IV Ka 430/24

<p>Sygnatura akt IV Ka 430/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 31 lipca 2024 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</strong> </p> <table> <colgroup> <col width="208"/> <col width="361"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Przewodnicząca:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->SSO Ewa Rusin</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Protokolant:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->Ewa Ślemp</strong> </p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2024 r.</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">B. D.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->syna <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">D.</span> z domu <span class="anon-block">G.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">Ś.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego z art. 86b § 1 pkt 3 k.w., art. 97 k.w.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 20 marca 2024 r., sygnatura akt VI W 24/23</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; </strong> </p> <p>II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł i wymierza 170 zł opłaty za to postępowanie.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn.akt IV Ka 430 / 24</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">B. D.</span> został obwiniony o to, że:</p> <p>1. w dniu 28 września 2022 roku około godz. 11:00, w <span class="anon-block">Ś.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, na <span class="anon-block">drodze krajowej (...)</span>, kierując po drodze publicznej, pojazdem mechanicznym marki <span class="anon-block">M.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, wbrew zakazowi na przejściu dla pieszych, na których ruch nie jest kierowany oraz bezpośrednio przed przejściem, wyprzedzał inne pojazdy,</p> <p>tj. o wykroczenie z art. 86b § 1 pkt 3 kw</p> <p>2. w miejscu i czasie jak w pkt 1 kierował po drodze publicznej pojazdem mechanicznym marki <span class="anon-block">M.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, z niezabezpieczonym przed przemieszczaniem się ładunkiem w postaci wózka widłowego oraz pustych palet i palet z ładunkiem, czym wykroczył przeciwko innym przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawa o ruchu drogowym</a>,</p> <p>tj. o wykroczenie z art. 97 kw</p> <p>Sąd Rejonowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 20 marca 2024 roku sygn. akt VI W 24/23:</p> <p>I. obwinionego <span class="anon-block">B. D.</span> uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w części wstępnej wyroku, przy czym czyn opisany w punkcie 2 części wstępnej wyroku kwalifikuje na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 61;art. 61 ust. 3)">art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym</a>, tj. wykroczeń z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 86 b;art. 86 b § 1;art. 86 b § 1 pkt. 3)">art. 86b § 1 pkt 3</a> kw oraz 97 kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 61;art. 61 ust. 3)">art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 86 b;art. 86 b § 1)">art. 86b § 1</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 9;art. 9 § 2)">art. 9 § 2</a> kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1700 (jeden tysiąc siedemset) złotych,</p> <p>II. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości, w tym kwotę 120 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz opłatę w kwocie 170 złotych.</p> <p>Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się obwiniony, wnosząc apelację za pośrednictwem obrońcy.</p> <p>Apelujący wyrokowi temu zarzucił:</p> <p>1) na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kp</a>.k. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a>:</p> <p>a. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a> poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, a mianowicie dowolne uznanie przez Sąd że obwiniony wykonał manewr wyprzedzania na przejściu dla pieszych tj wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 86 b;art. 86 b § 1;art. 86 b § 1 pkt. 3)">art. 86b § 1 pkt 3</a> k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 61;art. 61 ust. 3)">art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym</a>, podczas gdy twierdzenie takie jest nieuprawnione w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,</p> <p>b. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a</p> <p>mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> przez uznanie wyjaśnień</p> <p>obwinionego za niewiarygodne, podczas gdy zeznania te były</p> <p>konsekwentne, a przyczyną odmowy przyjęcia mandatu był fakt, że</p> <p>obwiniony od początku kwestionował aby dokonał manewru</p> <p>wyprzedzania na przejściu dla pieszych i stanowisko to utrzymywał w toku</p> <p>całego postępowania,</p> <p>c. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a</p> <p>mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.</a> poprzez nie</p> <p>wyjaśnienie w sposób dostateczny powodów, dla których Sąd orzekający</p> <p>ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie poczynił w zasadzie</p> <p>wyłącznie w oparciu o wyjaśnienia funkcjonariuszy Policji, natomiast nie</p> <p>uznał wyjaśnień obwinionego dla linii oskarżenia za wiarygodne,</p> <p>ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że stanowią przyjętą przez</p> <p>obwinionego linię obrony,</p> <p>2) na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> w zw, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> błąd w ustaleniach stanu faktycznego przyjętego za podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia mający istotny wpływ na treść wydanego wyroku, tj. przyjęcie przez Sąd, że miejsce zdarzenia było obserwowane przez funkcjonariuszy Policji, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w postępowaniu nie wskazuje aby obwiniony popełnił zarzucany mu czyn.