II FSK 1664/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 29 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej U. S.A. z siedzibą w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 19 maja 2020 r., sygn. akt I SA/Op 531/19 w sprawie ze skargi U. S.A. z siedzibą w Z. na zaświadczenie Naczelnika Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 22 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z 19 maja 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, I SA/Op 531/19, odrzucił skargę U. S.A. z siedzibą w Z. na zaświadczenie Naczelnika Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu z 22 października 2019 r., w przedmiocie wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 306a § 3 o.p. poprzez błędne uznanie, iż zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w sytuacji, gdy zaświadczenie zawierające dane niezgodne ze stanem faktycznym w sposób realny przekłada się na prawa spółki, - art. 58 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione odrzucenie skargi w sytuacji, gdy powinna ona podlegać rozpoznaniu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ nie zgadzając się ze stanowiskiem strony wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej lub jej odrzucenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. skargę można wnieść na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z tego przepisu wynika zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, gdzie enumeratywnie i wyczerpująco wymieniono akty oraz czynności podejmowane przez organy administracji publicznej, co do których wniesienie skargi jest dozwolone. Charakter tej regulacji oznacza, że nie mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego takie akty, które w tym przepisie nie zostały wymienione, tym samym nie jest też uprawniona taka wykładnia art. 3 § 2 p.p.s.a., której efektem byłoby rozszerzenie katalogu przejawów aktywności organów administracji poddanych kontroli sądów administracyjnych. Przepis art. 306a § 3 o.p. stanowi, że zaświadczenie w postępowaniu podatkowym potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Słusznie zatem stwierdził sąd pierwszej instancji, że z uwagi na charakter zaskarżonego zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, niezbędne stało się w pierwszej kolejności dokonanie oceny możliwości jego zaskarżenia do sądu administracyjnego, skoro przedmiotowe zaświadczenie obrazuje wyłącznie znany organowi z racji wykonywanych zadań stan faktyczny, nie ingerując tym samym w sferę obowiązków i praw jednostki. Organ stwierdza bowiem jedynie istnienie określonych faktów albo stanu prawnego, a samo zaświadczenie stanowi wyłącznie urzędowe oświadczenie tego, co jest temu organowi wiadome, w żadnym zaś razie nie rozstrzyga sprawy. Zaświadczenie stanowi zatem urzędowy opis sytuacji faktycznej i prawnej, wynikający z posiadanych przez organ rejestrów. Z uwagi na powyższe nie można zatem mówić, że zaświadczenie "dotyczy" uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W żaden bowiem sposób zaświadczenie nie kształtuje uprawnień, ani obowiązków osoby ubiegającej się o jego wydanie, nie determinuje także ich istnienia, ani zakresu. Jednocześnie, skoro przedmiotowe zaświadczenie potwierdza istniejący i pewny organowi stan faktów, to słusznym wydaje się wniosek, że wydane na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaświadczenie ma charakter deklaratoryjny, co z kolei pozbawia słuszności wyrażoną w skardze kasacyjnej argumentację strony. W związku z tym czynność, jaką jest wydanie zainteresowanemu zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzające stan zaległości nie mieści się w pojęciu innych aktów lub czynności z zakresu administracji (...), o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przez takie akty można bowiem rozumieć wyłącznie te, które w sposób prawnie wiążący wpływają na sytuację prawną określonego podmiotu bądź przez to, że same tę sytuację wyznaczają bądź przez to, że wywołują określony skutek prawny, jaki obowiązujące prawo wiąże z danym aktem lub czynnością (por. wyrok NSA z 6 maja 2014 r., II FSK 760/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2004 r. II SA 4182/03). Naczelny Sąd Administracyjny podziela także stanowisko sądu pierwszej instancji, iż sądowa kontrola, której przeprowadzenia domaga się strona skarżąca, doprowadziłaby do sprzecznej z prawem weryfikacji treści zaświadczenia. Prawidłowość zaświadczenia wymyka się bowiem spod kontroli sądowoadministracyjnej, gdyż sąd administracyjny nie dysponuje danymi, które pozwoliłyby zweryfikować zgodność z prawdą treści zaświadczenia. Ponadto, wykracza ona poza zakres funkcji sądu, ograniczonej do kontroli zgodności z prawem działań administracji publicznej. W konsekwencji, brak jest podstaw do uznania, że sąd pierwszej instancji w sposób błędny dokonał wykładni znajdujących zastosowanie przepisów i bezpodstawnie odrzucił skargę strony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 182 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną. ----------------------- 1