III SA/Wa 1265/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Ministra Skarbu Państwa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz Skarbu Państwa - Ministra Skarbu Państwa kwotę 432 zł (słownie: czterysta trzydzieści dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE III SA/Wa 1265/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Burmistrz Miasta P. określił Skarbowi Państwa- Ministrowi Skarbu Państwa reprezentowanemu przez Dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa w C. wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2003-2005 oraz wysokość odsetek od zaległości w tych zobowiązaniach. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że Skarb Państwa jest posiadaczem samoistnym nieruchomości położonej w P. przy ulicy [...]. Okoliczność ta wynika z treści ewidencji gruntów. Od decyzji tej Minister Skarbu Państwa reprezentowany przez Dyrektora Delegatury Ministra Skarbu Państwa w C. wniósł odwołanie. W uzasadnieniu odwołania podnoszono, że zaskarżona decyzja winna być zaadresowana do Starosty P. a nie do Ministra Skarbu Państwa. W uzasadnieniu odwołania podnoszono, że od 2000 r. Starosta P. włada tą nieruchomością i od tego roku ten organ jest stroną umowy najmu, na podstawie, której nieruchomość ta jest wynajmowana osobie fizycznej. W ocenie odwołującego się brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w stosunku do Skarbu Państwa reprezentowanego przez Ministra Skarbu Państwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] uchyliło decyzję organy pierwszej instancji w części określającej wysokość odsetek od zaległości podatkowych. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji stwierdził, że w decyzji organu pierwszej instancji zasadnie stwierdzono, że to skarb Państwa reprezentowany przez Ministra Skarbu Państwa jest podatnikiem w niniejszej sprawie. Na decyzję organu drugiej instancji została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tak jak w odwołaniu podnoszono błędne wskazanie w decyzji jako jej adresata Skarbu Państwa reprezentowanego przez Ministra Skarbu Państwa. W ocenie strony skarżącej zaskarżona decyzja winna być adresowana do Skarbu Państwa reprezentowanego przez Starostę P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zaskarżoną decyzją organ uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części określającej wysokość odsetek od zaległości podatkowych i nie orzekł co do pozostałej części zaskarżonej decyzji. Takie rozstrzygnięcie organu drugiej instancji nie jest wymienione w żadnym z przepisów art. 233 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako O.p. Przepisy zawarte w art. 233 O.p. stanowią pełne wyliczenie rozstrzygnięć, które mogą zapaść przed organem odwoławczym w wyniku rozpatrzenia odwołania. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że organ drugiej instancji wydał rozstrzygnięcie z naruszeniem treści przepisów art. 233 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odwołaniu przedstawiono szczegółową argumentację prawną, według której adresatem decyzji powinien być Starosta P. jako jednostka Skarbu Państwa. W ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się w sposób pełny do tej argumentacji, czym naruszył art. 210 § 4 O.p. W uzasadnieniu decyzji dokonano nieprawidłowej wykładni powołanych w odwołaniu przepisów art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej(Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm.) w związku z art. 44 k.c. Stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji, że zdefiniowane w art. 44 k.c. mienie obejmuje także posiadanie samoistne, które jest prawem rzeczowym, jest w oczywisty sposób sprzeczne z treścią art. 140, art. 244 k.c. i art. 336 k.c. Posiadanie samoistne nie jest prawem rzeczowym, gdyż jest stanem faktycznym. Na tym błędnym stwierdzeniu organ oparł swoją argumentację według której to Minister Skarbu Państwa w niniejszej sprawie był podatnikiem jako jednostka Skarbu Państwa. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.