I OSK 368/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant asystent sędziego Dorota Korybut – Orłowska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2261/14 w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 22 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 października 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 2261/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę A.M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 22 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Komendant Pomorskiego Oddziału Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia 10 października 2006 r., działając na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.), zawiesił mł. chor. SG A.M. w czynnościach służbowych od dnia 10 października 2006 r. do dnia 10 stycznia 2007 r. Powyższe nastąpiło w związku z wydaniem przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Szczecinie postanowienia o przedstawieniu wyżej wymienionemu zarzutów z art. 228 § 3 w związku z art. 12 Kodeksu karnego. Następnie, decyzją nr 326 z dnia 11 grudnia 2006 r. Komendant Pomorskiego Oddziału Straży Granicznej, powołując w podstawie prawnej art. 43 ust. 3 ww. ustawy, przedłużył zawieszenie w czynnościach służbowych funkcjonariusza do czasu zakończenia postępowania karnego. Z dniem 1 stycznia 2010 r., z uwagi na zniesienie Pomorskiego Oddziału Straży Granicznej ww. funkcjonariusz został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Nadodrzańskim Oddziale Straży Granicznej w Placówce SG kat. II w Szczecinie (Grupa Stanowisk Tymczasowych). W tym stanie rzeczy, a także ze względu na wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w trybie art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej, zaistniała konieczność przeniesienia mł. chor. rez. SG A.M. do dyspozycji Komendanta Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej. Powyższe nastąpiło z dniem 1 października 2013 r. na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej nr [...] z dnia 25 września 2013 r., utrzymanego w mocy decyzją nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 22 listopada 2013 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 16 grudnia 2013 r. Komendant Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej zwolnił A.M. ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem 22 stycznia 2014 r. na podstawie art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej. Powyższe rozstrzygnięcie stało się prawomocne. W dniu 22 lipca 2014 r. do Komendy Głównej Straży Granicznej wpłynął wniosek ww. funkcjonariusza datowany na 16 lipca 2014 r. o stwierdzenie nieważności ww. rozkazu personalnego nr [...] z dnia 16 grudnia 2013 r. o zwolnieniu ze służby z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr 128 z dnia 5 sierpnia 2014r., powołując w podstawie prawnej art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 i art. 158 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej z dnia 16 grudnia 2013 r. Organ nadzoru wskazał, iż wbrew temu co twierdzi wnioskodawca, na dzień zwolnienia ze służby pozostawał on zawieszony w czynnościach służbowych. W rozpatrywanej sprawie zawieszenie, a następnie przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza nastąpiło, zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej - do czasu zakończenia postępowania karnego. Na dzień zwolnienia funkcjonariusza ze służby postępowanie karne, będące przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, nie zostało zakończone, toteż nie zaistniała przesłanka ustania zawieszenia w czynnościach służbowych. Nietrafne jest twierdzenie wnioskodawcy, iż samo przeniesienie go do dyspozycji Komendanta Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej skutkowało ustaniem zawieszenia w czynnościach służbowych. Postępowanie w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych z powodu wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego jest postępowaniem szczególnym i służy wyłącznie czasowemu odsunięciu funkcjonariusza od wykonywania czynności i zadań służbowych. Zawieszenie w czynnościach służbowych oznacza zakaz podejmowania wszelkich czynności służbowych. Powyższe nie zależy od zajmowanego przez funkcjonariusza stanowiska. Ewentualne zmiany stosunku służbowego w tym okresie, tym bardziej wynikające ze zmiany struktury etatowej i likwidacji zajmowanego przez funkcjonariusza stanowiska, nie mają wpływu na sam fakt zawieszenia, a tym bardziej nie skutkują jego ustaniem. Funkcjonariusz jest bowiem odsunięty od wykonywania wszelkich czynności służbowych, niezależnie od tego jakie zajmuje stanowisko. Odwołanie od powyższej decyzji złożył A.M.. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...] z dnia 22 października 2014 r., powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż materialnoprawną podstawę zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Straży Granicznej stanowił art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej, zgodnie z którym funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Organ zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie od dnia zawieszenia A.M. w czynnościach służbowych minęło ponad 12 miesięcy, a postępowanie karne w jego sprawie, prowadzone przez Sąd Rejonowy Szczecin Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w sprawie sygn. akt [...], nie zostało zakończone. Zatem w dacie wydania rozkazu personalnego nr [...] z dnia 16 grudnia 2013 r. istniały łącznie dwa warunki dotyczące możliwości zastosowania przez organ administracji sankcji przewidzianej w art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Minister stwierdził, iż są one bezzasadne, a złożone wnioski nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślił, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego z ww. funkcjonariuszem, nie zaś decyzja w sprawie zawieszenia tego funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Oczywistym przy tym jest, że kwestie związane z ewentualnym zawieszeniem skarżącego w czynnościach służbowych mogły być rozważane jedynie w odrębnym postępowaniu administracyjnym, a nie w postępowaniu zwolnieniowym. Nadto organ nadzoru wskazał, że