II SAB/Op 63/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Grazyna Jeżewska Protokolant Referent stażysta Marta Kubiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. skargi W. O. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji odmawiającej uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia: 1) umorzyć postępowanie, 2) zwrócić skarżącemu W. O. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. UZASADNIENIE Skarżący W. O. powołując, się na przepisy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.), dalej zwana P.p.s.a., w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej zwana K.p.a., wniósł za pośrednictwem Wojewody Śląskiego, skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego na skutek wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Sosnowca z dnia 21października 2013 r., nr [...]. W. O. wniósł także o zobowiązanie na podstawie art. 149 P.p.s.a. Wojewody Śląskiego do wydania decyzji w sprawie. Skarżący domagał się również stwierdzenia, że przewlekłość postępowania nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skarżący między innymi podniósł, że w dniu 2 kwietnia 2014 r. wniósł do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie, którego żądanie i treść wciąż podtrzymuje. Tym samym - zdaniem skarżącego - wykonał on obowiązek, o którym mowa w art. 52 P.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że odwołanie skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta Sosnowca z dnia 21 października 2013 r., przekazane organowi odwoławczemu przez organ pierwszej instancji przy piśmie z dnia 12 listopada 2013 r. (data wpływu 15 listopada 2013 r.), przed rozpoznaniem wymagało uzupełnienia akt. W szczególności na wezwanie z dnia 23 grudnia 2013 r. Prezydent Miasta Sosnowca złożył uzupełniające akta 14 stycznia 2014 r., po czym na dodatkowe wezwanie Wojewody z dnia 30 stycznia 2014 r., ustosunkował się 14 lutego 2014 r. do zarzutów zawartych w odwołaniu. Procedura ta spowodowała, że rozpatrzenie odwołania od decyzji z 21 października 2013 r. nastąpiło dopiero decyzją Wojewody Śląskiego z dnia 15 kwietnia 2014 r. Postanowieniem z dnia 26 września 2014 r. w sprawie sygn. akt II OW 164/14 Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu do rozpoznania niniejszej sprawy. Pismem procesowym z dnia 1 grudnia 2014 r. skarżący ustosunkował się do odpowiedzi organu na skargę, podtrzymując stanowisko wyrażone wcześniej w skardze z dnia 4 kwietnia 2014 r., z wyjątkiem kwestii związanych z brakiem wydania decyzji, ponieważ w międzyczasie została ona wydana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt. 8 P.p.s.a., skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść do sądu administracyjnego, w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego przepisu. Jednak warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie służących stronie w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia (art. 52 P.p.s.a.). Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w odniesieniu do skargi na przewlekłość postępowania, musi być poprzedzone postępowaniem przewidzianym w art. 37 K.p.a. Przepis § 1 tego artykułu stanowi, że "Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa." Natomiast w myśl art. 37 § 2 K.p.a. organ "wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa." W rozpoznawanej sprawie organem, którego dotyczy skarga na przewlekłość postępowania jest Wojewoda Śląski, zatem skarga powinna być poprzedzona wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył w dniu 1 kwietnia 2014 r. zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zważyć należy, że cyt. przepis art. 37 § 1 K.p.a. wymaga złożenia zażalenia do organu wyższego stopnia nad organem, któremu przewlekłość postępowania się zarzuca, a jeżeli takiego organu brak, to wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W sprawach dotyczących postępowań zwyczajnych i nadzwyczajnych w przedmiocie pozwolenia na budowę na podstawie art. 82 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013, poz. 1409 z późn. zm.) organem administracji architektoniczno – budowlanej pierwszej instancji jest starosta, a wojewoda jest organem administracji architektoniczno – budowlanej wyższego stopnia w stosunku do starosty oraz organem pierwszej instancji w sprawach obiektów i robót budowlanych wymienionych w punktach od 1 do 5 tego przepisu. Budowa budynku bliźniaczego garażu na samochody dostawcze na działce uczestników U. i A. D. nie mieści się w katalogu z art. 82 ust. 3 pkt 1-5 Prawa budowlanego. Dlatego nad Wojewodą Śląskim w tej sprawie, jako organem odwoławczym, nie ma organu administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia. Warunek uprzedniego wyczerpania środka zaskarżenia wypełnić może tylko wezwanie do usunięcia naruszenia prawa adresowane do Wojewody. W konsekwencji uznać należało, że skarżący nie wyczerpał trybu przedsądowego i nie dopełnił wskazanego w art. 52 § 1 i § 3 P.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi. Skoro w sprawie nie doszło do skutecznego złożenia przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to nie został wyczerpany tryb zaskarżenia, co powoduje w konsekwencji niedopuszczalność skargi. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.