VI SA/Wa 1553/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "WITD"), którą nałożono na S. sp. z o.o. w W. (dalej "Skarżąca") karę pieniężną w wysokości 8.500 złotych. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej "k.p.a." oraz art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i ust. 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, a także art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 pkt 1 i ust. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140), dalej "u.t.d." w zw. z lp. 1.12 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podstawą faktyczną wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia - niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Z akt sprawy wynika, że 9 sierpnia 2019 r. w O., przy ul. N. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu o nr rej. [...], którym kierował B. D. (dalej "Kierowca"), przewożąc dwóch pasażerów. W toku kontroli ustalono, że pasażerowie zamówili przejazd za pośrednictwem aplikacji [...], a przewóz odbywał się w O., na trasie z ul. K. na ul. N.. Kierowca do kontroli okazał m.in. swoje prawo jazdy; dowód rejestracyjny skontrolowanego pojazdu wraz z umową jego najmu zawartą 1 lipca 2019 r., w której Najemcą jest Skarżąca, a Wynajmującym Kierowca; zawartą dnia 1 lipca 2019 r. ze Skarżącą umowę zlecenia, której przedmiotem był "Przewóz osób"; zawartą dnia 1 lipca 2019 r., pomiędzy Skarżącą a Kierowcą, umowę serwisową dotycząca skontrolowanego pojazdu; kserokopię udzielonej Skarżącej licencji nr [...], ważnej do 2033 r., FAV wystawioną w imieniu Skarżącej przez [...] dla jednego z przewożonych pasażerów na kwotę 10 PLN. Podczas kontroli stwierdzono, że podmiotem wykonującym przewóz jest Skarżąca. Z kontroli sporządzono protokół, który Kierowca podpisał bez uwag. W tym stanie rzeczy WITD z urzędu wszczął wobec Skarżącej postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia przez nią przepisów ustawy o transporcie drogowym, o czym ją zawiadomił i pouczył o przysługujących jej prawach oraz ciążących obowiązkach. Po przeprowadzeniu postępowania, w czasie którego Skarżąca nie zajęła stanowiska, WITD nałożył na nią karę pieniężną w łącznej wysokości 8.500 złotych, w tym 500 złotych za niewyposażenie Kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument oraz 8.000 złotych za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Skarżąca, z zachowaniem trybu i terminu, wniosła od decyzji WITD odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak: a. ustalenie czy wykonywane przez Kierowcę czynności, stwierdzone protokołem kontroli, nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, zwłaszcza w sytuacji, w której Skarżąca takiej działalności nie prowadzi; b. czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; c. zbadanie umowy zlecenia zawartej przez nią z Kierowcą na wykonywanie przewozu osób co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń w zakresie ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za ewentualne naruszenia, 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1 i ust. 7 oraz ust. 11 w zw. z lp. 1.12 oraz lp.2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d. przez nałożenie na nią kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów wykonujących czynności przewozu drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia przez nią tego kryterium. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji WITD i umorzenie wszczętego wobec niej postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że WITD ustalając stan sprawy, w sposób nieuprawniony, oparł się wyłącznie na zeznaniach Kierowcy, który był zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem. Poza tym, w jej ocenie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje w żadnym razie na powiązanie jej z Kierowcą. Odwołując się do definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 u.t.d. stwierdziła, że skoro nie prowadzi działalności w zakresie transportu drogowego, to nie można jej przypisać odpowiedzialności za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia. Stwierdziła, że podmiotem odpowiedzialnym, który w chwili kontroli wykonywał przewóz, był Kierowca. W uzasadnieniu skarżonej decyzji, przytoczywszy treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, GITD stwierdził, że ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, w tym; protokołu kontroli oraz okazanych przez Kierowcę dokumentów, bezspornie wynika, że podmiotem wykonującym przewóz była Skarżąca oraz że doszło do stwierdzonych naruszeń. Organ wskazał, że w toku kontroli przesłuchano w charakterze świadka jednego z Pasażerów, który pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, potwierdził okoliczności stwierdzone w protokole kontroli (m.in. zamówienia przewozu za pomocą aplikacji [...] oraz trasę przejazdu). Ponadto Pasażer ów zeznał, że otrzymał informację w aplikacji, że pojazdem o nr rej. [...], przyjedzie po niego kierowca o imieniu B., a także, że z jego karty kredytowej została pobrana opłata w wysokości 5 złotych za ten przejazd. Ponadto kontrolujący przesłuchali w charakterze świadka