kwestionowana w niniejszym postępowaniu decyzja wydana została przez właściwy organ, na istniejącej podstawie prawnej. Stan faktyczny sprawy ustalono prawidłowo w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Straży Granicznej. Nie można zatem uznać, by argumentacja skarżącego dotycząca zmiany treści stosunku służbowego uzasadniała przypuszczenie istnienia wady powodującej nieważność decyzji z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 22 października 2014 r. A.M., działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia 5 sierpnia 2014 r., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że jako przesłankę stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej nr [...] z dnia 16 grudnia 2013 r. skarżący wskazał rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, a nadto, że skutkiem tego naruszenia jest powstanie - w następstwie wydania tej decyzji - sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie. O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Dalej Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę ww. rozkazu personalnego stanowił art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 116, poz. 675, ze zm.), zgodnie z którym funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Przepis art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej ma charakter fakultatywny, nie powoduje zatem po stronie właściwego organu obowiązku podjęcia skonkretyzowanego w nim działania, pozostawiając tę kwestię jego uznaniu. Ustawodawca przewidział, iż koniecznym do zastosowania ww. przepisu jest łączne spełnienie dwóch warunków: upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych oraz dalszego występowania jego przyczyn. Sąd zauważył, iż jak wynika z akt sprawy, w przypadku skarżącego obydwa ww. warunki wymienione w 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej zostały spełnione. Od dnia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza minęło ponad 12 miesięcy, zaś postępowanie karne w jego sprawie, prowadzone przez Sąd Rejonowy Szczecin Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w sprawie o sygn. akt [...], nie zostało zakończone. Organ mógł zatem zastosować ww. regulację i zwolnić funkcjonariusza ze służby korzystając z uprawnień wynikających z uznania administracyjnego, którego granice w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy nie zostały przekroczone. W ocenie Sądu I instancji, nie ma przy tym racji skarżący twierdząc, że "w dniu 16 grudnia 2013 r. nie był już zawieszony w czynnościach służbowych, gdyż z dniem 1 października 2013 r. zmienił się jego status służbowy ze stanu zawieszenia w czynnościach służbowych, bowiem został przeniesiony do dyspozycji Komendanta Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej". W istocie, ze względu na zmiany organizacyjne w strukturach Straży Granicznej, a także ze względu na prowadzenie wobec skarżącego postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby, zaistniała konieczność przeniesienia skarżącego do dyspozycji Komendanta Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej. W związku z powyższym, rozkazem personalnym nr [...] z dnia 25 września 2013 r. wymieniony organ, powołując w podstawie prawnej art. 36 ust. 1 i art. 39a ust. 1 ustawy o Straży Granicznej zwolnił A.M. z zajmowanego stanowiska z dniem 30 września 2013 r. (starszy kontroler w Grupie Stanowisk Tymczasowych Placówki SG kat. II w Szczecinie) i od dnia 1 października 2013 r. przeniósł do swojej dyspozycji w związku z przewidywanym zwolnieniem ze służby w Straży Granicznej. Powyższy rozkaz personalny został utrzymany w mocy decyzją Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia 22 listopada 2013 r., zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 29 października 2014r. o sygn. akt II SA/Wa 206/14 oddalił skargę A.M. na ww. decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in., że "dokonując zwolnienia skarżącego ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji uwzględniono wszczęte postępowanie w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w trybie art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej, jak również zmiany struktury etatowej oddziału skutkujące likwidacją zajmowanego przez funkcjonariusza stanowiska służbowego. Bezspornym jest, iż skarżący od dnia 10 października 2006 r. pozostaje zawieszony w czynnościach służbowych w związku z prowadzonym w stosunku do niego postępowaniem karnym i wobec nieustania przyczyn będących podstawą zawieszenia Komendant Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej w dniu 9 maja 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby, które jak wynika z odpowiedzi na skargę, zostało zakończone wydaniem w dniu 16 grudnia 2013 r. rozkazu personalnego nr [...] o zwolnieniu A.M. ze służby w Straży Granicznej". Niezależnie od powyższego Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z treścią § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 237 ze zm.) zawieszenie w czynnościach służbowych ustaje: (1) po upływie terminu określonego w decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych, jeżeli zawieszenia nie przedłużono do czasu ukończenia postępowania karnego, (2) w przypadku prawomocnego zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego. Zawieszenie w czynnościach służbowych uchyla się w przypadku ustania: (1) przesłanek wskazujących na celowość zawieszenia, o których mowa w art. 43 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, (2) przyczyn, które były podstawą przedłużenia okresu zawieszenia (ust. 2). Uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych następuje w formie decyzji (ust. 3). W niniejszej sprawie, decyzja nr 326 z dnia 11 grudnia 2006 r. Komendanta Pomorskiego Oddziału Straży Granicznej o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, a jej skutek w postaci czasokresu trwania zawieszenia w czynnościach służbowych nie wyekspirował, bowiem postępowanie karne - w dacie wydania ww. rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby - nie zostało zakończone. Decyzję o przeniesieniu do dyspozycji należy traktować jedynie jako konsekwencję działań organizacyjnych