I OSK 399/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędzia NSA Monika Nowicka, Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.), Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. M. i A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2181/14 w sprawie ze skargi G. M. oraz A. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE I OSK 399/16 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 20 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2181/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. M. i A. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. G. M. oraz A. M. na mocy decyzji nr [...] z dnia [...]r. D. O. R. W. A. M.w W. zostali zobowiązani do opuszczenia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. oraz do uiszczania opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości [...] wartości należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego, bez tytułu prawnego, za każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, do dnia opróżnienia lokalu. Po rozpatrzeniu odwołania stron P. W. A. M. decyzją Nr [...]z dnia [...]r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Postanowieniem z dnia 19 września 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1897/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na ww. decyzję P. W. A. M.. Następnie G. M. zwróciła się do Ministra Obrony Narodowej o stwierdzenie nieważności obu ww. decyzji, zarzucając im rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie i w konsekwencji pominięcie okoliczności, że ww. jest emerytką o ustalonym stopniu niepełnosprawności, rażące naruszenie prawa materialnego - art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, oraz art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, poprzez uznanie, że strony nie posiadają tytułu prawnego do lokalu przy ul. [...] w W. Zdaniem wnioskodawczym' decyzja z dnia [...]r. w sprawie zmiany przydziału osobnej kwatery stałej na kwaterę na czas pełnienia obowiązków służbowych wydana, została z rażącym naruszeniem prawa, gdyż strona postępowania nie udzieliła zgody na jej zmianę, a l I OSK 399/16 zatem obowiązująca jest decyzja z dnia [...]r., przyznająca M.i M. prawo do kwatery stałej. Ponadto w dacie wydawania decyzji D. O. R. W. A. M. w W. z dnia [...] r. strona posiadała uprawnienia emerytalne. Zatem zastosowanie w sprawie powinien mieć przepis art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Minister Obrony Narodowej w decyzji nr [...]z dnia [...]r. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Nr [...]z dnia [...]r. oraz utrzymanej nią w mocy ww. decyzji nr [...]z dnia [...] r. Następnie Minister Obrony Narodowej rozstrzygnięciem Nr [...]z dnia [...]r. utrzymał ww. decyzję własną w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1620/12 uchylił obie decyzje Ministra Obrony Narodowej wskazując, iż przedmiotowe postępowanie nadzwyczajne dotyczy również interesu prawnego [...], gdyż uznać go należy za stronę w postępowaniu zwykłym, w którym doszło do wydania kwestionowanej decyzji P. W. A. M. oraz decyzji D. O. R. W. A. M. w W.. Ponownie decyzja Ministra Obrony Narodowej z [...]., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...]r., nr [...] (o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...]r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...]r.) zostały przez WSA w Warszawie uchylone wyrokiem z 4 marca 2014r., sygn. akt II SA/Wa 1623/13. Sąd stwierdził, że nie zostało wyjaśnione, czy w dacie wydania decyzji o opuszczeniu lokalu, strona posiadała uprawnienia emerytalne lub rentowe, o których mowa w art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. W toku ponownego rozpoznania sprawy, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 i art. 268a k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...]z dnia [...] r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...]z dnia [...]r. zobowiązującej G. M. i A. M. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...]przy ul. [...] w W. oraz do uiszczania opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego bez tytułu 2 I OSK 399/16 prawnego za każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, do dnia opróżnienia lokalu. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra z dnia [...]r., nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. W skardze od powyższego rozstrzygnięcia, G. M. i A. M. zarzucili: naruszenie art. 7 i art. 77 kp.a., poprzez zaniechanie podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie i w konsekwencji pominięcie okoliczności, że G. M. jest emerytką o ustalonym stopniu niepełnosprawności; naruszenie art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych, poprzez wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu w sytuacji, gdy strona G. M. jest emerytką; naruszenie art. 37a ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych, poprzez uznanie, że strony nie posiadają tytułu prawnego do lokalu przy ulicy [...] w W.. WSA w Warszawie uzasadniając opisany na wstępie wyrok z dnia 20 listopada 2015r., wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...]r. Wskazano, że zgodnie ze stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji z [...]r. przepisem art. 37 a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) - osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego są obowiązane do jego opróżnienia, uiszczenia opłaty za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200 % wartości należnych opłat za używanie lokalu za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania. Następnie wyjaśniono, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 201 Or. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 Nr 28, poz. 143), przedmiotowa sprawa podlegała rozpatrzeniu zgodnie z przepisami ustawy o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych RP w brzmieniu sprzed ww. nowelizacji, bowiem została wszczęta [...]., a zatem przed dniem 1 lipca 2010 r.(data wejścia w życie ww. nowelizacji). 