III OSK 2094/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Op 519/21 w sprawie ze skargi M.G. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 3 sierpnia 2021 r., nr 2597/2021 w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji komendanta postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrokiem z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Op 519/21, oddalił skargę M.G. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 3 sierpnia 2021 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji komendanta. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący. Następnie pismem z dnia 25 października 2022 r. skarżący kasacyjnie cofnął wniesioną skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Strona, która wniosła skargę, może ją na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a.") cofnąć. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W myśl art. 193 P.p.s.a. jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałyby uznanie cofnięcia skargi kasacyjnej za niedopuszczalne, wobec czego należało uznać powyższą czynność procesową za skuteczną. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 i art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.