II SA/Po 889/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M., K. O., T. G. i A. Ł. na czynność Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2012 r. w przedmiocie kosztów sporządzenia operatu szacunkowego; postanawia odrzucić skargę. /-/ B.Drzazga UZASADNIENIE Skarżący wnieśli skargę na pismo Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2012 r., wzywające do zapłacenia kosztów przygotowania nieruchomości do zbycia tj. uiszczenia kosztów sporządzenia operatu szacunkowego w związku ze złożeniem wniosku o wykup lokali mieszkalnych. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Organ wskazał, że koszty przygotowania nieruchomości do zbycia są częścią procedury związanej ze zbyciem nieruchomości stanowiącej mienie komunalne, przewidzianej w art. 34 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Decyzja o przeznaczeniu nieruchomości do zbycia podejmowana jest przez gminę w zakresie jej uprawnień właścicielskich i ma charakter cywilnoprawny. Rozporządzenie nieruchomością przez właściciela następuje poprzez zawarcie umowy sprzedaży. Naturą stosunków cywilnoprawnych jest równorzędność stron i w sytuacji kwestionowania sposobu rozliczenia kosztów przygotowania nieruchomości do zbycia, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania. Sprzedaż i koszty przygotowania nieruchomości do zbycia nie zawierają bowiem elementu administracyjnego – władczego. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie nakładają na organ obowiązku orzekania w tym zakresie w formie decyzji administracyjnej. Kwestia kosztów związanych z przygotowaniem nieruchomości do zbycia jest częścią sprzedaży i należy do elementu umowy stron. Wszelkie spory w tym zakresie mogą być dochodzone przed sądem powszechnym. Z ostrożności procesowej, organ w przypadku nieuwzględnienie wniosku o odrzucenie skargi, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W zakresie właściwości sądów administracyjnych mieszczą się tylko takie akty lub czynności, które zawierają element władztwa administracyjnego. Działanie władcze to takie, w którym o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ wykonujący administrację publiczną, a adresat jest związany tym jednostronnym działaniem. W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją, gdyż zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) sprzedaż nieruchomości albo oddanie jej w użytkowanie wieczyste wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. W związku z powyższym, również zbycie nieruchomości wchodzącej w skład zasobu mieszkalnego gminy, na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, może nastąpić jedynie w drodze umowy cywilnoprawnej. W tej sytuacji wezwanie skarżących przez organ do zapłaty kosztów wyceny lokalu mieszkalnego, w ramach postępowania zmierzającego do zawarcia umowy cywilnoprawnej sprzedaży lokalu, nie jest aktem administracyjnym. Sprawa nie podlega więc kontroli sądowoadministracyjnej i stąd skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zauważyć jednak należy, że stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 25 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to wójt, burmistrz albo prezydent miasta, gospodarujący gminnym zasobem nieruchomości, zapewnia wycenę tych nieruchomości, a następnie podaje ją do publicznej wiadomości (art. 35 ust. 2 pkt 6). Oznacza to, że zarówno dokonanie wyceny, jak i jej koszty obciążają w świetle ustawy organ administracji publicznej (takie stanowisko zawarto też w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r. o sygn. akt I OSK 1807/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). /-/ B.Drzazga