie sądu organ przede wszystkim powinien wykazać, czy strona miała obowiązek podać roślinę uprawną, czy też nie. Po drugie winien wskazać, czy nie podanie tej rośliny uprawnej mogło być przyczyną braku deklaracji tych działek. Po trzecie organ także powinien przedstawić argumentację, jak się ma stworzony system informatyczny, do przepisów prawa obowiązujących w zakresie deklaracji gruntów rolnych i upraw na tych gruntach. Należy bowiem podkreślić, że w wypadku gdyby system wymagał więcej czynności niż przepisy prawa, to pierwszeństwo mają oczywiście przepisy prawa, a nie system informatyczny. Organ winien również wyjaśnić w zaskarżonej decyzji kwestię związaną z brakiem komunikatu o błędach we wniosku przy tego rodzaju postępowaniu ze strony skarżącej. Brak odniesienia się ze strony organu powoduje również brak możliwości kontroli tej decyzji. Sąd bowiem nie wie czy taki komunikat winien się pojawić w sytuacji takiej jak u strony, czy też nie, gdyż system tego nie uważa za błąd. Do powyższych kwestii organ w żaden sposób się nie ustosunkował i dlatego też decyzja organu odwoławczego nie poddaje się kontroli i tym samym narusza art. 107 § 3 kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe także jest istotne z tej perspektywy, że jak wskazuje strona, a organ temu nie zaprzecza rok 2018 był pierwszym rokiem, w którym rolnicy mieli obowiązkowo korzystać z systemu elektronicznego składania wniosku, a skarżąca w skardze przedstawiła szereg dowodów wskazujących na możliwość nieprawidłowego działania tego systemu. Prawdopodobieństwo wadliwego działania tego systemu wzmacnia także informacja strony wskazująca, że posiadane przez nią działki są zgłaszane do płatności od wielu lat i brak było podstaw, aby w 2018 roku ten wniosek był inny niż w pozostałych latach. W ocenie sądu działanie, a w zasadzie brak działania organu II instancji naruszało także zasadę praworządności i to w sposób mogący mieć wpływ na wynik postępowania. W ocenie sądu organ odwoławczy, zanim rozważy kwestię błędu i jego oczywistości (art. 4 rozporządzenia 809/2014) w sprawie, to winien odnieść się do powyższych zarzutów stron. W wypadku bowiem, gdyby okazało się, że wina leżała po stronie organu zapewniającego system elektroniczny do wypełniania wniosku, to niedopuszczalne byłoby uniemożliwienie skarżącej skorygowania tego wniosku w zakresie rzeczywistego żądania. Rozważając natomiast kwestię błędu, to stosownie do art. 4 rozporządzenia 809/2014 wnioski o przyznanie pomocy, wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i dokumenty uzupełniające złożone przez beneficjenta mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem, że beneficjent działał w dobrej wierze. Właściwy organ może uznać oczywiste błędy tylko w przypadku, gdy mogą one być bezpośrednio zidentyfikowane w wyniku sprawdzenia informacji zawartych w dokumentach, o których mowa w akapicie pierwszym. Pojęcie "oczywistego błędu" zawiera w sobie zarówno możliwość popełnienia go wskutek "oczywistej omyłki pisarskiej", jak i "oczywistej omyłki rachunkowej". Jednak w powołanym przepisie jest odniesienie do "oczywistych błędów", a więc nie można tego odnosić wyłącznie do omyłek pisarskich czy rachunkowych. Za oczywisty błąd można uznać również niespójność, sprzeczność czy przeoczenie. W ocenie sądu zaklasyfikowanie błędu jako oczywistego może wystąpić niezależnie od sposobu w jakim przeprowadzona została kontrola dokumentów. Przepis nie zawiera jakichkolwiek ograniczeń co do momentu ujawnienia błędu. Zasadniczym warunkiem jest to by dało się ustalić na podstawie samego wniosku o przyznanie płatności oraz złożonych wraz z nimi dokumentów oraz by nie można było stronie przypisać złej wiary. Błąd jest oczywisty nie tylko, jeśli bez żadnych dodatkowych informacji od wnioskodawcy, bądź konfrontacji z innymi dokumentami wynika on z weryfikacji samego wniosku przez organ. Stwierdzenie oczywistego błędu najczęściej bowiem wiąże się z porównaniem dokumentu nim obarczonym z dokumentem wolnym od błędu. Wskazany przepis (art. 4 rozporządzenia 809/2014) nakłada na organ obowiązek dokonania oceny czy błąd taki (oczywisty) wystąpił, na podstawie ogólnej oceny danego przypadku. Dodatkowo przepis wskazuje, że stwierdzenie oczywistych błędów może nastąpić pod warunkiem, że beneficjent działał w dobrej wierze. Na marginesie należy zauważyć, że jak już wcześniej wskazano, sąd nie kwestionuje obowiązku organu dotyczącego rozpatrzenia wniosku zgodnie z zakresem w nim wskazanym. Jednak w ocenie sądu kierując się zasadą praworządności należy - w razie wątpliwości – wyjaśnić zakres wniosku. W motywie 20 rozporządzenia 809/2014 wskazano, że w celu uproszczenia procedur składania wniosków oraz zgodnie z art. 72 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 państwa członkowskie w miarę możliwości powinny udostępnić beneficjentom z góry ustalone formularze zawierające informacje konieczne, aby beneficjent mógł złożyć prawidłowy wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność. Z góry ustalony formularz może być zaprojektowany w taki sposób, aby beneficjent musiał jedynie potwierdzić brak zmian w odniesieniu do wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność złożonego w poprzednim roku. W sprawie strona wskazywała, że za poprzednie lata, tj. także za 2017 r. strona ubiegała się o pomoc do powierzchni gruntów ok. 15,85 ha i do takiej powierzchni pomoc była jej przyznawana. Organ powyższemu nie zaprzeczył. Zatem skoro z preambuły rozporządzenia 809/2014 wynika, że w celu uproszczenia procedur udostępnia się z góry ustalone formularze i mogą one być tak sformułowane, że beneficjent potwierdza brak zmian w odniesieniu do wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność złożonego w poprzednim roku i mając na uwadze zasadę praworządności to podjęcie działań mających na celu wyjaśnienie zakresu wniosku skarżącej (czy wniosek nie jest obarczony oczywistym błędem) nie stanowiłoby po stronie organu działania nie mającego oparcia w przepisach. Taką podstawę stanowiłby przepis art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach. Mając wszystko powyższe na względzie w ocenie sądu organ odwoławczy przede wszystkim naruszył art. 107 § 3 kpa nie odnosząc się do twierdzeń podniesionych przeze stronę. Organ nie dokonał również właściwej, pełnej oceny sprawy jako konkretnego, jednostkowego przypadku, czym naruszył określoną w art. 6 kpa zasadę praworządności (art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach). Rozpoznając sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę powyższą argumentację i dokona oceny podniesionych przez skarżącą argumentów, także w kontekście art. 4 rozporządzenia 809/2014 oraz realiów i specyfiki niniejszej sprawy. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa, na które składa się zwrot wpisu stosunkowego od skargi w wysokości 392 zł.