również Kierowcę, który pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań zeznał, że Pasażerów przewoził w O., na trasie z ul. K. na ul. N. oraz że zlecenie dostał za pomocą aplikacji [...] na swój prywatny telefon. Ponadto, na pytanie dotyczące wynagrodzenia za skontrolowany przejazd, Kierowca oświadczył, że otrzyma je w formie przelewu na konto, prawdopodobnie w przyszłym tygodniu, od pracodawcy, którym jest Skarżąca - operator marek grupy S. z siedzibą w W., z którą ma podpisaną od 1 lipca 2019 r. umowę zlecenia, którą okazał do kontroli. Kierowca wyjaśnił także, że z tego co mu wiadomo, pracodawca pobiera prowizję od kwoty, która jest znana przewiezionemu pasażerowi oraz dodatkowo pobierana jest opłata związana z zatrudnieniem pracownika. Na pytanie, czy został wyposażony w oryginał licencji lub wypis Kierowca wskazał, że "Nie", otrzymał natomiast – przesłana mailem, kserokopię licencji, którą okazał do kontroli. GITD stwierdził, że analiza okazanej przez Kierowcę umowy zlecenia, zawartej przez niego ze Skarżącą, dowodzi, że Kierowca, jako Zleceniobiorca, zawarł tą umowę ze Skarżącą, jako Zleceniodawcą. Stosownie do § 1 pkt 1 tej umowy "zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie". Za wykonane prace zleceniobiorca (Kierowca) otrzyma wynagrodzenie, natomiast Zleceniodawca (Skarżąca) pobiera od tego wynagrodzenia prowizję. Natomiast § 10 umowy zlecenia stanowi, że Zleceniodawca może pokryć wybrane koszty użytkowania pojazdu kierowcy. Z umowy najmu skontrolowanego pojazdu wynika m.in., że Skarżąca (najemca) była użytkownikiem tego pojazdu w chwili powstania naruszenia. Natomiast z umowy serwisowej wynika, że Skarżąca udostępniła Kierowcy aplikację [....]/[...] do nawiązywania kontaktów z pasażerami. W ocenie GITD zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest spójny i potwierdza, że skontrolowany przewóz wykonywany był w imieniu i na rzecz Skarżącej. Jednocześnie stwierdził, że w toku postępowania Skarżąca nie wskazała jakiegokolwiek dowodu wskazującego, że to Kierowca wykonywał okazjonalny przewóz osób w imieniu własnym. W ocenie GITD w sprawie nie ma wątpliwości także co do tego, że wykonywany przez Skarżącą w dniu kontroli przewóz nie spełniał wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym Kierowca go wykonywał, był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli drogowej oraz dowodu rejestracyjnego tego pojazdu. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd Skarżącej tego warunku nie spełniał. Ponadto skontrolowany przewóz nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały jednak ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, jak również opłata za ten przewóz nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu, ani wniesiona gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. GITD mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdził, że WITD prawidłowo nałożył na Skarżącą, jako stronę tego postępowania, karę pieniężną w łącznej kwocie 8.500 złotych, tj. 500 złotych stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 u.t.d. w zw. z lp. I .12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz 8.000 złotych stosownie do treści art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutów odwołania - powołując się na wyrok WSA w Opolu, GITD wskazał, że ustalenie przez organ I instancji cech wykonywania działalności gospodarczej nie było konieczne (sygn. akt II SA/Op 529/12). Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. nr 220, poz. 1447 ze zm.), czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo), odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 u.t.d. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących niewypełnienia przez skontrolowany przewóz znamion przewozu okazjonalnego, GITD wskazał, że definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 u.t.d. odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu do 9 osób łącznie z kierowcą. W związku z powyższym obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego, jest definicja z ustawy o transporcie drogowym, to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. Rozpoznając ponownie sprawę GITD nie znalazł podstaw do zastosowania w niej art. 92c u.t.d. W jego ocenie do stwierdzony podczas kontroli naruszeń doszło w wyniku działał samej Skarżącej. Podniósł, że gdyby Skarżąca przestrzegała obowiązujących regulacji prawnych, to do naruszenia by nie doszło. Skarżąca od decyzji GITD wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzuciła naruszenie: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.: a. art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a b u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...], wykonanie tego przejazdu przez Kierowcę, nie zaś przez Skarżącą (bądź jej pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, a także nałożenie na nią kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez nią, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.; b. art. 18 ust. 4b pkt 1 lit c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...].; c. art. 92a ust 1 i ust. 6 w zw. z lp. 1.12 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w zw. z art. 4 pkt. 6a u.t.d. poprzez nałożenia kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącą; 2. naruszenie przepisów procesowych tj.: a. