V SA/Wa 825/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi L. M.T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: odmówić L. M. T. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE W dniu 4 maja 2009r. (zgodnie z datą stempla pocztowego – k. 6 akt sądowych) L. M. T. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2009r., nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Sąd postanowieniem z 12 sierpnia 2009r., odrzucił skargę z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Postanowienie o odrzuceniu skargi zostało doręczone dnia 20 sierpnia 2009 r. (k. 23 a.s.). W dniu 10 września 2009r. (zgodnie z prezentatą Sądu - k. 25 a.s.) cudzoziemiec pismem z 9 września 2009r., złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż do dnia 3 września 2009r., przebywał w N. w interesach, ponadto nadmienił, iż ze względu na trudne warunki mieszkaniowe adres do korespondencji, którym się posługuje wnioskodawca należy do biura zajmującego się obsługą spraw cudzoziemców o nazwie "A.", zaś osoba która odebrała korespondencję z Sądu nie mogła jej przekazać ze względu na nieobecność wnioskodawcy w kraju. We wniosku cudzoziemiec podkreślił, iż dopiero 3 września 2009r., kiedy udał się do biura dowiedział się o swoich sprawach, zatem w jego opinii przedstawione okoliczności uzasadniają przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie z wniesieniem w/w wniosku skarżący uiścił wpis sądowy w kwocie 300 zł. Zgodnie z zarządzeniem Sądu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z 16 września 2009r., wezwał skarżącego do wskazania uprawdopodobniających okoliczności mogących świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego uzasadniających złożony wniosek. Pismem z 24 września 2009r., cudzoziemiec wyjaśnił, iż w terminie, w którym mógł uiścić wpis sądowy przebywał poza granicami Polski, na co nie posiada żadnych dokumentów, a wpisu sądowego dokonał po zapoznaniu się wezwaniem. Do pisma dołączył oświadczenie z 20 września 2009r., złożone przez innego cudzoziemca, iż wnioskodawca przebywał w okresie od 20 maja 2009 r. do 3 września 2009r. w N. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W niniejszej sprawie niespornym jest, że skarżący nie zachował terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Należy wskazać, iż wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało doręczone w dniu 30 czerwca 2009 r., zatem 7-dniowy termin wyznaczony na dokonanie tej czynności upływał z dniem 7 lipca 2009 r. Natomiast dopiero w dniu 10 września 2009r., skarżący uiścił wpis od skargi a więc po upływie zakreślonego terminu. Prawidłowo w tej sytuacji postąpił skarżący występując o przywrócenie uchybionego terminu zgodnie z dyspozycją art. 87 § 1 ppsa. Jednakże w ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu, a wobec tego nie spełnił równie ważnej przesłanki warunkującej zastosowanie instytucji przywrócenia terminu, regulowanej przepisami art. 86 i nast. p.p.s.a. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się - zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu - z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uchybienie terminu może być przykładowo poczytane jako zawinione przez nią, "jeśli strona nie chciała dopełnić czynności w terminie albo chciała czynności dopełnić, lecz nie dopełniła z powodu jakiejś przeszkody, którą mogła przezwyciężyć" (v. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz wyd. 7, Wydawnictwo C.H. Beck. W-wa 2005, str. 334). Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (v. wyrok NSA z 13 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1656/97). Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Z uzasadnienia wniosku cudzoziemca, o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, nie wynika natomiast, aby taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Nie stanowią bowiem przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu podnoszone przez skarżącego okoliczności, iż w okresie w którym mógł on uiścić wpis sądowy, przebywał w N. zgodnie z oświadczeniem innego cudzoziemca dołączonym do pisma z 24 września 2009r. Oświadczenie to, w ocenie Sądu nie przedstawia się wiarygodnie, gdyż wynika z niego, iż skarżący przebywał od dnia 20 maja 2009r. do dnia 3 września 2009r. w N. A zasadnym jest podkreślić w tym miejscu, iż w dniu 30 czerwca 2009r., cudzoziemiec odebrał przesyłkę zawierającą zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego (k. 14 a.s.), co pokwitował własnoręcznym podpisem, zatem przebywał w Polsce, posiadał wiedzę, iż takie zarządzenie zostało przez Sąd wydane, poznał jego treść oraz skutki niedochowania wynikających z niego zobowiązań. Należy wskazać, iż jako kryterium braku winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Zatem skarżący, jeśli w dniu 30 czerwca 2009r., odebrał korespondencję, a nie mógł wpłacić należnej kwoty, bo planował kolejny wyjazd do N., w tej sytuacji dbając o należyte prowadzenie swoich spraw winien zwrócić się o pomoc drugiej osoby przy wpłacie należności. Zatem okoliczności podnoszone przez skarżącego nie przesądzają o braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej i nie mogą stanowić podstawy do jego przywrócenia. Wniosek skarżącego nie zawiera również żadnych innych danych uprawdopodabniających brak zawinienia. W szczególności nie wskazuje, iż istniała przeszkoda niezależna od skarżącego przez cały czas biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W tej sytuacji, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.