II SAB/Ke 59/16

SENTENCJA Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi H. K. na bezczynność Starosty postanawia: I. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości, II. ustanowić dla H. K. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. UZASADNIENIE H. K. złożył formularz urzędowy PPF, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi bezczynność na Starosty. W złożonym formularzu wnioskodawca podał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Skarżący ma przyznaną emeryturę w wysokości w wysokości 1136 zł netto miesięcznie, zajętą częściowo przez komornika w postępowaniu egzekucyjnym, pobierane miesięcznie 480 zł. Wnioskodawca nie wykazał innego majątku poza współwłasnością z pasierbami domu wielkości 66 m² na działce o powierzchni 0,37 ha. Skarżący podał następujące miesięczne wydatki: ogrzewanie domu i wody oraz zakup węgla - 200 zł, zakup gazu z butli -60 zł, wywóz śmieci i opłata za wodę – 60 zł, opłata za energię elektryczną – 80zł , telefon i telewizja -100 zł, leczenie– 100 zł, koszty dojazdu do W. na wizyty lekarskie i zakupy- 100zł. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz.718) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem. W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową skarżącego, przede wszystkim dochód, częściowo zajęty przez komornika, wystarczający jedynie na zaspokojenie jego bieżących potrzeb życiowych i brak majątku poza współwłasnością domu uznano, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.