</p> <p>Z ostrożności procesowej, w razie nie uwzględnienia powyższych zarzutów obrońca podniósł zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec obwinionego kary, wskazując że dyrektywy wymiaru kary, a w szczególności stopień społecznej szkodliwości czynu, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do obwinionego, a także przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary oraz zastosowania środków oddziaływania wychowawczego, adekwatnym i sprawiedliwym jest odstąpienie od wymierzenia kary lub zastosowanie pouczenia lub innych środków oddziaływania wychowawczego.</p> <p>W związku z powyższymi zarzutami na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> wniósł o:</p> <p>1] zmianę zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. poprzez uniewinnienie obwinionego</p> <p>ewentualnie o:</p> <p>2) uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 2)">art. 118 § 2 k.p.w.</a> wniósł o zasądzenie na rzecz obwinionego od Skarbu Państwa kosztów postępowania przed sądem drugiej instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w wysokości według norm prawem przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje;</strong> </p> <p>Apelacja okazała się całkowicie nietrafiona.</p> <p>Nie występują w sprawie uzasadnione podstawy do wydania wyroku reformatoryjnego przez uniewinnienie obwinionego ani też dla wydania wyroku kasatoryjnego i umorzenia postępowania w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> Wręcz zupełnie niezrozumiałym pozostaje wniosek apelacyjny o umorzenie postępowania, autor apelacji nie wskazał żadnej argumentacji taki wniosek uzasadniającej.</p> <p>Materiał dowodowy zebrany w sprawie stanowi pełną podstawę faktyczną dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, to zeznania świadków <span class="anon-block">R. S.</span> i <span class="anon-block">D. S.</span> oraz wymieniane w pisemnych motywach protokół kontroli drogowej i kopia mandatu karnego.</p> <p>Dowody te zostały poddane przez sąd I instancji prawidłowej analizie we wzajemnym ich powiazaniu. Przeciwnie oczekiwaniom apelującego kontrola odwoławcza wykazała, że Sąd Rejonowy poczynił w sprawie trafne ustalenia faktyczne, które oparł o całokształt prawidłowo przeprowadzonych i ocenionych dowodów. Owa ocena dowodów w pełni czyni zadość kryteriom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 k.p.k.</a> , tj. zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Odwoławczy nie stwierdziwszy wad sądowej oceny dowodów nie może jednocześnie uznać wadliwości ich oceny tylko dlatego, że apelujący uznaje wyłącznie własne racje bez podania jakichkolwiek racjonalnych argumentów, podważających wnioski sądu I instancji. W szczególności nie sposób podzielić zarzutu apelacji błędności uznania wyjaśnień obwinionego za niewiarygodne ( jak należy rozumieć co do okoliczności czynu I-go, bo przecież do II-go kwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 97)">art. 97</a> k.w. obwiniony wszak się przyznał). W sytuacji zaistnienia dwóch różnych treściowo grup dowodów ( jak w niniejszej sprawie, wyjaśnień obwinionego i pozostających do nich w opozycji zeznań świadków <span class="anon-block">R. S.</span> oraz <span class="anon-block">D. S.</span>), powinnością sądu orzekającego jest dokonać ich oceny wedle kryteriów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, z którego to obowiązku sąd <em> <!-- -->meriti </em>się wywiązał należycie i wskazał powody, dla których uznał konkretne dowody za wiarygodne, przez co przyjete za podstawę ustaleń faktycznych.</p> <p>Tym samym wnioski końcowe o sprawstwie i zawinieniu obwinionego co do przypisanych mu wykroczeń mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów, w żadnym wypadku nie można im zarzucić dowolności, zaś uzasadnienie pisemne wyroku jest wyczerpujące i odpowiada wymogom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> </p> <p>Chociaż apelacja pochodzi od podmiotu fachowego, to z niezrozumiałych powodów zawiera także zarzut obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.</a> Przecież pisemne motywy wyroku to czynność następcza, dokonana po wyroku, stanowi wyłącznie akt sprawozdawczy z wyników przewodu sądowego, zatem pozostaje bez znaczenia dla treści wydanego wcześniej wyroku.</p> <p>Wymiar kary w postaci 1700 złotych grzywny ( za 2 poważne wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w ruchu drogowym, pozostające w zbiegu realnym przy zastosowaniu art. 9 §2 k.w. ) powinien spełnić określone w art. 33 k.w. dyrektywy. Kara taka nie wydaje się surową do stopnia społecznej szkodliwości popełnionych czynów jak również celów, jakie kara ta winna osiągnąć zarówno wobec ukaranego oraz w zakresie społecznego oddziaływania. Grzywna ta odpowiada możliwościom materialnym obwinionego, a jej wykonanie powinno wdrożyć obwinionego do poszanowania porządku prawnego. Z jakich powodów apelujący ocenia wysokość grzywny za rażąco niewspółmierną i dlaczego wobec obwinionego należałoby tu dokonać zmiany łagodzącej, tego także apelujący nie uzasadnił, stąd Sąd Odwoławczy nie znajduje podstaw dla wypowiedzenia się wobec tej części apelacji.</p> <p>O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 1)">art.118 §1 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011181269" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269 (§ 3)">§ 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia</a> Dz. U. Nr 118, poz.1269 a także <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 21;art. 21 pkt. 2;art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 21 pkt. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> Dz. U. Nr 49, poz.223 z późn. zm., obciążając nimi obwinionego wobec przegrania apelacji.</p> <p>.</p> <p>SSO Ewa Rusin</p> </div>