3 I OSK 399/16 Sąd stwierdził również, że w sytuacji skarżącej art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r., nie znajdował zastosowania. Biorąc bowiem pod uwagę wysokość posiadanych przez G. M. uprawnień emerytalnych (nabytych w dniu [...]r.; wysokość emerytury od dnia [...]r. wynosiła 2643,36 zł miesięcznie, a do wypłaty pozostawała kwota 2180,46 zł miesięcznie) za uzasadnione uznano stwierdzenie organu odwoławczego, że ze względu na regulacje art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, ze zm.) skarżąca w dacie wydania decyzji z dnia [...]r., pomimo posiadania statusu emerytki nie spełniała kryteriów otrzymania pomocy społecznej. Sąd I instancji podkreślił również, że organy administracyjne odjęły wszelkie dostępne środki w celu ustalenia, czy G. M. i A. M. należą do kręgu osób, o których mowa w art. 45 ust. 3 ustawy. Nadto WSA w Warszawie uznał, że podniesiona przez skarżącą okoliczność, że jest emerytką o ustalonym stopniu niepełnosprawności (orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane w dniu [...]r.) nie mogła mieć wpływu na przedmiotową sprawę, ponieważ pomimo przeprowadzenia postępowania administracyjnego, w dacie wydania decyzji nie była ona znana organowi A. Zdaniem Sądu I instancji, skarżąca błędnie wywodzi, iż decyzja z dnia [...]r. w sprawie zmiany przydziału osobnej kwatery stałej na kwaterę na czas pełnienia obowiązków służbowych jest decyzją z mocy prawa nieważną, tj. nieobowiązującą w obrocie prawnym. Błąd w przyjętym przez stronę założeniu wynika z okoliczności, że strona skarżąca nigdy nie kwestionowała decyzji z dnia [...] r. w administracyjnym lub sądowym trybie postępowania, co powoduje, że ona wciąż obowiązuje. W konsekwencji czego, organy prawidłowo zastosowały art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła G. M. i A. M. z pomocą profesjonalnego pełnomocnika. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na jego wykładni ni niewłaściwym zastosowaniu, jak również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: I OSK 399/16 - art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, przez bezzasadne przyjęcie, iż Skarżący nie posiadają tytułu prawnego do lokalu nr 11 przy ul. [...] w W., - art. 45 ust 3 pkt 5 wspomnianej ustawy przez niesłuszne uznanie zasadności decyzji z dnia [...]r., -art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe skonstruowanie uzasadnienia, polegające na bezkrytycznym przyjęciu przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego uprzednio przez organy administracji, - art. 151 p.p.s.a. w zw. Z art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, iż Minister Obrony Narodowej prawidłowo uznał, że skarżący nie posiadają tytuł do przedmiotowego lokalu, a skarżąca nie spełnia wymogów z art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, czego skutkiem było naruszenie art. 7,77,80 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 469). W szczególności formalizm ów wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Aby skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, ma wskazywać konkretny przepis prawa materialnego naruszonego przez sąd ze wskazaniem, na czym, zdaniem skarżącego, polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd, jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany, a także na czym polegało naruszenie przepisów postępowania sądowego i jaki istotny wpływ na wynik sprawy (treść orzeczenia) mogło ono mieć. W postępowaniu kasacyjnym, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Wymaga to zatem I OSK 399/16 prawidłowego ich określenia. Kontrola instancyjna orzeczeń sądów administracyjnych pierwszej instancji w ramach postępowania kasacyjnego opiera się bowiem na ocenie zasadności stawianych zarzutów kasacyjnych, zaś systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 § 1 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane (por. np. wyrok NSA z 16 grudnia 2010 r., II FSK 2076/10, wyrok NSA z 20 października 2016 r., I FSK 359/16, wyroki dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Poczynienie powyższych uwag było niezbędne zważywszy na konstrukcję i uzasadnienie rozpoznawanej skargi kasacyjnej. Nie odpowiada ona w pełni wymogom z art. 176 p.p.s.a. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Skoro w skardze kasacyjnej przytoczono zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, Sąd II instancji przeszedł do ich rozpoznania, w pierwszej kolejności rozpoznając zarzut pozwalający na ocenę, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy. Ustosunkowując się zatem do zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego, podnieść należy, że norma art. 141 § 4 p.p.s.a. określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy 6 I OSK 399/16 charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i, że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Zdaniem Sądu odwoławczego, WSA w Warszawie sporządzając uzasadnienie zakwestionowanego wyroku wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej nie uchybił przepisowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na stwierdzenie, że uzasadnienie to zostało sporządzone w sposób prawidłowy, albowiem obejmowało wszystkie elementy wskazane w tym przepisie. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza eo ipso naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stan faktyczny został ustalony przez organy administracyjne i zweryfikowany przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie prawidłowo. Uzasadnienie jest spójne z rozstrzygnięciem oraz zawiera wskazania co do podstaw prawnych i przesłanek, którymi kierował się Sąd I instancji. Również podstawa prawna rozstrzygnięcia w jego motywach została, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo wyjaśniona przez Sąd I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zatem, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, odniósł się do wszystkich zarzutów skargi precyzyjnie wyjaśniając w okolicznościach tej sprawy podstawy zastosowania przepis art. 151 p.p.s.a. a więc oddalenia skargi. Odmienne stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej co do prawidłowości