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy: i. tj. ustalenie czy wykonywane przez Kierowcę czynności, stwierdzone protokołem kontroli, nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy Kierowca posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, Kierowca miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącej; ii. tj. ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia Kierowcy z Pasażerem; w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli); braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; iii. poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz Skarżącej, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał Pasażer; b. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; c. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji o nazwie [...]; d. art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji WITD w całości. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, jako niezasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno skarżona decyzja GITD, jak i utrzymana nią w mocy decyzja WITD, nie naruszają prawa. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a organy słusznie przyjęły, że Skarżąca w dacie zdarzenia objętego kontrolą drogową wykonywała transport drogowego bez wyposażenia kierowcy w licencję oraz wykonywała przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Na wstępie należy zaznaczyć, że ustawa o transporcie drogowym, stanowiąca materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie, określa zasady podejmowania i wykonywania m.in. krajowego transportu drogowego; międzynarodowego transportu drogowego; niezarobkowego krajowego przewozu drogowego; niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, a także zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego i odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 u.t.d.). Zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, przy czym art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza przewóz okazjonalny: 1. pojazdami zabytkowymi, 2. samochodami osobowymi: a. prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b. na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c. po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51), dalej "rozporządzenie nr 1071/2009". Gdy chodzi o warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, określa je art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowiąc, że ich podjęcie i wykonywanie: 1. samochodem osobowym, 2, pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3. taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań, wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d. Art. 87 u.t.d. stanowi, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku (...), a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. W orzecznictwie sądów administracyjnych uznano, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d., jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" w prawie unijnym. I tak, w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L.2009.300. 88), dalej "rozporządzenie Nr 1073/2009", za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika" (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009). Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach, zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06, publ. Lex nr 384423). Ustalony w tym zakresie przez organ stan faktyczny, stanowiący podstawę skarżonego rozstrzygnięcia, nie budzi wątpliwości Sądu. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego (m.in. umowy zlecenia z 1 lipca 2019 r.; kserokopii licencji nr [...] wydanej Skarżącej; podpisanego bez uwag protokołu kontroli; zeznań Pasażera i Kierowcy) jednoznacznie wynika, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej Kierowca przewoził Pasażera w O. na trasie z ul. K. na ul. N. W trakcie kontroli ustalono, że przejazd zamówiono za pomocą aplikacji [...]. Opłata za przejazd wyniosła 5 złotych i została pobrana z karty płatniczej Pasażera. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy tego, czy Skarżąca w chwili kontroli wykonywała przewóz okazjonalny we własnym imieniu i na własny rachunek, czy też - jak twierdzi, ewentualnie wykonującym przewóz okazjonalny mógł być Kierowca. Na tej kwestii skupiają się w większości zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania i niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i w związku z tym poczynienie błędnych ustaleń. W ocenie Sądu zarzuty te są nieuzasadnione. Zdaniem Sądu, w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym prawidłowo został ustalony podmiot wykonujący skontrolowany przewóz i jest nim Skarżąca. Kierowca w toku kontroli okazał umowę zlecenia zawartą ze Skarżącą, z której jednoznacznie wynika, że Skarżąca współpracowała z tym Kierowcą, zlecając mu wykonywanie, w sposób samodzielny, przewozów osób, a co więcej, wypłacała z tego tytułu Kierowcy wynagrodzenie. Wbrew