I SA/Rz 642/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2022 r., w Rzeszowie, w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A., na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 9 czerwca 2022 r., nr [...], w sprawie zmian w uchwale budżetowej Gminy [...] na 2022 r., - postanawia – odrzucić skargę. UZASADNIENIE Rada Miejska w [...], w dniu [...] czerwca 2022 r., podjęła uchwałę nr [...], w sprawie zmian w uchwale budżetowej Gminy [...] na 2022 r. Przedmiotowe zmiany obejmowały między innymi przyznanie dotacji celowej dla stowarzyszenia – [...] w Ł. Skarżąca, będąca radnym miasta [...] i członkiem Rady Miejskiej w [...], wniosła skargę na opisaną wyżej uchwałę zarzucając, że udział w głosowaniu nad nią brał inny radny, który jednocześnie pełnił funkcję członka zarządu stowarzyszenia, któremu to została przyznana dotacja. Jeszcze przed głosowaniem jeden z radnych zwracał uwagę na to, że z uwagi na członkostwo w zarządzie stowarzyszenia, radny pełniący tę funkcję nie powinien był brać udziału w głosowaniu. Ten jednak nie zareagował na to, podobnie jak Przewodniczący Rady Miejskiej w [...]. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej (RIO) w Rzeszowie, uchwałą z [...] lipca 2022 r., stwierdziło, że uchwała o zmianie uchwały budżetowej Gminy [...] narusza prawo. Po tym fakcie radny – członek zarządu stowarzyszenia poinformował Burmistrza Gminy [...], że z dniem 4 maja 2022 r. zrezygnował z zajmowanej w zarządzie stowarzyszenia funkcji. Po tym fakcie Kolegium RIO umorzyło postępowanie. Skarżąca zauważyła, że pomimo deklarowanej rezygnacji z członkostwa w zarządzie stowarzyszenia, z dniem [...] maja 2022 r., podpis tego członka zarządu stowarzyszenia znajduje się na jego wniosku o udzielenie dotacji z 9 maja 2022 r. Oprócz tego, w dniu głosowania nad zaskarżoną uchwałą, fakt rezygnacji radnego z członkostwa w zarządzie stowarzyszenia nie był odnotowany w Krajowym Rejestrze Sądowym. Był on także członkiem Rady F. Ł., której to jednym z celów jest działanie na rzecz [...] w Ł. Z tego względu radny sprawujący te funkcje, zdaniem skarżącej, miał interes prawny w podjęciu zaskarżonej uchwały, będąc co najmniej pośrednim beneficjentem korzyści wynikających z wykonania uchwały. W związku z powyższym, według skarżącej, uchwała ta narusza prawo, a w tej sytuacji procedura głosowania nad nią winna zostać powtórzona. Burmistrz Gminy [...], w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej odrzucenie w całości, z uwagi na brak interesu prawnego skarżącej w jej wniesieniu, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Prawną podstawą wniesienia skargi w niniejszej sprawie był art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 559 z późn. zm., zwanej dalej u.s.g.), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z treści wskazanego wyżej przepisu wynika, że prawo do wniesienia skargi, w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., na uchwałę organu stanowiącego gminy ma wyłącznie podmiot, którego indywidualny interes prawny został naruszony podjętą uchwałą. Do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego. Interes prawny, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną osoby wnoszącej skargę. Dla skutecznego wniesienia skargi, w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., konieczne jest wykazanie przez stronę, że wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej interes chroniony konkretnym przepisem prawa, bądź ukształtowany aktem stosowania prawa (np. decyzją) (wyrok NSA z 12.03.2019 r., II OSK 231/19 – dost. w CBOiS). Skarga wnoszona w trybie w art. 101 § 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, gdyż podstawą jej wniesienia jest niezgodność z prawem podjętego przez organ samorządu gminnego aktu i równoczesne naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień skarżącego, a naruszenie to musi wynikać z właściwej regulacji materialnoprawnej. Przy czym tego rodzaju związek musi istnieć w chwili wprowadzania w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych – mających oparcie w przepisach prawa materialnego uprawnień. Zgodzić się należy z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z 26 czerwca 2017 r., sygn. II SA/Wa 591/17 – dost. w CBOiS), że dopuszczalność wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., uzależniona jest od stwierdzenia naruszenia indywidualnej sytuacji prawnej (interesu prawnego lub uprawnienia) skarżącego, a nie tylko od naruszenia prawa przez zaskarżony akt. Taka konstrukcja legitymacji do złożenia skargi wyklucza zatem zaskarżenie danego aktu, na podstawie kryterium naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Fakt pełnienia funkcji radnego nie stanowi samoistnej podstawy do zaskarżania uchwał organów jednostki samorządu terytorialnego. Środek prawny określony w art. 101 u.s.g., mimo że został zamieszczony w rozdziale 10, nie ma charakteru aktu nadzoru. W istocie służy on do ochrony prawnej (sądowej) jednostek przed bezprawnymi działaniami organów gminy (innych organów wykonujących zadania gminy), stanowiącymi ingerencję w sferę ich praw i wolności (wyrok NSA z 24 sierpnia 2007 r., II OSK 1033/07, LEX nr 384677 - dost. w CBOiS). Wobec powyższego, wnosząc skargę radny w każdym przypadku musi wykazać, że uchwała dotyka bezpośrednio jego własnego, indywidualnego interesu prawnego. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała, że kwestionowana przez nią uchwała naruszyła jej indywidualny interes prawny. Podstaw do wniesienia skargi oraz zasadności jej zarzutów upatruje ona bowiem wyłącznie w naruszeniu procedur związanych z podejmowaniem tej uchwały, te zaś odnoszą się do pojmowanego w sposób ogólny i generalny aspektu legalności tego rodzaju aktu, którego związku z indywidualnym interesem skarżącej nie sposób stwierdzić, zwłaszcza w wymiarze prawnym. Na marginesie niniejszy rozważań zaznaczyć jedynie należy, że kontroli przestrzegania zgodności z prawem uchwał podejmowanych przez organy samorządu terytorialnego służą odpowiednie procedury nadzorcze, które nie są realizowane w oparciu o kryterium jakie stanowi naruszenie indywidualnego interesu prawnego konkretnego podmiotu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwanej dalej: P.p.s.a) sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W niniejszym przypadku wymagania te zostały wskazane w art. 101 § 1 u.s.g., a jak to już wyżej wskazano, skarżąca ich nie spełnia. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 a P.p.s.a., w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.p., odrzucił skargę.