zastosowania w tej sprawie art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługuje więc na uwzględnienie. Skarżący kasacyjnie podnieśli w skardze kasacyjnej na zarzut naruszenia przepisów postępowania to jest: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, iż Minister Obrony Narodowej prawidłowo uznał, że skarżący nie posiadają tytułu do przedmiotowego lokalu, a skarżąca nie spełnia wymogów z art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, czego skutkiem było naruszenie art. 7, 77, 80 k.p.a. Przede wszystkim skazać należy, że w drodze tak przedstawionego zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie można wyrokowi Sądu I instancji zarzucić naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c p.p.s.a. Przepis ten nie był, bowiem podstawą rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok oddalający skargę, zatem 7 I OSK 399/16 podstawą prawną działania Sądu I instancji był art. 151 p.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Nadto zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest nieuzasadniony nie tylko dlatego, że nie stanowił podstawy orzekania przez Sąd I instancji, ale również dlatego, że ma on charakter wynikowy i w świetle powyższych wskazań nie było podstaw do jego zastosowania. Również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a., który był podstawą orzekania w niniejszej sprawie jest nieuzasadniony, gdyż w świetle okoliczności faktycznych i prawnych wykazanych w aktach sprawy został on prawidłowo zastosowany. Przechodząc do zarzutów natury merytorycznej, podkreślenia wymaga, że kontrolowana decyzja Ministra została wydana w trybie nadzwyczajnym. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej, i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Zatem celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie istnienia, bądź braku istnienia przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Warto w tym miejscu przypomnieć, iż organ wszczynający postępowanie w sprawie nieważności decyzji, uruchamia postępowanie w nowej sprawie, nigdy zaś nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji. Skoro zatem istotą postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy zachodzi którakolwiek z przesłanek nieważności, nie zaś merytoryczna kontrola podjętego w postępowaniu zwykłym rozstrzygnięcia, również Sąd pierwszej instancji nie może prowadzić postępowania zmierzającego do skontrolowania legalności merytorycznej kontrolowanej w trybie nadzorczym decyzji, a jedynie winien ocenić, czy organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż w sprawie wystąpiły bądź nie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji oparty został na przesłance z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W związku z tym stwierdzić należy, iż podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty mogą być rozważane jedynie w zakresie, który nie dotyczy meritum sprawy administracyjnej, a jedynie oceny, czy zachodzi przesłanka nieważności wskazana w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazać trzeba, że zgodnie z materianoprawną podstawą kwestionowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji był art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP 8 I OSK 399/16 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r. (Dz. U. z 2005 r., nr 41, poz. 395 ze zm.), zgodnie z którym, osoba zajmująca lokal mieszkalny, bez tytułu prawnego obowiązana jest do jego opuszczenia (...) Rażącego naruszenia prawa skarżący upatrywali w fakcie wydania decyzji z dnia [...]r., na mocy której prawo skarżącego do kwatery stałej (przydzielone decyzją z dnia [...]r.) zostało zastąpione przydziałem na czas pełnienia obowiązków służbowych na trenie garnizonu W., tj. przydziałem tymczasowej kwatery. Ww. decyzja, zdaniem stron skarżący, jest z mocy prawa nieważna, tzn. nie obowiązuje w obrocie prawnym, co wskazuje, że skarżący posiadają tytuł prawny do przedmiotowego lokalu na mocy decyzji z [...]r. o przydziale kwatery stałej. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Rację ma bowiem Sąd I instancji, który powołując się na pogląd NSA, że prawu administracyjnemu nie jest znana konstrukcja bezwzględnej nieważności (nieważności z mocy prawa) decyzji dotkniętych nawet kwalifikowanymi wadami prawnymi. Decyzja z dnia [...]r. o przydziale tymczasowej kwatery pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne. Samo twierdzenie skarżących, że w ich ocenie, decyzja ta nosi znamiona nieważności (ze względu na nie udzielenie przez nich zgody na zmianę decyzji z [...]r.) nie wystarcza do tego, żeby ją wyeliminować z obrotu prawnego. Zatem zgodzić się należało z Sądem I instancji, że brak było podstaw do uwzględnienia zarzutu rażącego naruszenia prawa przez organ w związku z zastosowaniem art. 37 a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2010 r., który nakazywał zastosować odmienny tryb przymusowego wykwaterowania wobec "emeryta i rencisty spełniającego kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej" (w takim wypadku organ kierował do sądu powszechnego pozew o opróżnienie lokalu mieszkalnego i orzeczenie o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego). Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w stosunku do osób zamieszkałych w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w W. nie zachodziły przesłanki z art. 45 ust. 3 ww. ustawy. W tej sytuacji nie sposób zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz organom administracyjnym rażącego naruszenia art. 45 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2010 r. I OSK 399/16 Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności skarżącej zostało wydane w dniu [...] r., czyli po wydaniu decyzji przez P. W. A. M. z [...]r. Zatem nie mogło mieć ono wpływu na wydane w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie. Podsumowując, w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazali, że zachodzi którakolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa 156 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji 10