I OSK 1367/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 812/19 w sprawie ze skargi E.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania do domu pomocy społecznej postanawia: umorzyć postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 10 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 812/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, dalej również jako "WSA", po rozpoznaniu sprawy ze skargi E.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], dalej jako "SKO" lub "Kolegium", z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania do domu pomocy społecznej (1) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] oraz (2) zasądził od Kolegium na rzecz E.J. kwotę 497 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Kolegium, zaskarżając go w całości, zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego: a) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), dalej jako "p.u.s.a", przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego i wykroczono poza granice określone tą normą, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej wykładni norm prawa materialnego, b) art. 55 ust. 1 w zw. z art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1507 ze zm.), dalej jako "u.p.s.", przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż indywidualne potrzeby osoby kierowanej do domu pomocy społecznej należy uwzględniać niezależnie od możliwości sfinansowania tych potrzeb z budżetu gminy, 2. przepisów postępowania: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej jako "k.p.a", przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej, bowiem materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji, a istota sprawy sprowadza się do błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. b) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, brak oceny zebranego materiału dowodowego oraz brak wykazania że uchybienia miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia, brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności w odniesieniu do stanu prawnego i faktycznego. W oparciu o powyższe zarzuty Kolegium wniosło o (1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwałby na uwzględnienie, (2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpatrzenia, (3) orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego, (4) rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, wobec zrzeczenia się prawa do rozprawy. Skarga kasacyjna zawiera uzasadnienie powołanych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną R.J. – brat skarżącej, będący jej pełnomocnikiem, działający przez profesjonalnego pełnomocnika – wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na śmierć skarżącej oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z odpisu skróconego aktu zgonu E.J. W przypadku zaś nieuwzględnienia powyższych wniosków, z ostrożności procesowej, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w przedmiotowej sprawie należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Zgodnie z treścią art. 54 ust. 1 u.p.s. osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Z treści tego przepisu wynika, że umieszczenie osoby w domu pomocy społecznej jest świadczeniem niepieniężnym z pomocy społecznej o charakterze zindywidualizowanym, ściśle związanym z osobą świadczeniobiorcy (odnoszącym się tylko i wyłącznie do osoby, która wymaga umieszczenia w domu pomocy społecznej). Jego celem jest otoczenie całodobową opieką osoby, która tego wymaga. Nie ulega zatem wątpliwości, że wynik niniejszego postępowania sądowego dotyczy wyłącznie interesu prawnego skarżącej. W rozpoznawanej sprawie uprawnienie do świadczenia w formie umieszczenia w domu pomocy społecznej na podstawie art. 54 ust. 1 u.p.s. przysługuje wyłącznie E.J. Wynik toczącego się postępowania kasacyjnego nie dotyczy bowiem interesu prawnego innych osób. E.J. zmarła [...], co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy skrócony odpis aktu zgonu (k. 71 akt sądowych), dołączony do odpowiedzi na skargę kasacyjną. W związku z tym, że przedmiot postępowania w niniejszej sprawie odnosi się do praw ściśle związanych z osobą zmarłej, podlega ono umorzeniu. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.