argumentacji skargi, uznaniu Skarżącej za podmiot wykonujący przewóz nie stoi na przeszkodzie fakt, że z Kierowcą zawarto umowę zlecenia, a nie umowę o pracę. Kierowca nie otrzymywał wynagrodzenia od Pasażera, ale właśnie od Skarżącej, które to wynagrodzenie było "płatne będzie w przeciągu 7 dni od wykonania całości zlecenia przelewem na następujący numer rachunku bankowego Zleceniobiorcy" (v. § 2 ust. 2 umowy zlecenia). Sąd podzielił stanowisko GITD, że w rozpoznawanej sprawie to Kierowca wykonywał przewozy na zlecenie Skarżącej. Innymi słowy Kierowca przewoził pasażerów w imieniu i na rzecz Skarżącej. Tym samym organy transportu drogowego prawidłowo ustaliły, że podmiotem wykonującym przewóz w przedmiotowej sprawie była Skarżąca, która posiadała ważną na dzień kontroli licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. W konsekwencji, za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia, prawidłowo została nałożona kara pieniężna w łącznej wysokości 8 500 złotych, tj. 500 złotych za niewyposażenie Kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. – za każdy dokument oraz 8.000 złotych za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. W ocenie Sądu zarzuty skargi są niezasadne. Fakt posiadania statusu przedsiębiorcy przez Skarżącą nie budzi najmniejszej wątpliwości, a argumentacja odnosząca się do definicji działalności gospodarczej jest bezprzedmiotowa. Ustosunkowując się do nieprowadzenia działalności w zakresie przewozów osób wskazać należy na umowę zlecenia zawartą z kierowcą, której postanowienia brzmią: "zleceniodawca zleca zleceniobiorcy przewóz osób lub towarów." "zleceniobiorca otrzymywał będzie wynagrodzenie od zleceniodawcy po potrąceniu o prowizje innych podmiotów jak i samego zleceniodawcy". Nie ulega zatem wątpliwości, że to Skarżąca organizowała przewozy osób, a więc prowadziła działalność transportową w tym zakresie. Bezpodstawne są wobec tego twierdzenia, że odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia ponosi Kierowca. Kontrolowany kierowca wykonywał przewóz na rzecz Skarżącej, w związku z czym to ona, a nie kierowca, ponosi odpowiedzialność administracyjną z tytułu stwierdzonych naruszeń. Ponadto, sam charakter stwierdzonych w przedmiotowej sprawie naruszeń, z logicznych względów, wyklucza odpowiedzialność Kierowcy. Nie sposób uznać, że to Kierowca ponosi odpowiedzialność za zgłoszenie pojazdu do licencji oraz za wyposażenie w wymagane dokumenty. Kierowca nie ponosi odpowiedzialności za decyzje biznesowe przedsiębiorcy, który dopuścił do wykonywania na jego rzecz zlecenia przy użyciu pojazdu, który nie spełniał zapisanych przepisami wymogów konstrukcyjnych. To przedsiębiorca ponosi każdorazowo odpowiedzialność za naruszenia przepisów ustawy popełnione przez pracowników, którymi posługuje się w wykonywaniu działalności gospodarczej (por wyrok WSA w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 206/20). Zdaniem Sądu w okolicznościach sprawy nie zachodziła potrzeba szczegółowego badania aplikacji [...], którą posłużyli się pasażerowie do zamówienia przejazdu. Zasady jej działania należy bowiem uznać za fakt powszechnie znany i niewymagający dowodzenia. Z zasadami tymi bez przeszkód może zapoznać się każdy potencjalny użytkownik aplikacji. Ponadto zapłata za przejazd odbywa się na rzecz platformy internetowej, nie zaś na rzecz Kierowcy. Wbrew twierdzeniom skargi prawidłowe są ustalenia organów orzekających w sprawie, że w dniu kontroli był wykonywany przewóz okazjonalny. W myśl art. 4 pkt 11 u.t.d. przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Wskazać należy, że wykonywanie przewozu okazjonalnego jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu warunku określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., a mianowicie można go wykonać jedynie pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd, którym kierowca wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz Skarżącej, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z akt sprawy. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem sporny pojazd tego warunku nie spełniał. Ponadto, należy wskazać, że przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani oplata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Prawidłowo więc za to nałożono na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych, stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Reasumując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o jednoznacznie ustalony stan faktyczny i prawny, który nie budzi wątpliwości. W świetle powyższego za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego oraz reguł proceduralnych określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy należycie zebrały i rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a organ odwoławczy również odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne. Organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. W związku z zagrożeniem epidemicznym sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz.U. z 2020 r., poz.374 ze zm.). Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji