II FSK 1706/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA : Bogusław Dauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 301/09 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W.sp. z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 26 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z 17 czerwca 2009 r., I SA/Łd 301/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę W. sp. z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z 26 stycznia 2009 r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. 2. Na powyższe postanowienie spółka wniosła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła je w całości zarzucając dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi a będących podstawą odrzucenia skargi. W związku z tym spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu między innymi poniesiono, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa, która to przesłanka stanowi podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W odpowiedzi na skargę kasacyjną dyrektor izby skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Artykuł 176 p.p.s.a. wprowadził dwojakiego rodzaju wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Po pierwsze, winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz w art. 47 p.p.s.a., po drugie powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, 2) wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, 3) przytoczenie podstaw kasacyjnych, 4) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, 5) oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. O ile niespełnienie wymagań wymienionych w pierwszej kolejności, przepisanych dla pism w postępowaniu sądowym, stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., to niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej wymienionych w art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz" nie podlega sanacji. Zgodnie z art. 183 p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny - poza kwestią nieważności postępowania - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej oraz może uwzględnić taką skargę tylko w ramach wniosku w niej zawartego: o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia więc rozpoznanie sprawy. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. W związku z powyższym należy zauważyć, że w niniejszej skardze kasacyjnej jej autor nie przytoczył prawidłowo podstaw kasacyjnych. Nie można bowiem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle art. 176 p.p.s.a. uznać zawartego w skardze kasacyjnej sformułowania "stwierdzenia błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi a będących podstawą odrzucenia skargi" i "zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa, która to przesłanka stanowi podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 1" za prawidłowe podstawy kasacyjne. Z jednej strony autor skargi kasacyjnej wskazuje na błędne ustalenia stanu faktycznego a z drugiej powołuje przepis mówiący o zarzucie naruszenia prawa materialnego, jako podstawie kasacyjnej. Zauważyć w związku z tym należy, że wadliwość ustalonego stanu faktycznego jest zawsze rezultatem uchybienia procesowego, które może być skutecznie kwestionowane jedynie w ramach podstawy kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 2 lipca 2009 r., II FSK 566/08, Lex 513222). Stawiając w niniejszej skardze kasacyjnej zarzut błędnego ustalenia przez sąd stanu faktycznego, obowiązkiem autora skargi kasacyjnej było wskazanie naruszonego przepisu prawa procesowego. Tym czasem w niniejszej skardze kasacyjnej brak jest wskazania na jakikolwiek przepis prawa procesowego, mogący stanowić jej prawidłową podstawę. Jako nie spełniający wymogów stawianych przez art. 176 p.p.s.a. należy także uznać postawiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 174 § 1 p.p.s.a. Przepis ten bowiem nie może stanowić w niniejszej sprawie samodzielnie (bez powiązania z odpowiednimi przepisami prawa materialnego) prawidłowej podstawy kasacyjnej a przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczać się do powtórzenia treści przepisu art. 174 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., FSK 159/04, LEX nr 113822, z 15 marca 2004 r., FSK 258/04, LEX nr 113824 ). Za słusznością powyższej oceny przemawia treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, w której przyjęto, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów (podkreślenie NSA), które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Skoro w niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej błędnie te podstawy skonstruował (nie wskazał naruszonych przepisów postępowania) i tym samym uchybił wymaganiom stawianym przez art. 176 p.p.s.a. to tego rodzaju skarga kasacyjna, pozbawiona jednego ze swych podstawowych elementów konstrukcyjnych, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 p.p.s.a. Na marginesie należy zauważyć, że strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, co oznacza, iż należy od niego oczekiwać staranności i precyzji w formułowaniu pism procesowym, a tym samym dbania o interesy mocodawcy. 4. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.