organu związanych z zawieszeniem funkcjonariusza w czynnościach służbowych. W świetle powyższego nieuprawnione jest stanowisko skarżącego, że przeniesienie go od dnia 1 października 2013 r. do dyspozycji Komendanta Nadodrzańskiego Straży Granicznej przerwało stan zawieszenia w czynnościach służbowych, a tym samym, że jeden z warunków zwolnienia ze służby określony w art. 45 ust 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej nie został dochowany. W konsekwencji, Sąd I instancji podzielił stanowisko organu nadzoru, iż brak jest podstaw do uznania, że wydając rozkaz personalny nr [...] z dnia 16 grudnia 2013 r. Komendant Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej dopuścił się naruszenia prawa, tym bardziej w stopniu rażącym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył A.M., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez błędną wykładnię pojęcia "rażącego naruszenia prawa", o którym mowa w tym przepisie i niewłaściwe zastosowanie przywołanego przepisu, poprzez przyjęcie, że wydanie przez Komendanta Nadodrzańskiego Oddziału SG rozkazu personalnego nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby z powodu długotrwałego zawieszenia w słuzbie w SG, w sytuacji gdy skarżący został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesiony do dyspozycji, co skutkowało uchyleniem zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj. 1) art. 151 P.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie , co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem nie doprowadziło do uwzględnienia skargi skarżącego. Jednocześnie w trybie art. 105 P.p.s.a. skarżący zgłosił zastrzeżenie na naruszenie procedury przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w niniejszym postępowaniu poprzez pominięcie zarzutu zawartego w pkt 4 i 5 skargi, w wyniku czego nie rozpoznano w sprawie istotnych zarzutów, co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do oddalenia skargi. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Systemowa interpretacja art. 176 i art. 183 P.p.s.a. uzasadnia twierdzenie, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane. Określona w art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza bowiem związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny może podjąć - działając na podstawie i w granicach prawa - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia ( por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017r. II GSK 947/15 LEX nr 2306880 ). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych, jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone oraz na czym to naruszenie polegało. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie ( por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017r. I GSK 1361/15 LEX nr 2330028, z dnia 2 czerwca 2017r. II FSK 3641/15 LEX nr 2314361 ). Przypomnienie powyższych zasad ma znaczenie w niniejszej sprawie z uwagi na sposób skonstruowania przez autora skargi kasacyjnej jej podstaw, co przekłada się równocześnie na możliwość i zakres kontroli zaskarżonego wyroku. W ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt. 1 P.p.s.a. autor skargi kasacyjnej wskazuje jako naruszony na art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. Wymieniony przepis nie znajdował jednak samodzielnego zastosowania w sprawie, a stanowił jedynie wzorzec do kontroli rozkazu personalnego wydanego przez Komendanta Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej z dnia 16 grudnia 2013r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Straży Granicznej na podstawie art. 45 ust. 2 pkt. 11 ustawy o Straży Granicznej. Zastosowanie lub nie art. 156 § 1 pkt. 1 K.p.a. w każdym wypadku następuje w powiązaniu z konkretnym przepisem prawa materialnego, stanowiącym podstawę do wydania decyzji ( rozkazu ), w odniesieniu do której kierowany jest zarzut rażącego naruszenia prawa. W niniejszej sprawie był to wymieniony wyżej art. 45 ust. 2 pkt. 11 ustawy o Straży Granicznej, zgodnie z którym funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Powołanie w skardze kasacyjnej wyłącznie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 156 § 1pkt. 2 K.p.a. jest niewystarczające z punktu widzenia możliwości kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku. Dlatego zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. z uwagi na jego wadliwą konstrukcję nie mógł zostać oceniony. Także drugi z zarzutów – zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 151 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a. postawiony został nieprawidłowo. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego od lat ugruntowany jest pogląd w myśl którego naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procedury sądowo-administracyjnej i nie stanowi samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Na stronę skarżącą, chcącą powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji, nałożona została powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy ( por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2017r. I FSK 2145/15 LEX nr 2314743 ). Przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. określają sposób rozstrzygnięcia i jako takie nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej ( por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2017r. I OSK 2551/15 LEX nr 2290964 ). Ponieważ skarga kasacyjna poza zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. nie wskazuje na inne przepisy, którym uchybił Sąd I instancji, również i ten zarzut nie mógł zostać uwzględniony. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że art. 105 P.p.s.a. w ogóle nie stanowi podstawy skargi kasacyjnej. Stawianie w tym trybie zarzutów wobec zaskarżonego wyroku jest niedopuszczalne. Nieodniesienie się przez Sąd I instancji do zarzutów zawartych w pkt. 4 i pkt. 5 skargi autor skargi kasacyjnej mógł uczynić przedmiotem zarzutu w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 2 P.p.s.a., poprzez wskazanie konkretnych przepisów postępowania które w ten sposób naruszył Sąd I instancji i wykazanie, że wskazane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.