I SA/Rz 576/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Zo. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 5 września 2022 r. sygn. akt. I SA/Rz 576/21 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. I SA/Rz 576/21 w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 8 czerwca 2021 r. nr 9009-2021-444 w przedmiocie odmowy uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 r. - postanawia - odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE Z. C. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika – C. C., wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 5 września 2022 r. o sygn. akt I SA/Rz 576/21 o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej wraz z pouczeniem, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, zaś w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami może być sporządzone przez doradcę podatkowego, a w sprawach własności przemysłowej przez rzecznika patentowego. W dniu 16 września 2022 r. do tutejszego Sądu wpłynęło zażalenie na postanowienie z dnia 5 września 2022 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy prawnej poprzez przydzielenie adwokata. Zażalenie zostało podpisane przez C. C. - pełnomocnika Z. C. Zarządzeniem z dnia 13 października 2022 r. I SPP/Rz 119/22 referendarz pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, a Sąd po rozpatrzeniu sprzeciwu od ww. zarządzenia postanowieniem z dnia 9 listopada 2022 r. I SPP/Rz 119/22 utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniesione zażalenie od postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest niedopuszczalne i z tej przyczyny podlega odrzuceniu. Środkiem odwoławczym od postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej jest zażalenie, o którym mowa w art. 194 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a. W odniesieniu do takiego zażalenia ww. ustawa wprowadza kwalifikowaną formę jego sporządzenia. Zgodnie bowiem z art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest postanowienie odrzucające skargę kasacyjną, winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2-3 stosuje się odpowiednio. Zgodnie natomiast z utrwalonym stanowiskiem judykatury, sporządzenie osobiście przez stronę zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej stanowi brak, którego nie można usunąć (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 359/08, dostępny w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji jest podstawą do odrzucenia zażalenia bez uprzedniego wzywania do usunięcia braków w tym zakresie. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika została prawidłowo pouczona zarówno o sposobie i terminie wniesienia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną, jak również o konieczności sporządzenia takiego zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Tymczasem w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej osobiście sporządził i wniósł zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, co nie spełniało powyższego wymogu, mimo że o rygorach formalnych takiego środka odwoławczego został pouczony przy doręczeniu odpisu zaskarżonego postanowienia. Poza tym z akt sprawy i kontekstu całokształtu jej okoliczności nie wynika, aby skarżąca czy też jej pełnomocnik byli podmiotami, o których mowa w art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a. (wyjątki od przywołanej zasady dotyczą enumeratywnie wymienionych kategorii podmiotów posiadających specjalistyczną wiedzę prawniczą z racji wykonywanego zawodu lub pełnionej funkcji), co uprawniałoby ich do sporządzenia zażalenia osobiście. Skoro ani skarżąca ani jej pełnomocnik nie wykazali, że są podmiotami uprawnionymi do samodzielnego sporządzenia wniesionego środka odwoławczego obwarowanego tzw. przymusem adwokacko-radcowskim, Sąd uznał zażalenie za obarczone brakiem nieusuwalnym (brak możliwości usunięcia jej wad w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma). Stanowi to podstawę do odrzucenia zażalenia (a zarazem przeszkodę do nadania mu dalszego biegu). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.