IV SA/Wa 3084/15

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosków A. T. i P. T. o przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. T. i P. T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za brak sieci postanawia: - zwolnić skarżących od kosztów sądowych w całości. UZASADNIENIE A. T. i P. T. w piśmie z dnia 2 września 2015 r. wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonych na urzędowych formularzach wnioskach z dnia 27 października 2015 r. oraz piśmie z dnia 25 listopada 2015 r. wnioskodawcy podali, że pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z dwójką małoletnich dzieci. Skarżący w związku z zawieszeniem prowadzonej działalności gospodarczej obecnie poszukuje pracy i zajmuje się dziećmi. Podstawą utrzymania rodziny jest otrzymywane przez skarżącą A. T. wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.800 (netto) miesięcznie. Wynagrodzenie za pracę jest zajęte w związku z prowadzoną egzekucją. Skarżący są właścicielami mieszkania o pow. 44 m2 i nieruchomości rolnej (nieużytek) o pow. 0,24 ha. Skarżący oświadczyli, że niezbędne potrzeby życiowe zaspokajają dzięki pomocy rodziców. Wśród niezbędnych wydatków wnioskodawcy wymienili opłaty za: energię elektryczną (ok. 330 zł. miesięcznie), wodę i kanalizację (ok. 150 zł. miesięcznie). Do pisma z dnia 25 listopada 2015 r. skarżący dołączyli kopie: zawiadomienia z 9 października 2015 r. o zajęciu wynagrodzenia za pracę i zakazie wypłat w celu zaspokojenia należności głównej 3.206,10 zł. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., dwóch ugód zawartych w dniu [...] czerwca 2015 r. z wierzycielem [...] S.A. w sprawie spłaty wierzytelności na kwotę 965,89 zł., wezwanie do zapłaty z dnia 4 września 2015 r. potwierdzające zadłużenie skarżącego na kwotę 10.828,21 zł. Stwierdzono, co następuje: Zwolnienie z kosztów sądowych wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, które zgodnie z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej jako p.p.s.a. - obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ubiegająca się o pomoc wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożyli oświadczenie na podstawie art. 252 p.p.s.a. Wezwani udzielili dodatkowych wyjaśnień, przedstawiając na potwierdzenie części swych twierdzeń odpowiednie dokumenty źródłowe. Wyjaśnienia skarżących są wystarczające do oceny ich możliwości płatniczych. Tworzą bowiem w miarę spójny obraz sytuacji majątkowej, dochodowej i rodzinnej. Skarżąca otrzymuje stałe wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.800 zł miesięcznie. Ma jednak na utrzymaniu męża i dwoje dzieci. Skarżący są zadłużeni. Ich sytuacja finansowa nie jest stabilna (skarżący nie pracuje). Skarżąca nie ma pełnej swobody dysponowania swoim wynagrodzeniem ponieważ zostało w części zajęte w celu zaspokojenia należności. Potwierdzeniem niełatwej sytuacji skarżących jest wreszcie konieczność korzystania z pomocy finansowej rodziców. Biorąc powyższe pod uwagę referendarz sądowy stwierdził, że wnioskodawcy wykazali, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Uiszczenie kosztów sądowych (na obecnym etapie postępowania wpisu od skargi w wysokości 660 zł.) mogłoby spowodować, że skarżący zostaliby pozbawieni środków do właściwej egzystencji a ewentualna odmowa przyznania prawa pomocy mogłaby skutecznie pozbawić ich prawa do sądowej kontroli zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd poucza o treści art. 249 p.p.s.a., zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub części, jeżeli się okaże, że okoliczności na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.