VI SA/Wa 2296/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Pismem z dnia 1 października 2012 r. skarżący L. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. Do skargi został załączony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten skarżący uzasadnił niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, a także spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał, że konieczność uiszczenia przed rozpoznaniem skargi kary pieniężnej w kwocie 8000 zł skutkowałoby dla niego utratą płynności finansowej, znacznym utrudnieniem prowadzenia dalszej działalności gospodarczej, a prawdopodobnie jej likwidacją bowiem prowadzi jednoosobową działalność, która jest na granicy opłacalności. Wskazał, ze comiesięczne opłaty i podatki związane z prowadzoną działalnością sięgają 4000 zł, a dochody z działalności gospodarczej przeznaczane są na bieżące wydatki i potrzeby życia codziennego. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów na poparcie swoich twierdzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 761/10). Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał w sposób przekonywujący przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd zauważa, iż skarżący poprzestał tylko na ogólnym sformułowaniu, że konieczność uiszczenia przed rozpoznaniem skargi nałożonej kary pieniężnej w kwocie 8000 zł skutkowałoby dla niego utratą płynności finansowej, znacznym utrudnieniem prowadzenia dalszej działalności gospodarczej, a prawdopodobnie jej likwidacją. Skarżący nie uprawdopodobnił, dlaczego nałożenie kary we wskazanej powyżej wysokości spowodowałoby skutki, na które się powołuje. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09, stwierdził, iż w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt I GSK 1030/12). Tymczasem skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, z których wynikałoby jakie dochody uzyskuje z działalności gospodarczej, co uniemożliwia dokonanie oceny, że wskazane przez skarżącego okoliczności powodują powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.